غزل ۲۰ - گر وصل آن نگار میسر شود مرا

گر وصل آن نگار میسر شود مرا
از عمر باک نیست، که در سر شود مرا ۱

تسخیر روی او به دعا می‌کند دلم
تا آفتاب و ماه مسخر شود مرا ۲

روزی که کاسهٔ سرم از خاک پر کنند
از بوی او دماغ معطر شود مرا ۳

آن نور هر دودیده اگر می‌دهد رضا
بگذار تا دودیده به خون تر شود مرا ۴

هر ساعتم چنان کند از غصه پایمال
کز دست او فعان به فلک بر شود مرا ۵

مشکل شکفته گرددم از وصل او گلی
لیکن چه خارها که به دل در شود مرا! ۶

این درد سینه سوز، که در جان اوحدیست
از تن شگفت نیست که لاغر شود مرا ۷