غزل ۱ - ماییم و سرکویی، پر فتنهٔ ناپیدا غزل ۲ - سلام علیک، ای نسیم صبا غزل ۳ - گر تو طالب عشقی، غم دمادمست اینجا غزل ۴ - قراری چون ندارد جانم اینجا غزل ۵ - شب و روز مونس من غم آن نگار بادا غزل ۶ - پیر ریاضت ما عشق تو بود، یارا غزل ۷ - چگونه دل نسپارم به صورت تو، نگارا؟ غزل ۸ - درد سری می‌دهیم باد صبا را غزل ۹ - مبارک روز بود امروز، یارا غزل ۱۰ - در چرخ کن چو عیسی زین جا رخ طلب را غزل ۱۱ - بر قتل چون منی چه گماری رقیب را؟ غزل ۱۲ - چون ندیدم خبری زین دل رنجور ترا غزل ۱۳ - من چه گویم جفا و جنگ ترا؟ غزل ۱۴ - دلبرا، در دل سخت تو وفا نیست چرا؟ غزل ۱۵ - باز کی بینم رخ آن ماه مهر افروز را؟ غزل ۱۶ - مطرب، چو بر سماع تو کردیم گوش را غزل ۱۷ - پیش‌آر، ساقی، آن می چون زنگ را غزل ۱۸ - اگر یک سو کنی زان رخ سر زلف چو سنبل را غزل ۱۹ - ای زیر زلف عنبرین پوشیده مشکین خال را غزل ۲۰ - گر وصل آن نگار میسر شود مرا غزل ۲۱ - به خرابات گرو شد سر و دستار مرا غزل ۲۲ - چون نیست یار در غم او هیچ کس مرا غزل ۲۳ - حاشا! که جز هوای تو باشد هوس مرا غزل ۲۴ - دود از دلم برآمد، دادی بده دلم را غزل ۲۵ - به خرابات برید از در این خانه مرا غزل ۲۶ - غم عشقت، ای پسر، بسوزد همی مرا غزل ۲۷ - آخر، ای ماه پری پیکر، که چون جانی مرا غزل ۲۸ - زخمی، که بر دل آید، مرهم نباشد او را غزل ۲۹ - آن سیه چهره که خلقی نگرانند او را غزل ۳۰ - نمیرد هر که در گیتی تو باشی یادگار او را غزل ۳۱ - چون کژ کنی به شیوه به سر بر کلاه را غزل ۳۲ - با که گویم سرگذشت این دل سرگشته را؟ غزل ۳۳ - دلم در دام عشق افتاد هیلا غزل ۳۴ - دراز شد سفر یار دور گشتهٔ ما غزل ۳۵ - نه هفته‌ایست، نه ماهی، که رفته‌ای زبر ما غزل ۳۶ - ای چراغ چشم توفان بار ما غزل ۳۷ - ای غم عشق تو یار غار ما غزل ۳۸ - تو مشغولی به حسن خود، چه غم داری ز کار ما؟ غزل ۳۹ - چو آشفته دیدی که شد کار ما غزل ۴۰ - از ما به فتنه سرمکش، ای ناگزیر ما غزل ۴۱ - ای پرتو روح‌القدس تابان ز رخسار شما غزل ۴۲ - مرادم ار چه نخواهد روا شدن ز شما غزل ۴۳ - پرده بر انداخت ز رخ یار نهان گشتهٔ ما غزل ۴۴ - حلوای نباتست لبت، پسته دهانا غزل ۴۵ - ای نرگس تو فتنه و در فتنه خوابها غزل ۴۶ - رخ خوب خویشتن را بچه پوشی از نظرها؟ غزل ۴۷ - باد سهند بین که : برین مرغزارها غزل ۴۸ - ای سفر کرده، دلم بی‌تو بفرسود،بیا غزل ۴۹ - سخت به حالم از تو من، ای مدد حال بیا غزل ۵۰ - نوبهارست و دل پر هوس و بادهٔ ناب غزل ۵۱ - نیست در آبگینه آتش و آب غزل ۵۲ - هر بامداد روی تو دیدن چو آفتاب غزل ۵۳ - یا بپوش آن روی زیبا در نقاب غزل ۵۴ - امروز چون گذشتی برما؟ عجب، عجب! غزل ۵۵ - زان دوست که غمگینم، غم خوار کنش، یارب غزل ۵۶ - بت خورشید رخ من به گذارست امشب غزل ۵۷ - پس از مشقت دوشین که داشت گوش امشب؟ غزل ۵۸ - بیار باده، که ما را به هیچ حال امشب غزل ۵۹ - مکن از برم جدایی، مرو از کنارم امشب غزل ۶۰ - مهر گسل گشت یار، عهد شکن شد حبیب غزل ۶۱ - اشک ما آبیست روشن در هوات غزل ۶۲ - تا قلندر نشوی راه نیابی به نجات غزل ۶۳ - حسن خود عرضه کن، ای ماه پسندیده صفات غزل ۶۴ - بگذاشته‌ام، تا چه کند نرگس مستت؟ غزل ۶۵ - روزگار از رخ تو شمعی ساخت غزل ۶۶ - ترک عجمی کاکل ترکانه برانداخت غزل ۶۷ - رخت تمکین مرا عشق به یک بار بسوخت غزل ۶۸ - جانا، دلم ز درد فراق تو کم نسوخت غزل ۶۹ - تا دل ما با تو کرد روی ارادت غزل ۷۰ - چون گشت با تو ما را پیوند دل زیادت غزل ۷۱ - ز پاسبانی همسایه گرد بام و درت غزل ۷۲ - گرچه صد بارم برانند از برت غزل ۷۳ - نیامد وقت آن کز من بخواهی عذرآزارت؟ غزل ۷۴ - ای ز لعلت قیمت یاقوت پست غزل ۷۵ - بهار آمد و باغ پیرایه بست غزل ۷۶ - بی تو نکردیم به جایی نشست غزل ۷۷ - ماهی، که لبش بجای جانست غزل ۷۸ - آمد نسیم گل به دمیدن ز چپ و راست غزل ۷۹ - آن زخم، که از تو بر دل ماست غزل ۸۰ - این همه پروانها، سوخته از چپ و راست غزل ۸۱ - پیراهن ار ز یاسمن و گل کند رواست غزل ۸۲ - کار ما امروز زان رخ با نواست غزل ۸۳ - مدتی شد تا دل ما صورت آن سرو راست غزل ۸۴ - باز مخمورم، کجا شد ساقی؟ آن ساغر کجاست؟ غزل ۸۵ - یارب، این مهمان چون ماه از کجاست؟ غزل ۸۶ - ای نسیم صبح دم، یارم کجاست؟ غزل ۸۷ - نوبهارست و چمن خرم و گلزار اینجاست غزل ۸۸ - نهان از نهان کیست؟ دلدار ماست غزل ۸۹ - روزه‌داران را هلال عید ابروی شماست غزل ۹۰ - تا زنده‌ایم، یاد لبش بر زبان ماست غزل ۹۱ - لاله افیون در شراب انداختست غزل ۹۲ - آن ترک پری چهره، که مانند فرشتست غزل ۹۳ - آن فروغ لاله یا برگ سمن، یا روی تست؟ غزل ۹۴ - عالمی را دشمنی با من ز بهر روی تست غزل ۹۵ - دلم ز هر دو جهان مهر پروریدهٔ تست غزل ۹۶ - بنگرید این فتنه را کز نو پدیدار آمده‌ست غزل ۹۷ - این نوبت آب دیده ز هنجار دیگرست غزل ۹۸ - ترک گندم گون من هر دم به جنگی دیگرست غزل ۹۹ - دل به صحرا می‌رود، در خانه نتوانم نشست غزل ۱۰۰ - صورت او را ز معنی آشنایی با دلست غزل ۱۰۱ - هم ز وصف لبت زبان خجلست غزل ۱۰۲ - انجمن شهر ملای گلست غزل ۱۰۳ - از جام عشق بین همه باغ و بهار مست غزل ۱۰۴ - دل مست و دیده مست و تن بی‌قرار مست غزل ۱۰۵ - روی تو، که قبلهٔ جهانست غزل ۱۰۶ - حسن خوبان عزیز چندانست غزل ۱۰۷ - درد دلم را طبیب چاره ندانست غزل ۱۰۸ - این باغ سراسر همه پر باد وزانست غزل ۱۰۹ - عشق روی تو نه در خورد دل خام منست غزل ۱۱۰ - گر به دست آوریم دامن دوست غزل ۱۱۱ - سروی که ازو و حور و پری بار برند اوست غزل ۱۱۲ - آن بت وفا نکرد، که دل در وفای اوست غزل ۱۱۳ - آنکه رخ عاشقان خاک کف پای اوست غزل ۱۱۴ - مرا سر بلندی ز سودای اوست غزل ۱۱۵ - دل بسته شد به دام دو زلف چو دال دوست غزل ۱۱۶ - در گمانی که: به غیر از تو کسی یارم هست؟ غزل ۱۱۷ - پیداست حال مردم رند، آن چنان که هست غزل ۱۱۸ - ماه کشمیری رخ من، از ستمکاری که هست غزل ۱۱۹ - ز عشق اگر چه به هر گوشه داستانی هست غزل ۱۲۰ - هر کرا با تو نه پیوندی و پیمانی هست غزل ۱۲۱ - دلبرا چندین عتاب و جنگ و خشم و ناز چیست؟ غزل ۱۲۲ - ای دل، از هجران او زارم همی باید گریست غزل ۱۲۳ - آنکه دل من ببرد، از همه خوبان، یکیست غزل ۱۲۴ - ز ما بودی، جدا بودن روا نیست غزل ۱۲۵ - جز نقش تو در خیال ما نیست غزل ۱۲۶ - ای مدعی، دلت گر ازین باده مست نیست غزل ۱۲۷ - چه دستها، که ز دست غم تو بر سر نیست؟ غزل ۱۲۸ - ای آنکه پیشهٔ تو به جز کبر و ناز نیست غزل ۱۲۹ - هم خانه‌ایم، روی گرفتن حلال نیست غزل ۱۳۰ - گر سری در سر کار تو شود چندان نیست غزل ۱۳۱ - عاشقان صورت او را ز جان اندیشه نیست غزل ۱۳۲ - با من از شادی وصل تو اثر چیزی نیست غزل ۱۳۳ - جنبیدن این پرده دل افروز گواهیست غزل ۱۳۴ - عشرت خلوت و دیدار عزیزان شاهیست غزل ۱۳۵ - در خرابات عاشقان کوییست غزل ۱۳۶ - گو: هر که در جهان به تماشا روید و گشت غزل ۱۳۷ - دوش چون چشم او کمان برداشت غزل ۱۳۸ - مگر پیر سجاده حالی نداشت؟ غزل ۱۳۹ - نگر: مگرد گر آن سر و سیم بر بگذشت؟ غزل ۱۴۰ - تا لعل باده رنگ تو شکرفروش گشت غزل ۱۴۱ - ای حلقه کرده دلها در حلقهای گوشت غزل ۱۴۲ - دیگر آن حلقه و آن دانهٔ در در گوشت غزل ۱۴۳ - در فراق تو مرا هیچ نه خوردست و نه خفت غزل ۱۴۴ - تا بر دوست بار نتوان یافت غزل ۱۴۵ - آن ستمگر، که وفای منش از یاد برفت غزل ۱۴۶ - چه شد آن سرو سهی؟ کز لب این بام برفت غزل ۱۴۷ - دلم بر آتش هجران کباب کرد و برفت غزل ۱۴۸ - زلف ترا بدیدم و مشکم ز یاد رفت غزل ۱۴۹ - به وقت گل پی معشوق و باده باید رفت غزل ۱۵۰ - چندان نظر تمام، که دل نقش او گرفت غزل ۱۵۱ - ترک من ترک من خسته‌دل زار گرفت غزل ۱۵۲ - از پیش دیده رفتی و نقش از نظر نرفت غزل ۱۵۳ - عمر به پایان رسید، راه به پایان نرفت غزل ۱۵۴ - سری که دید؟ که در پای دلستانی رفت غزل ۱۵۵ - مرا حدیث غم یار من بباید گفت غزل ۱۵۶ - شبی به ترک سر خویشتن بخواهم گفت غزل ۱۵۷ - زمانی خاطرم خوش کن به وصل روی گل رنگت غزل ۱۵۸ - ای عید روزه‌داران ابروی چون هلالت غزل ۱۵۹ - زهی! شب نسخه‌ای از زلف و خالت غزل ۱۶۰ - سرشک دیده دلیلست و رنگ چهره علامت غزل ۱۶۱ - ای سر تو پیوسته با جان، ز که پرسیمت؟ غزل ۱۶۲ - هر کسی را می‌نوازد لطف و خاطر جستنت غزل ۱۶۳ - گفته بودم با تو من: کان جا نباید رفتنت غزل ۱۶۴ - ای ماه سر نهاده از مهر بر زمینت غزل ۱۶۵ - ای طیرهٔ شب طرهٔ خورشید پناهت غزل ۱۶۶ - بد میکنند مردم زان بی‌وفا حکایت غزل ۱۶۷ - ای شب تیره فرع گیسیویت غزل ۱۶۸ - بیا، که دیدن رویت مبارکست صباح غزل ۱۶۹ - روزم خجسته بود، که دیدم ز بامداد غزل ۱۷۰ - باز بالای تو ما را در بلا خواهد نهاد غزل ۱۷۱ - هیچ اربه صید دلها در زلف تابت افتد غزل ۱۷۲ - ز هجر او دل من هر زمان به دست غم افتد غزل ۱۷۳ - چون بگذری دلم به تپیدن در اوفتد غزل ۱۷۴ - یاد تو ما را چو در خیال بگردد غزل ۱۷۵ - کجا شد ساربانش؟ تا دلم را تنگ در بندد غزل ۱۷۶ - عشق و درویشی و تنهایی و درد غزل ۱۷۷ - هر دم از خانه رخ بدر دارد غزل ۱۷۸ - دلی، که میل به دیدار دوستان دارد غزل ۱۷۹ - شاهد من در جهان نظیر ندارد غزل ۱۸۰ - حال دل پیش که گویم؟ که دل ریش ندارد غزل ۱۸۱ - وجود حقیقت نشانی ندارد غزل ۱۸۲ - بمیرم چشم مستت را که جانم زنده می‌دارد غزل ۱۸۳ - نیشکر آن روز دل ز بند بر آرد غزل ۱۸۴ - روی خود بنمود و هوش از ما ببرد غزل ۱۸۵ - موی فشانم دگر عشق به درها ببرد غزل ۱۸۶ - طراوت رخت آب سمن تمام ببرد غزل ۱۸۷ - از عشق تو جان نمی‌توان برد غزل ۱۸۸ - دل باز در سودای او افتاد و باری می‌برد غزل ۱۸۹ - خاک آن بادیم کو بر آستانت بگذرد غزل ۱۹۰ - به دشمنان نتوان رفت و این شکایت کرد غزل ۱۹۱ - ترکم به خنده چون دهن تنگ باز کرد غزل ۱۹۲ - باد بویی از دو زلفت وام کرد غزل ۱۹۳ - هوست معتکف خانهٔ خمارم کرد غزل ۱۹۴ - دل ببردی و یکی کار دگر خواهم کرد غزل ۱۹۵ - وصف روی آن پسر خواهیم کرد غزل ۱۹۶ - چاره سگالیدنم فایده‌ای چون نکرد غزل ۱۹۷ - جز لبم شرح میان او نکرد غزل ۱۹۸ - دلم جز تو آهنگ یاری نکرد غزل ۱۹۹ - به یک نظر دل شهری شکاردانی کرد غزل ۲۰۰ - دوش بگذشت و دل از دور تماشایی کرد غزل ۲۰۱ - ای سنگدل، به حق وفا کز وفا مگرد غزل ۲۰۲ - عشق بی‌علت ترنج دوستی بار آورد غزل ۲۰۳ - پیری که پریرم ز مناجات بر آورد غزل ۲۰۴ - هر کس که در محبت او دم برآورد غزل ۲۰۵ - سوز تو شبی بسازم آورد غزل ۲۰۶ - بی تو دل من دمی قرار نگیرد غزل ۲۰۷ - صفات قلندر نشان برنگیرد غزل ۲۰۸ - چو دل شد زان او هرگز نمیرد غزل ۲۰۹ - تیر از کمان به من اندازد غزل ۲۱۰ - رخش، روابود، ار اسب دلبری تازد غزل ۲۱۱ - چون گره بر سر آن زلف دو تاه اندازد غزل ۲۱۲ - دیگر مرا به ضربت شمشیر غم بزد غزل ۲۱۳ - زلف را تاب دام و خم برزد غزل ۲۱۴ - چو میل او کنم، از من به عشوه بگریزد غزل ۲۱۵ - مرد این ره آن باشد کو به فرق سر خیزد غزل ۲۱۶ - اگر جان را حجاب تن ز پیش کار برخیزد غزل ۲۱۷ - فتنه از چرخ و قیامت ز زمین برخیزد غزل ۲۱۸ - تویی که از لب لعلت گلاب می‌ریزد غزل ۲۱۹ - هر سحرم ز هجر تو ناله بر آسمان رسد غزل ۲۲۰ - جان و دل را بوی وصل آن دل و جان کی رسد؟ غزل ۲۲۱ - با زلف او مردانگی باد صبا را می‌رسد غزل ۲۲۲ - حدیث آرزومندی قلم دشوار بنویسد غزل ۲۲۳ - آنکه دلم برد و جور کرد و جدا شد غزل ۲۲۴ - تا رسم جگرخواری پیش تو روا باشد غزل ۲۲۵ - پرسش خسته‌ای روا باشد غزل ۲۲۶ - دلی که با سر زلف تو آشنا باشد غزل ۲۲۷ - نمی‌بینم بت خود را، نمی‌دانم کجا باشد؟ غزل ۲۲۸ - تا دلم بر رخ چون ماه تمامت باشد غزل ۲۲۹ - بهار و بوستان ما سر کوی تو بس باشد غزل ۲۳۰ - هر که آن قامت و بالای بلندش باشد غزل ۲۳۱ - بهار و باغ با ترکان گل رخسار خوش باشد غزل ۲۳۲ - مستیم و مستی ما از جام عشق باشد غزل ۲۳۳ - گدایی را که دل در بند یار محتشم باشد غزل ۲۳۴ - روزی که از لب تو بر ما سلام باشد غزل ۲۳۵ - معشوقه پی وفا نباشد غزل ۲۳۶ - اگر گوش بر دشمنانت نباشد غزل ۲۳۷ - هر که صید او شود با دیگری کارش نباشد غزل ۲۳۸ - باید که مال دنیا مسمار دل نباشد غزل ۲۳۹ - چون قد تو در چمن نباشد غزل ۲۴۰ - رنگین‌تر از رخ تو گل در چمن نباشد غزل ۲۴۱ - سر عشق از خرد برون باشد غزل ۲۴۲ - بیدلان را چاره از روی دلارامی نباشد غزل ۲۴۳ - هر نقش که پیش آید گویم: مگر او باشد غزل ۲۴۴ - با عارض و زلفت قمر و قیر چه باشد؟ غزل ۲۴۵ - دوشت به خواب دیدم، تعبیر این چه باشد؟ غزل ۲۴۶ - آن کس که دلیش بوده باشد غزل ۲۴۷ - او همانا نابهٔ شبهای من نشنیده باشد غزل ۲۴۸ - چون من سر تو دارم سامانم از که باشد؟ غزل ۲۴۹ - بی‌روی تو جان در تن بیمار همی باشد غزل ۲۵۰ - ز بلبل بوستان پر ناله و فریاد خواهد شد غزل ۲۵۱ - موسم گل دو سه روزست ،به سر خواهد شد غزل ۲۵۲ - حسن بدکان نشست، عشق پدیدار شد غزل ۲۵۳ - گل ز روی او شرمسار شد غزل ۲۵۴ - خواهم شبی بر آن دهن تنگ میر شد غزل ۲۵۵ - دل اسیر حلقهٔ آن زلف چون زنحیر شد غزل ۲۵۶ - کمان مهر ترا چرخ چنبری نکشد غزل ۲۵۷ - یار ز پیمان ما گر چه سری می‌کشد غزل ۲۵۸ - دی رفتم اندر کوی او سرمست، ناگه جنگ شد غزل ۲۵۹ - چه عشقست این که در دل شد؟ غزل ۲۶۰ - جهان از باد نوروزی جوان شد غزل ۲۶۱ - عشق را پا و سر پدید نشد غزل ۲۶۲ - هرگز از عشقی مرا پایی چنین در گل نشد غزل ۲۶۳ - هیچ روز آن رخ به فرمانم نشد غزل ۲۶۴ - کسی که چشمهٔ چشمش چنین ز گریه بجوشد غزل ۲۶۵ - تا دل مجروح من عاشق زار تو شد غزل ۲۶۶ - نه آخر دل من خراب از تو شد؟ غزل ۲۶۷ - گر به کام دل رسید از یار خود یاری چه شد؟ غزل ۲۶۸ - به من از دولت وصل تو مقرر می‌شد غزل ۲۶۹ - هزار قطرهٔ خونم ز چشم تر بچکد غزل ۲۷۰ - عرق چو از رخت، ای سرو دلستان، بچکد غزل ۲۷۱ - زین بیش نباید خفت، ای یار که دزد آمد غزل ۲۷۲ - بید بشکفت و گل به بار آمد غزل ۲۷۳ - سرم در عهد ترسایی شبی مهمان عشق آمد غزل ۲۷۴ - هزار نامه نوشتم، یکی جواب نیامد غزل ۲۷۵ - عمری که نه با تست کسش عمر نخواند غزل ۲۷۶ - هر که او عاشق آن روی بود صبر نداند غزل ۲۷۷ - صبا، رمزی بگو از من به دلداری که خود داند غزل ۲۷۸ - سر نگردانم ازو، گر به سرم گرداند غزل ۲۷۹ - رخ تو به جز جور و خواری نداند غزل ۲۸۰ - کیست کز آن بت بمن خبر برساند؟ غزل ۲۸۱ - هر که در حلقهٔ زلف تو گرفتار بماند غزل ۲۸۲ - از در ما چو در آمد، اثر ما بنماند غزل ۲۸۳ - چون عشق در آید، قدم سر بنماند غزل ۲۸۴ - خانه خالی شد و در کوی دل اغیار نماند غزل ۲۸۵ - دلبران جمله غلام لب چون نوش تواند غزل ۲۸۶ - نقش لب تو از شکر و پسته بسته‌اند غزل ۲۸۷ - اول فطرت که نقش صورت چین بسته‌اند غزل ۲۸۸ - فرش زمردین به زمین در کشیده‌اند غزل ۲۸۹ - دشمنان گویی دگر در کار ما کوشیده‌اند غزل ۲۹۰ - باز شادروان گل بر روی خار انداختند غزل ۲۹۱ - یوسف ما را به چاه انداختند غزل ۲۹۲ - دوشم از کوی مغان دست به دست آوردند غزل ۲۹۳ - تو آفتابی و خلقت چو سایه بر اثرند غزل ۲۹۴ - کی مرا نزد تو همچون دگران بگذارند؟ غزل ۲۹۵ - آن نه من باشم که چون میرم به تابوتم برند غزل ۲۹۶ - چون ز بغداد و لب دجله دلم یاد کند غزل ۲۹۷ - جرعه مده، که وقت شد اشتر من که عف کند غزل ۲۹۸ - کرا بر تو فرستم که شرح حال کند؟ غزل ۲۹۹ - هر زمان آشفته‌دل نامم کند غزل ۳۰۰ - هر نفسی عشق او بی‌دل و دینم کند غزل ۳۰۱ - دل به کسی سپرده‌ام کو همه قصد جان کند غزل ۳۰۲ - مطرب، مهل که محنت و غم قصد جان کند غزل ۳۰۳ - دلم از لعل تو یک بوسه تمنا نکند غزل ۳۰۴ - در آن شمایل موزون چو دل نگاه کند غزل ۳۰۵ - یار آن کسی بود که به کارت نگه کند غزل ۳۰۶ - نگار من به یکی لحظه صد بهانه کند غزل ۳۰۷ - عاشق کسی بود که چو عشقش ندی کند غزل ۳۰۸ - ترک ستم پرست من ترک جفا نمی‌کند غزل ۳۰۹ - صبری کنیم تا ستم او چه می‌کند؟ غزل ۳۱۰ - دلدار دل ببرد و زما پرده می‌کند غزل ۳۱۱ - نی بین که چون به درد فغانی همی کند؟ غزل ۳۱۲ - گر کسی در عشق آهی می‌کند غزل ۳۱۳ - جماعتی که مرا توبه کار می‌خوانند غزل ۳۱۴ - قلندران تهی سر کلاه دارانند غزل ۳۱۵ - در بند غم عشق تو بسیار کسانند غزل ۳۱۶ - خوبرویان جفا پیشه وفا نیز کنند غزل ۳۱۷ - گر نقش روی خوب تو بر منظری کنند غزل ۳۱۸ - مردم شهرم به می‌خوردن ملامت می‌کنند غزل ۳۱۹ - آنرا که جام صافی صهباش می‌دهند غزل ۳۲۰ - چون دو زلفش سر بر آن رخسار گلگون می‌نهند غزل ۳۲۱ - ز دور ار ترا ناتوانی ببیند غزل ۳۲۲ - آنرا که چون تو لاله رخی در سرا بود غزل ۳۲۳ - دل از فراق شما دردمند خواهد بود غزل ۳۲۴ - همیشه تا تن من برقرار خواهد بود غزل ۳۲۵ - تا کی از هجر تو بی‌خواب و خورم باید بود؟ غزل ۳۲۶ - دوشم از وصل کار چون زر بود غزل ۳۲۷ - نازنینا، حسن و خوبی با وفا بهتر بود غزل ۳۲۸ - آن روز کو که روی غم اندر زوال بود؟ غزل ۳۲۹ - دیگی که پار پختم چون ناتمام بود غزل ۳۳۰ - تو را که گفت که من بی‌تو می‌توانم بود غزل ۳۳۱ - میان ما و تو دوری به اختیار نبود غزل ۳۳۲ - سر دردم بر طبیب آسان نبود غزل ۳۳۳ - این چنین نقشی اگر در چین بود غزل ۳۳۴ - روز هجران آن نگار این بود غزل ۳۳۵ - دوش بی‌روی تو باغ عیش را آبی نبود غزل ۳۳۶ - من از آن که شوم کو نه ازان تو بود؟ غزل ۳۳۷ - دل به خیالی دگر خانه جدا کرده بود غزل ۳۳۸ - هر که با عارض زیبای تو خو کرده بود غزل ۳۳۹ - به سر زلف سیه دوش گره برزده بود غزل ۳۴۰ - خسروم با لب شیرین به شکار آمده بود غزل ۳۴۱ - روز وداع گریه نه در حد دیده بود غزل ۳۴۲ - عشق همان به که به زاری بود غزل ۳۴۳ - غیر ازو هر چه هست بازی بود غزل ۳۴۴ - روزی کنی به سنگ فراقم جدا ز خود غزل ۳۴۵ - ای کون و مکان از تو، اندر چه مکانی خود؟ غزل ۳۴۶ - در هر ولایتی ز شرف نام ما رود غزل ۳۴۷ - آن فروغ دیده و آن راحت دل می‌رود غزل ۳۴۸ - گفتم: که: بی‌وصال تو ما را به سر شود غزل ۳۴۹ - ترا چه تحفه فرستم که دلپذیر شود؟ غزل ۳۵۰ - رخت دل بدزدد نهان شود غزل ۳۵۱ - هر که او بیدق این عرصه شود شاه شود غزل ۳۵۲ - در عشق اگر زبان تو با دل یکی شود غزل ۳۵۳ - بی تو دل و جان من زیر و زبر میشود غزل ۳۵۴ - فتنه بود آن چشم و ابرو نیز یارش میشود غزل ۳۵۵ - کو دیده‌ای که بی‌تو به خون تر نمی‌شود؟ غزل ۳۵۶ - شبم ز شهر برون برد و راه خانه نمود غزل ۳۵۷ - بریدن حیفم آید بعد از آن عهد غزل ۳۵۸ - گفتی: ز عشق بازی کاری نمی‌گشاید غزل ۳۵۹ - تو آن گم کرده را مشنو که بی‌زاری پدید آید غزل ۳۶۰ - برین دل هر دم از هجر تو دیگر گونه خار آید غزل ۳۶۱ - سر زلف خود بگیری همه پیچ و خم برآید غزل ۳۶۲ - گر آن کاری که من دانم بر آید غزل ۳۶۳ - مرا از بخت اگر کاری برآید غزل ۳۶۴ - مرا گر ز وصل تو رنگی برآید غزل ۳۶۵ - هر که مشغول تو گشت از دگران باز آید غزل ۳۶۶ - هر کرا چون تو پریزاده ز در باز آید غزل ۳۶۷ - دل سرمست من آن نیست که باهوش آید غزل ۳۶۸ - مرا کجا سر زلفت به زیر چنگ آید؟ غزل ۳۶۹ - سحر گه چون نسیم زلف آن دلدار می‌آید غزل ۳۷۰ - دیریست که یار ما نمی‌آید غزل ۳۷۱ - دلی که در سر زلف شما همی آید غزل ۳۷۲ - دل می‌برد امشب ز من آن ماه، بگیرید غزل ۳۷۳ - باز پیوند، که دوری به نهایت برسید غزل ۳۷۴ - نالهٔ بلبل شوریده به جایی برسید غزل ۳۷۵ - من کشتهٔ عشقم،خبرم هیچ مپرسید غزل ۳۷۶ - دوشم فغان و ناله به هفت آسمان رسید غزل ۳۷۷ - ای مردم کور، این چه بهارست ببینید غزل ۳۷۸ - هر که از برگ و از نوا گوید غزل ۳۷۹ - به حسن عارض چون ماه و زیب چهرهٔ‌چون خور غزل ۳۸۰ - وقت گلست، ای غلام، روز می است، ای پسر غزل ۳۸۱ - بگشای ز رخ نقاب دیدار غزل ۳۸۲ - ما بغیر از یار اول کس نمیگیریم یار غزل ۳۸۳ - مگذر، ای ساربان، ز منزل یار غزل ۳۸۴ - هر دم برم به گریه پناه از فراق یار غزل ۳۸۵ - تن به تو دادم، دل و جانش مبر غزل ۳۸۶ - از باده در فصل خزان افتان و خیزان نیک‌تر غزل ۳۸۷ - زلف مشکینت چو دامست، ای پسر غزل ۳۸۸ - یک شبم دادی به عمری پیش خود بار، ای پسر غزل ۳۸۹ - هیچ نقاشی نیامیزد چنین رنگ، ای پسر غزل ۳۹۰ - من که خمارم، به مسجدها مده را هم دگر غزل ۳۹۱ - دلبر من بر گذشت همچو بهاری دگر غزل ۳۹۲ - نیک میخواهی که: از خود دورم اندازی دگر غزل ۳۹۳ - جانا، ضمیرت حال ما نیکو نمیداند مگر؟ غزل ۳۹۴ - کاکل کافرانه بین، زیور گوش او نگر غزل ۳۹۵ - ای دل، بیا و در رخ آن حور می‌نگر غزل ۳۹۶ - دل من فتنه شد بر یار دیگر غزل ۳۹۷ - تو از دست که می‌خوردی؟ که خشم آلوده‌ای دیگر غزل ۳۹۸ - ای ساربان، که رنج کشیدی ز راه دور غزل ۳۹۹ - همه عالم پرست ازین منظور غزل ۴۰۰ - باد بهار می‌دمد و من ز یار دور غزل ۴۰۱ - شهر بگرفت آن کمان ابرو به بالای چو تیر غزل ۴۰۲ - گر چه دورم، نه صبورم ز تو، ای بدر منیر غزل ۴۰۳ - صنما، بی‌تو مرا کار به جان آمده گیر غزل ۴۰۴ - پاکبازان را چه خارا و چه خز؟ غزل ۴۰۵ - صاحب روی خوب و زلف دراز غزل ۴۰۶ - من بدین خواری و این غربت از آن راه دراز غزل ۴۰۷ - منم غریب دیار تو، ای غریب‌نواز غزل ۴۰۸ - آن سست عهد سخت کمان اوفتاد باز غزل ۴۰۹ - یار ار نمی‌کند به حدیث تو گوش باز غزل ۴۱۰ - ما در به روی خلق فرو بسته‌ایم باز غزل ۴۱۱ - اگر نوبهاری ببینیم باز غزل ۴۱۲ - عنایتیست خدا را به حال ما امروز غزل ۴۱۳ - گر تو گل چهره در آیی به چمن مست امروز غزل ۴۱۴ - هر چه گویم من، ای دبیر، امروز غزل ۴۱۵ - کام دلم نشد ز دهانت روا هنوز غزل ۴۱۶ - گلت بنده گردید و شمشاد نیز غزل ۴۱۷ - در وفا داری نکردی آنچه می‌گفتی تو نیز غزل ۴۱۸ - در ضمیر ما نمیگنجد بغیر از دوست کس غزل ۴۱۹ - بیا، که صفهٔ ما بوریای میکده بس غزل ۴۲۰ - به رخ شمع شبستانم تویی بس غزل ۴۲۱ - ای صبا، یار مرا از من بی‌یار بپرس غزل ۴۲۲ - ای صبا، از من آشفته فلان را میپرس غزل ۴۲۳ - عشرت بهار کن، که شود روزگار خوش غزل ۴۲۴ - دمشق فتنه شد بغداد و توفان بلا آبش غزل ۴۲۵ - نسپردم از خرابی دل خود به چشم مستش غزل ۴۲۶ - سخت زیبا دلبرست او، چشم بد دور از رخش غزل ۴۲۷ - جفت شادیست بعید، آنکه تو داری شادش غزل ۴۲۸ - چنین که بسته شدم باز من به زلف چو بندش غزل ۴۲۹ - درین همسایه شمعی هست و جمعی عاشق از دورش غزل ۴۳۰ - چو نام او همی گویی به نام خود قلم در کش غزل ۴۳۱ - دلا، دگر قدم از کوی دوست بازمکش غزل ۴۳۲ - که میبرد خبر عاشقان شیفته حالش؟ غزل ۴۳۳ - دیده گر لایق آن نیست که منزل کنمش غزل ۴۳۴ - گر دستها چو زلف در آرم به گردنش غزل ۴۳۵ - نیست عیب ار دوست می‌دارم منش غزل ۴۳۶ - امروز گم شدم: تو بر آهم مدار گوش غزل ۴۳۷ - بباد صبا گفتم از شوق دوش غزل ۴۳۸ - پستهٔ آن ماه مروارید گوش غزل ۴۳۹ - دو هفتهٔ دگر از بوی باد مشک فروش غزل ۴۴۰ - ای رخت خرم و دهانت خوش غزل ۴۴۱ - دشمن بی‌حاصلم را شرم باد از کار خویش غزل ۴۴۲ - با یار بی‌وفا نتوان گفت حال خویش غزل ۴۴۳ - باشد آن روز که گویم به تو راز دل خویش؟ غزل ۴۴۴ - گر بنگری در آینه روزی صفای خویش غزل ۴۴۵ - مردی به هوش بودم و خاطر بجای خویش غزل ۴۴۶ - گفتم: به چابکی ببرم جان ز دست عشق غزل ۴۴۷ - دلم خرقه‌ای دارد از پیر عشق غزل ۴۴۸ - ز حسن تو پیدا شد آیین عشق غزل ۴۴۹ - ای پیکر خجسته، چه نامی؟ فدیت لک غزل ۴۵۰ - زاهدان را گذاشتیم به جنگ غزل ۴۵۱ - ما به ابد می‌بریم عشق ترا از ازل غزل ۴۵۲ - که رساند به من شیفتهٔ مسکین حال؟ غزل ۴۵۳ - گفتم: ز درد عشق تو گشتم چنین به حال غزل ۴۵۴ - من نخواهم برد جان از دست دل غزل ۴۵۵ - نگفتم: کین چنین زودت به جان اندر بکارم دل؟ غزل ۴۵۶ - دیوانه می‌شد از غم او گاه گاه دل غزل ۴۵۷ - ای به خار هجر ما را سفته دل غزل ۴۵۸ - نازنین، عیب نباشد، که کند ناز ای دل غزل ۴۵۹ - سودای عشق خوبان از سربدر کن، ای دل غزل ۴۶۰ - نه به اندازهٔ خود یار گزیدی، ای دل غزل ۴۶۱ - زهی! ز دست رقیبان گذر به کوی تو مشکل غزل ۴۶۲ - خیز، که در میرسد موکب سلطان گل غزل ۴۶۳ - بنمای روی خویش، که غیر از تو هر چه هست غزل ۴۶۴ - ای سحری دعای من، در دلش آن جفا مهل غزل ۴۶۵ - مستم از بادهٔ مهر تو، مرا مست مهل غزل ۴۶۶ - گر درد سر نباشدت، ای باد صبحدم غزل ۴۶۷ - توبه کردم ز توبه کردن خام غزل ۴۶۸ - قاصرات الطرف فی حجب الخیام غزل ۴۶۹ - من که باشم؟ که به من نامه فرستند و سلام غزل ۴۷۰ - من درین شهر پای بند توام غزل ۴۷۱ - ماهرویا، عاشق آن صورت پاک توام غزل ۴۷۲ - من چو همین حرف الف دیده‌ام غزل ۴۷۳ - فاش گشت آن ماجری، کز مرد و زن پوشیده‌ام غزل ۴۷۴ - به مسجد ره نمی‌دانم، گرفتار خراباتم غزل ۴۷۵ - تا دل اندر پیچ آن زلف به تاب انداختم غزل ۴۷۶ - اگر به مجلس قاضی نموده‌اند که: مستم غزل ۴۷۷ - ای زاهد مستور، زمن دور، که مستم غزل ۴۷۸ - صنما، به دلنوازی نفسی بگیر دستم غزل ۴۷۹ - گر یار بلند آمد، من پستم و من پستم غزل ۴۸۰ - من از دیوانگی خالی نخواهم بود تا هستم غزل ۴۸۱ - دلبرا، قیمت وصل تو کنون دانستم غزل ۴۸۲ - چو بر سفینهٔ دل نقش صورت تو نبشتم غزل ۴۸۳ - پیشتر از عاشقی عافیتی داشتم غزل ۴۸۴ - تو دامن از کف من دوش در کشیدی و گفتم غزل ۴۸۵ - شب دوشینه در سودای او خفتم غزل ۴۸۶ - نبض دل شوریدهٔ محرور گرفتم غزل ۴۸۷ - چو دل در دیگری بستی نگاهش دار، من رفتم غزل ۴۸۸ - خود را ز بد و نیک جدا کردم و رفتم غزل ۴۸۹ - مسلمانان، سلامت به، چو بتوانید، من گفتم غزل ۴۹۰ - ای که رفتی و نرفتی نفسی از یادم غزل ۴۹۱ - دگر رخت ازین خانه بر در نهادم غزل ۴۹۲ - معراج ما به روح و روان بود صبح دم غزل ۴۹۳ - اگر آن یار سیه چرده ببیند رخ زردم غزل ۴۹۴ - غافل چرایی؟ جانا، ز دردم غزل ۴۹۵ - هر چند به کوی او دیرست که پی بردم غزل ۴۹۶ - من بادهٔ عشق نوش کردم غزل ۴۹۷ - ز عشقت روز اول من به شهر اندر ندی کردم غزل ۴۹۸ - بیا، بیا که ز مهرت به جان همی گردم غزل ۴۹۹ - می‌خانه را بگشای در، کامروز مخمور آمدم غزل ۵۰۰ - از آن لب چون به یک بوسه من بیمار خرسندم غزل ۵۰۱ - چو چشمش راه دل می‌زد من بیدل کجا بودم؟ غزل ۵۰۲ - مدتی من به کار خود بودم غزل ۵۰۳ - نه پیش ازین من بیگانه آشنای تو بودم؟ غزل ۵۰۴ - آن تخم، که در باغ وفا کاشته بودم غزل ۵۰۵ - دی ره می‌خانه باز یافته بودم غزل ۵۰۶ - من دلداده از آنروز که دیدار تو دیدم غزل ۵۰۷ - تو چیزی دیگری، ور نه بسی خوبان که من دیدم غزل ۵۰۸ - به یک نظر چو ببردی دل زبون ز برم غزل ۵۰۹ - چو تیغ بر کشد آن بی‌وفا به قصد سرم غزل ۵۱۰ - عمریست تا ز دست غمت جامه می‌درم غزل ۵۱۱ - همه کامیم برآید، چو در آیی ز درم غزل ۵۱۲ - به دکان می‌فروشان گروست هر چه دارم غزل ۵۱۳ - تا میسر گشت در گرمابه وصل آن نگارم غزل ۵۱۴ - درون خود نپسندم که از تو باز آرم غزل ۵۱۵ - سرم سودای او دارد، زهی سودا که من دارم! غزل ۵۱۶ - گر او پیدا شود بر من به شیدایی کشد کارم غزل ۵۱۷ - منازل سفرت پیش دیده می‌آرم غزل ۵۱۸ - من همان داغ محبت که تو دیدی دارم غزل ۵۱۹ - گمان مبر که ز مهر تو دست وادارم غزل ۵۲۰ - من از پیوستگان دل غریبی در سفر دارم غزل ۵۲۱ - ز داغ و درد تو بر جان و دل نشان دارم غزل ۵۲۲ - صنمی که مهر او را ز جهان گزیده دارم غزل ۵۲۳ - چشم جان بر اثرت می‌دارم غزل ۵۲۴ - صد بار ز مهرت ار بمیرم غزل ۵۲۵ - گر چه در پای هوی و هوست می‌میرم غزل ۵۲۶ - مست آمدم امشب، که سر راه بگیرم غزل ۵۲۷ - به غم خویش چنان شیفته کردی بازم غزل ۵۲۸ - نگشتی روز من تیره، ندانستی کسی رازم غزل ۵۲۹ - برخیزم و دلها را در ولوله اندازم غزل ۵۳۰ - بیار آن، باده، تا دل را به نور او بر افروزم غزل ۵۳۱ - گر مرغ این هوایی، بال و پرت بسوزم غزل ۵۳۲ - روزی بر آن شمع چو پروانه بسوزم غزل ۵۳۳ - گمان مبر که: به جور از بر تو برخیزم غزل ۵۳۴ - من مستم و ز مستی در یار می‌گریزم غزل ۵۳۵ - مرا مجال نباشد که: یار او باشم غزل ۵۳۶ - سخن بگوی چو من در سخن نمی‌باشم غزل ۵۳۷ - عیب من نیست که: در عشق تو تیمار کشم غزل ۵۳۸ - یارب، تو حاضری که ز دستش چه میکشم؟ غزل ۵۳۹ - دست عشقت قدحی داد و ببرد از هوشم غزل ۵۴۰ - عشقت چو ستم کرد و جفا بر تن و توشم غزل ۵۴۱ - ای چاه زنخدانت زندان دل ریشم غزل ۵۴۲ - به تازه باد جدایی گلی ببرد ز باغم غزل ۵۴۳ - من دل به ننگ دارم و از نام فارغم غزل ۵۴۴ - صبا، چو برگذری سوی غمگسار دلم غزل ۵۴۵ - وه! که امروز چه آشفته و بی‌خویشتنم غزل ۵۴۶ - آن دوست که می‌بینم، آن دوست که می‌دانم غزل ۵۴۷ - درهجر تو درمان دل خسته ندانم غزل ۵۴۸ - دلم زندان عشق تست و زندانی درو جانم غزل ۵۴۹ - نبودم مرد این میدان و آورد او به میدانم غزل ۵۵۰ - پر از دل مپرس، ای پری، من چه دانم؟ غزل ۵۵۱ - دل خود را به دیدار تو حاجت‌مند میدانم غزل ۵۵۲ - چو بدیدی که: ز غشقت به چه شکل و به چه سانم غزل ۵۵۳ - زلف مشکینت چو دامست، ای صنم غزل ۵۵۴ - تختگاه حسن را قد تو شاهست، ای صنم غزل ۵۵۵ - تو گلشن حسنی و ما چون خار و خاشاک، ای صنم غزل ۵۵۶ - گر شبی چارهٔ این درد جدایی بکنم غزل ۵۵۷ - به آن سرم که: سر خود ز می چو مست کنم غزل ۵۵۸ - بسیار بد کردی ولی نیکو سرانجامت کنم غزل ۵۵۹ - جای آن دارد که: من بر دیدها جایت کنم غزل ۵۶۰ - آمده‌ام که صف این صفهٔ بار بشکنم غزل ۵۶۱ - شد زنده جان من به می، زان یاد بسیارش کنم غزل ۵۶۲ - نظر چو بر لب و دندان یار خویش کنم غزل ۵۶۳ - فراق روی تو می‌سوزدم جگر، چه کنم؟ غزل ۵۶۴ - تیر تدبیر تو در کیش ندارم، چه کنم؟ غزل ۵۶۵ - درمان درد دوری آن یار می‌کنم غزل ۵۶۶ - به ذکر تو من شادمانی کنم غزل ۵۶۷ - ای نرگست به شوخی صدبار خورده خونم غزل ۵۶۸ - درد تو برآورد ز دنیا و ز دینم غزل ۵۶۹ - دشمن از بهر تو گر طعنه زند بر دل و دینم غزل ۵۷۰ - ز چشم خلق هوس می‌کند که گوشه گزینم غزل ۵۷۱ - نه مانند تو زیبایی ببینم غزل ۵۷۲ - زلف تو اگر به تاب می‌بینم غزل ۵۷۳ - مشتاق یارم و به در یار می‌روم غزل ۵۷۴ - به پیشگاه قبول ار چه کم دهد راهم غزل ۵۷۵ - گر ز من جان طلبد دوست، روانی بدهم غزل ۵۷۶ - تا کی به در تو سوکوار آیم؟ غزل ۵۷۷ - گر یار شوی با من، در عهد تو یار آیم غزل ۵۷۸ - تا بر آن عارض زیبا نظر انداخته‌ایم غزل ۵۷۹ - چون ساعدت مساعد آنست رشته‌ایم غزل ۵۸۰ - ما تا جمال آن رخ گلرنگ دیده‌ایم غزل ۵۸۱ - ما نور چشم مادر این خاک تیره‌ایم غزل ۵۸۲ - باز قلندر شدیم، خانه بر انداختیم غزل ۵۸۳ - بندهٔ عشقیم و سالهاست که هستیم غزل ۵۸۴ - آن پرده برانداز، که ما نور پرستیم غزل ۵۸۵ - امروز عید ماست، که قربان او شدیم غزل ۵۸۶ - ما چشم جهانیم، که این راز بدیدیم غزل ۵۸۷ - دیریست تا ز دست غمت جان نمی‌بریم غزل ۵۸۸ - مادر غم هجران تو، گر زانکه بمیریم غزل ۵۸۹ - حال این پیکر از آن بتگر دانا پرسیم غزل ۵۹۰ - عقل صوفی را مهار اندر کشیم غزل ۵۹۱ - کجاست منزل آن کوچ کرده؟ تا برویم غزل ۵۹۲ - مرا با دوست میباید که رویارو سخن گویم غزل ۵۹۳ - از عشق دوری چون کنم؟ کین عشق مستوری شکن غزل ۵۹۴ - باغ بسان مصر شد از رخ یوسف سمن غزل ۵۹۵ - تخت شاهی دارد آن ترک ختن غزل ۵۹۶ - چو آتشست به گرمی هوای تابستان غزل ۵۹۷ - نگارینا، به وصل خود دمی ما را ز ما بستان غزل ۵۹۸ - یاران و دوستداران جمعند و جام گردان غزل ۵۹۹ - دلا،خوش کرده ای منزل به کوی وصل دلداران غزل ۶۰۰ - دلها بربودند و برفتند سواران غزل ۶۰۱ - مرا مپرس که: چون شرمسارم از یاران؟ غزل ۶۰۲ - به نام ایزد! چه رویست این؟ که حیرانند ازو حوران غزل ۶۰۳ - کیست آن مه؟ که می‌رود نازان غزل ۶۰۴ - ای کس ما، چون شدی باز مطیع کسان؟ غزل ۶۰۵ - ای پیک نامه بر، خبر او به ما رسان غزل ۶۰۶ - ای صبا، حال من بدو برسان غزل ۶۰۷ - این دلبران که می‌کشدم چشم مستشان غزل ۶۰۸ - شب قدرست و روز عید زلف و روی این ترکان غزل ۶۰۹ - تا برگذشت پیشم باز آن پری خرامان غزل ۶۱۰ - کأس می در دست و کوس عشق بر بامستمان غزل ۶۱۱ - قصهٔ یار سبک روح نگفتم به گرانان غزل ۶۱۲ - به ترک وصل آن تنگ شکر کردن، توان؟ نتوان غزل ۶۱۳ - آن کمان ابرو به تیر انداختن غزل ۶۱۴ - تا به کی این بستن و بگسیختن؟ غزل ۶۱۵ - ترا رسد گره مشک بر قمر بستن غزل ۶۱۶ - امشب ز هجر یار بخواهم گریستن غزل ۶۱۷ - سهل باشد روزه از نانی و آبی داشتن غزل ۶۱۸ - چو دل نمی‌دهد از کوی دوست برگشتن غزل ۶۱۹ - شیرین‌تر از دلدار من دلدار نتوان یافتن غزل ۶۲۰ - از تو میسر نشد کنار گرفتن غزل ۶۲۱ - تا ندانی ز جسم و جان مردن غزل ۶۲۲ - بار بربستیم، ازین منزل به در باید شدن غزل ۶۲۳ - مشنو که: از کوی تو من هرگز به در دانم شدن غزل ۶۲۴ - از تو مرا تا به کی بی‌سر و سامان شدن؟ غزل ۶۲۵ - ای خواجه، چه آوردی زین خانه بدر بودن؟ غزل ۶۲۶ - دوستی با دشمنان ما مکن غزل ۶۲۷ - چشمم کنار دجله شد، جز یاد بغدادم مکن غزل ۶۲۸ - باغ جهان روی تست، رای گلستان مکن غزل ۶۲۹ - ای میر ترکان عجم، ترک وفاداری مکن غزل ۶۳۰ - نفسم گرفت ازین غم، نفسی هوای من کن غزل ۶۳۱ - جانا، به حق دوستی، کان عهد و پیمان تازه کن غزل ۶۳۲ - سر دل گویی، ز جان اندیشه کن غزل ۶۳۳ - خلاف دشمنان روزی نظر بر دوستان افگن غزل ۶۳۴ - چون مرا غمناک بیند شاد گردد یار من غزل ۶۳۵ - سر بارندگی دارد دو چشم تند بار من غزل ۶۳۶ - عشق نورزیده بود جان سبکبار من غزل ۶۳۷ - هر شب ز عشق روی تو این چشم لعبت باز من غزل ۶۳۸ - نه بی‌یادت برآید یک دم از من غزل ۶۳۹ - بر سر کویت ای پسر، پی سپرم، دریغ من! غزل ۶۴۰ - دشمن دون گر نگفتی حال من غزل ۶۴۱ - نگارا، چرا شدی نهان از نهان من؟ غزل ۶۴۲ - عشق را فرسوده‌ای باید چو من غزل ۶۴۳ - چشم دولت را اگر زین به نظر هستی به من غزل ۶۴۴ - ای ز سودای تو در هر گوشه‌ای آواره من غزل ۶۴۵ - جور دیدم تا بدید آن خسرو خوبان که من، غزل ۶۴۶ - ای اوفتاده در غم عشقت ز پای من غزل ۶۴۷ - دوست با کاروان کن فیکون غزل ۶۴۸ - ای مکان تو از مکان بیرون غزل ۶۴۹ - شبت می‌بینم اندر خواب و می‌گویم: وصالست این غزل ۶۵۰ - دور مرو، دور مرو، یار ببین، یار ببین غزل ۶۵۱ - حلقهٔ زرین بر آن گوش گهربندش ببین غزل ۶۵۲ - منم آنکه گلشن عشق را چمنم، ببین غزل ۶۵۳ - آن تیر غمزه را دل خلقی نشانه بین غزل ۶۵۴ - از بند زلفش پای ما مشکل گشاید بعد ازین غزل ۶۵۵ - در فراق روی جانان بر نتابد بیش ازین غزل ۶۵۶ - در صدد هلاک من شیوهٔ چشم مست تو غزل ۶۵۷ - من از مادری زادم که پارم پدر بود او غزل ۶۵۸ - بنگر بدان دو ابروی همچون کمان او غزل ۶۵۹ - ای عید، بنمودی به من دی صورت ابروی او غزل ۶۶۰ - گر سوی من چنین نگرد چشم مست تو غزل ۶۶۱ - ای دلبر سنگین دل، فریاد ز دست تو غزل ۶۶۲ - تا فاش گشت ذکر دهان چو قند تو غزل ۶۶۳ - گر چه امید ندارم که: شوم شاد از تو غزل ۶۶۴ - درین لشکر، که می‌بینی، سواری نیست غیر از تو غزل ۶۶۵ - تو سروی ، بر نشاید چیدن از تو غزل ۶۶۶ - گر صبر و زر بودی مرا، کارم چو زر می‌شد ز تو غزل ۶۶۷ - ای آنکه، نیست جز بر یار انتعاش تو غزل ۶۶۸ - ای نور چشم من ز رخ لاله‌رنگ تو غزل ۶۶۹ - ترا گزید دل من،مرا گزید غم تو غزل ۶۷۰ - ای خرمن گل خوشه‌چین پیش تن و اندام تو غزل ۶۷۱ - ای رشک گل تازه رخ چون سمن تو غزل ۶۷۲ - ای ترک، دل ما را خوش‌دار به جان تو غزل ۶۷۳ - به جان من، به جان من، به جان تو، به جان تو غزل ۶۷۴ - به چشم سر هدف سازم دل خود را به جان تو غزل ۶۷۵ - دل من خستهٔ یاریست بی‌تو غزل ۶۷۶ - گر چه زان ما گشتی، سر ما چه دانی تو؟ غزل ۶۷۷ - ای مدد تیره شب از موی تو غزل ۶۷۸ - سوی من شادی نیاید،تا نیایم سوی تو غزل ۶۷۹ - گل در قرق عرق کند از شرم روی تو غزل ۶۸۰ - زود شود باز بستهٔ تو غزل ۶۸۱ - دل به تو دادیم و شکستی، برو غزل ۶۸۲ - حسن مصرست و رخ چون قمرت میر درو غزل ۶۸۳ - امشب از پیش من شیفته دل دور مرو غزل ۶۸۴ - آن چشم مست بین، که دلم گشت زار ازو غزل ۶۸۵ - ای دل مکن، بهر ستمی این نفیر ازو غزل ۶۸۶ - عمر که بی‌او گذشت، ذوق ندیدیم ازو غزل ۶۸۷ - گر دهد یارت امان ایمن مشو غزل ۶۸۸ - دل سرای خاص شد، از مجلس عامش مگو غزل ۶۸۹ - ای ز چین و حلقهٔ زلف سیاه غزل ۶۹۰ - چون همه ملک وجود خانهٔ شاهست و شاه غزل ۶۹۱ - آن تیر بالا را ببین: ز ابرو کمانها ساخته غزل ۶۹۲ - ای جان من ز هجر تو در تن بسوخته غزل ۶۹۳ - روز عید آن ترک را دیدم پگاه آراسته غزل ۶۹۴ - خیانتگر خیانت کرد و ما دل در خدا بسته غزل ۶۹۵ - روی زیبا نتوان داشت نهان پیوسته غزل ۶۹۶ - ای از دهان تنگت شهری شکر گرفته غزل ۶۹۷ - کجایی؟ ای ز رخت آب ارغوان رفته غزل ۶۹۸ - آن گل سوریست در کلاله نهفته غزل ۶۹۹ - ای از عرب و از عجمت مثل نزاده غزل ۷۰۰ - عارف چو بحر باید: لب خشک و رخ گشاده غزل ۷۰۱ - ببخشا، ای من مسکین به دل در دامت افتاده غزل ۷۰۲ - ای مرغزار جانها لعل تو آب داده غزل ۷۰۳ - ساقیا، خیز و یک دو جام بده غزل ۷۰۴ - کام دل تنگ از آن تنگ دهانم بده غزل ۷۰۵ - یا به نزد خویشتن راهم بده غزل ۷۰۶ - شب شد، به مستان اندکی تریاک بیداری بده غزل ۷۰۷ - ای فراق تو مرا عقل و بصارت برده غزل ۷۰۸ - چیست آن شهریار در پرده؟ غزل ۷۰۹ - دلی می‌باید اندر عشق جان را وقف غم کرده غزل ۷۱۰ - خیز و کار رفتنت را ساز ده غزل ۷۱۱ - آنکه میخواست مرا بیدل و بی‌یار شده غزل ۷۱۲ - روزی ببینی زلف او در دست من پیچان شده غزل ۷۱۳ - ای ز زلفت عقل در دام آمده غزل ۷۱۴ - کیست دگر باره این؟ بر لب بام آمده غزل ۷۱۵ - ازین نرگس و گل غرورم مده غزل ۷۱۶ - ای مردگان، کجایید؟ اینک مسیح زنده غزل ۷۱۷ - عاشقان درد کش را دردی می‌خانه ده غزل ۷۱۸ - ای داده روی خوب تو از حسن داد دیده غزل ۷۱۹ - نوای عشق بلبل را دلی باید بلا دیده غزل ۷۲۰ - می‌نالم ازین کار به سامان نرسیده غزل ۷۲۱ - ای بر فلک از رخ علم نور کشیده غزل ۷۲۲ - ماییم و خراباتی پر بادهٔ جوشیده غزل ۷۲۳ - چمن پر گهر شد ز باران ژاله غزل ۷۲۴ - دل جفت درد و غم شد زان دیلمی کلاله غزل ۷۲۵ - در سر و سرای خود نگذاشتم الاالله غزل ۷۲۶ - ای روشن از رخ تو زمین و زمان همه غزل ۷۲۷ - بر در می‌خانه این غلغل و آن طنطنه غزل ۷۲۸ - پدید نیست اسیران عشق را خانه غزل ۷۲۹ - سر در کف پایت نهم، ای یار یگانه غزل ۷۳۰ - گرد مغان گرد و بادهای مغانه غزل ۷۳۱ - بسیار دشمنست مرا و تو دوست نه غزل ۷۳۲ - ای در غم عشقت مرا اندیشهٔ بهبود نه غزل ۷۳۳ - ای شهر شگرفان را غیر از تو امیری نه غزل ۷۳۴ - آن دل که مرا بود و توی دیده سلبوه غزل ۷۳۵ - ببر، ای باد صبح‌دم، بده ای پیک نیک‌پی غزل ۷۳۶ - ز لعلش بوسه‌ای جستم، بگفت: آری، بگفتم: کی غزل ۷۳۷ - خانهٔ صبر مرا باز برانداخته‌ای غزل ۷۳۸ - ثوابست پرسیدن خسته‌ای غزل ۷۳۹ - یارب! تو دوش با که به شادی نشسته‌ای؟ غزل ۷۴۰ - با دگری بر غم من عقد وصال بسته‌ای غزل ۷۴۱ - بر گل از عنبر کمندی بسته‌ای غزل ۷۴۲ - ای که تیر بی‌وفایی در کمان پیوسته‌ای غزل ۷۴۳ - آن خط عنبرین که چو آبش نبشته‌ای غزل ۷۴۴ - باز به رسم سرکشان راه جفا گرفته‌ای غزل ۷۴۵ - من که باشم؟ در زیان افتاده‌ای غزل ۷۴۶ - باز به تنها چنین عزم کجا کرده‌ای؟ غزل ۷۴۷ - دلبرا، روز جدایی یاد ما می‌کرده‌ای غزل ۷۴۸ - همچو گل صد گونه رنگ آورده‌ای غزل ۷۴۹ - در هر چه دیده‌ام تو پدیدار بوده‌ای غزل ۷۵۰ - ای که دیگر بی‌گناه از من عنان پیچیده‌ای غزل ۷۵۱ - زان شکرین لب گر شبی کردم شکار بوسه‌ای غزل ۷۵۲ - آشنایی جمله را، با من چرا بیگانه‌ای؟ غزل ۷۵۳ - در کعبه گر ز دوست نبودی نشانه‌ای غزل ۷۵۴ - ای ماه و مشتری ز جمالت قرینه‌ای غزل ۷۵۵ - با این چنین بلایی، بعد از چنان عذابی غزل ۷۵۶ - چه پیکری؟ که ز پاکی چو گوهر نابی غزل ۷۵۷ - دولت ز در باز آمدی ما را پس از بی‌دولتی غزل ۷۵۸ - او را که در سماع سخن نیست حالتی غزل ۷۵۹ - کاکل مشکین نقاب چشم و ابرو ساختی غزل ۷۶۰ - دانه‌ای بر روی دام انداختی غزل ۷۶۱ - اگر چه از برمن بارها چو تیر بجستی غزل ۷۶۲ - ای برون از بلندی و پستی غزل ۷۶۳ - دلم از چشم مستش زار و پردم چشمش از مستی غزل ۷۶۴ - کدامین نقشبند این نقش بستی؟ غزل ۷۶۵ - میی کو ترا میرهاند ز مستی غزل ۷۶۶ - ما را چو توانی که ز خود دور فرستی غزل ۷۶۷ - بس ازین عمر سرسری که به تقلید زیستی غزل ۷۶۸ - چون فتنه شدم بر رخت، ای حور بهشتی غزل ۷۶۹ - خواستم بوسی ز لعلت دست پیشم داشتی غزل ۷۷۰ - گر تو سری میکشی تا نکنی آشتی غزل ۷۷۱ - زین دایره تا بدر نیفتی غزل ۷۷۲ - جان را ستیزهٔ تو ندارد نهایتی غزل ۷۷۳ - سوگند من شکستی، عهدم به باد دادی غزل ۷۷۴ - ای از تو مرا هر نفسی بادی و دردی غزل ۷۷۵ - نقشی ز صورت خود هر جا پدید کردی غزل ۷۷۶ - مرا با جمع رندانی که در دیرند ضم کردی غزل ۷۷۷ - نظری گر ز سر لطف به کارم کردی غزل ۷۷۸ - نگارا، یاد می‌داری که یاد ما نمی‌کردی؟ غزل ۷۷۹ - ببر دل از همه خوبان، اگر خردمندی غزل ۷۸۰ - بر خسته‌ای ملامت چندین چه می‌پسندی؟ غزل ۷۸۱ - نگارا، گر چه می‌دانم که بس بی‌مهر و پیوندی غزل ۷۸۲ - زهی! زلف و رخت قدری و عیدی غزل ۷۸۳ - ما با تو رسم یاری گفتیم اگر شنیدی غزل ۷۸۴ - دیده بسیار نگه کرد به هر بام و دری غزل ۷۸۵ - روی در پرده و از پرده برون می‌نگری غزل ۷۸۶ - باغ بهشت بیند بی‌داغ انتظاری غزل ۷۸۷ - پادشاهست آنکه دارد در چنین خرم بهاری غزل ۷۸۸ - ز تورانیان تنگ چشمی سواری غزل ۷۸۹ - ساقی، بده شرابم، کندر چنین بهاری غزل ۷۹۰ - من به هر جوری نخواهم کرد زاری غزل ۷۹۱ - ترا می‌زیبد از خوبان غرور و ناز و تن داری غزل ۷۹۲ - شب هجرانت، ای دلبر، شب یلداست پنداری غزل ۷۹۳ - برون کردی مرا از دل چو دل با دیگری داری غزل ۷۹۴ - هر به عمری نزد خود روزی به مهمانم بری غزل ۷۹۵ - او شوی چو خود را تو از میانه بر گیری غزل ۷۹۶ - بر من نمی‌نشینی نفسی به دلنوازی غزل ۷۹۷ - ز برنا پیشگان آموز و رندان رسم سربازی غزل ۷۹۸ - دل من دردمند تست درمانش نمی‌سازی غزل ۷۹۹ - عالمی را به فراق رخ خود می‌سوزی غزل ۸۰۰ - هزار بار بگفتم که: به ز جان عزیزی غزل ۸۰۱ - باز آمدی، که خونم بر خاک در بریزی غزل ۸۰۲ - جهد بکن تا که به جایی رسی غزل ۸۰۳ - تو از رنگی که بر گردی کجا همرنگ ما باشی؟ غزل ۸۰۴ - بخت یار ما باشد گر تو یار ما باشی غزل ۸۰۵ - ز راه دوستی گفتم: دلم را چاره بر باشی غزل ۸۰۶ - سنت آنست که خاک کف پایش باشی غزل ۸۰۷ - حال دل پیش تو گفتم، که تو یارم باشی غزل ۸۰۸ - نه پیمان بسته‌ای با من؟ که در پیمان من باشی غزل ۸۰۹ - بکوش و روی مگردان ز جور و بارکشی غزل ۸۱۰ - گل بین، گرفته گلشن ازو آب و رونقی غزل ۸۱۱ - ای ترک حور زاده، ز تندی و کودکی غزل ۸۱۲ - بر ما ستم و خواری، ای طرفه پسر تا کی؟ غزل ۸۱۳ - جانا؛ غم ما نداشتن تا کی؟ غزل ۸۱۴ - با چنان شیوه و شیرینی و دلبندی و شنگی غزل ۸۱۵ - گفتم که: بگذرانم روزی به نام و ننگی؟ غزل ۸۱۶ - ای دل پر هوش ما با همه فرزانگی غزل ۸۱۷ - نه بیگانه‌ای، ای بت خانگی غزل ۸۱۸ - از چهره لاله سازی و از زلف سنبلی غزل ۸۱۹ - ای بر شفق نهاده از شام زلف خالی غزل ۸۲۰ - سرم بی‌دولتست، ار نه ز پایت کی شدی خالی؟ غزل ۸۲۱ - آنخان خانان را ببین، بر صندلی یللی بلی غزل ۸۲۲ - زهی! نادیده از خوبان کسی مثل تو در خیلی غزل ۸۲۳ - ای غنچه با لب تو ز دل کرده همدمی غزل ۸۲۴ - ای داده بر وی تو قمر داو تمامی غزل ۸۲۵ - به خرابات گذارم ندهند از خامی غزل ۸۲۶ - شاد گردم که هر به ایامی غزل ۸۲۷ - گر برافرازی به چرخم ور بیندازی ز بامی غزل ۸۲۸ - مرا رهبان دیر امشب فرستادست پیغامی غزل ۸۲۹ - اگر هزار یکی زان جمال داشتمی غزل ۸۳۰ - دو بوسه گر ز لب آن نگار بستدمی غزل ۸۳۱ - نزدیک یار اگر نه چنین خوار و خردمی غزل ۸۳۲ - ای تن و اندامت از گل خرمنی غزل ۸۳۳ - سر بگذرانم از سر گردون به گردنی غزل ۸۳۴ - ای هر سر مویت را رویی به پریشانی غزل ۸۳۵ - باز دوشم ز راه مهمانی غزل ۸۳۶ - تو ز آه من ار هراسانی غزل ۸۳۷ - چه سود خاطر ما را به جانبت نگرانی؟ غزل ۸۳۸ - خوشا آن عشرت و آن کامرانی غزل ۸۳۹ - ز تو بی‌وفا چه جوییم نشان مهربانی؟ غزل ۸۴۰ - کاکل آن پسر ز پیشانی غزل ۸۴۱ - مرحبا، ای گل نورسته، که چون سرو روانی غزل ۸۴۲ - نسیم صبح، کرم باشد آن چنان که تو دانی غزل ۸۴۳ - حاصل از عشقت نمی‌بینم به جز غم خوردنی غزل ۸۴۴ - صبح دمی که گرد رخ زلف شکسته خم زنی غزل ۸۴۵ - عارت آمد که دمی قصهٔ ما گوش کنی؟ غزل ۸۴۶ - گر نخواهی که نظر با من درویش کنی غزل ۸۴۷ - از غمزه تیر سازی و ز ابرو کمان کنی غزل ۸۴۸ - جفا بر کسی بیش ازین چون کنی؟ غزل ۸۴۹ - به نشاط باده چو صبح‌دم سوی بوستان گذری کنی غزل ۸۵۰ - هر قصه می‌نیوشی و در گوش میکنی غزل ۸۵۱ - باز به قول کیست این جور و ستم که میکنی؟ غزل ۸۵۲ - زمستان ز مستان نبیند زبونی غزل ۸۵۳ - تبم دادی،نمیپرسی که: ای بیمار من چونی؟ غزل ۸۵۴ - رخت گویم به زیبایی، لبت گویم به شیرینی غزل ۸۵۵ - رخ و زلفت، ای پریرخ، سمنست و مشک چینی غزل ۸۵۶ - ز دست کس نکشیدم جفا و مسکینی غزل ۸۵۷ - از مردم این مرحله دلساز نبینی غزل ۸۵۸ - به روی خود نظر کن، تا بلای عقل و دین بینی غزل ۸۵۹ - آمد بهار، خیمه بزن بر کنار جوی غزل ۸۶۰ - بر گذشت از من و بنمود چو ماه از سر کوی غزل ۸۶۱ - تو در شهری و ما محروم از آن روی غزل ۸۶۲ - ترا گذاشته بودم که کار ساز شوی غزل ۸۶۳ - یک سخن زان لعل خاموشم بگوی غزل ۸۶۴ - دلا، زین بدایت چه دیدی؟ بگوی غزل ۸۶۵ - شاخ ریحانی تو، یا برگ گل سوری؟ بگوی غزل ۸۶۶ - عاشقم، از عشق من گر به گمانی بگوی غزل ۸۶۷ - با دل تنگ من از تنگ شکر هیچ مگوی غزل ۸۶۸ - دل سرای خاص داشت از مجلس عامش مگوی غزل ۸۶۹ - رخ باز نهادم به سماوات الهی غزل ۸۷۰ - گلا، عنان عزیمت به بوستان چه دهی؟ غزل ۸۷۱ - ای آنکه ز هجر تو ندیدیم رهایی غزل ۸۷۲ - ای از گل سوری دهنت غنچه نمایی غزل ۸۷۳ - به پیمانی نمی‌پویی، به پیوندی نمی‌پایی غزل ۸۷۴ - دلم زخم بلا دارد ز چشم تیر بالایی غزل ۸۷۵ - دمشق عشق شد این شهر و مصر زیبایی غزل ۸۷۶ - گر چه در کوی وفا جا نگرفتی و سرایی غزل ۸۷۷ - هرگزت عادت نبود این بی‌وفایی غزل ۸۷۸ - ای در دل من چو جان کجایی؟ غزل ۸۷۹ - چه شود کز سر رحمت به سرم باز آیی؟ غزل ۸۸۰ - با دشمنان ما شد هم خانه آشنایی غزل ۸۸۱ - ای نافهٔ چینی ز سر زلف تو بویی غزل ۸۸۲ - زهی! حسن ترا گل خاک کویی غزل ۸۸۳ - گفتم: از عشق توسرگشته چو گویم، تو چه گویی؟ غزل ۸۸۴ - خانهٔ تحقیق را ماه شبستان تویی غزل ۸۸۵ - مشتاق آن نگارم آیا کجاست گویی؟ غزل ۸۸۶ - ای نسیم سحر، چه میگویی؟ غزل ۸۸۷ - بخوابم دوش پرسیدی، ببیداری چه میگویی؟