غزل ۱۷۸ - دلی، که میل به دیدار دوستان دارد

دلی، که میل به دیدار دوستان دارد
فراغتی ز گل و باغ و بوستان دارد ۱

کدام لاله به روی تو ماند؟ ای دلبند
کدام سرو چنین قد دلستان دارد؟ ۲

گرت به جان بخرم بوسه‌ای، زیان نکنم
که بوسه عاشق بدبخت را زیان دارد ۳

کسی که چون تو پری چهره در کنار کشد
اگر چه پیر بود، دولتی جوان دارد ۴

به قصد کشتن من بست و باز نگشاید
کمر، که قد بلند تو در میان دارد ۵

به خاکپای تو آنرا که هست دست رسی
چه غم ز سرزنش هر که در جهان دارد؟ ۶

چو کردی جای خیال تو اوحدی در دل
به وصل خود برسانش، که جای آن دارد ۷