هوش مصنوعی: این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر به توصیف زیبایی‌های معشوق خود می‌پردازد. او از چهره، دهان، نگاه، قد و شیوه‌های معشوق خود تعریف می‌کند و آرزو می‌کند که بتواند به وصال او برسد. شاعر همچنین از عشق و دل‌آشوبی خود سخن می‌گوید و آرزو می‌کند که معشوقش را ببیند و از زیبایی‌های او لذت ببرد.
رده سنی: 16+ این متن شامل مفاهیم عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان و اصطلاحات ادبی کلاسیک ممکن است برای سنین پایین‌تر چالش‌برانگیز باشد. بنابراین، این متن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب‌تر است.

غزل ۴۴۰ - ای رخت خرم و دهانت خوش

ای رخت خرم و دهانت خوش
وآن نظر کردن نهانت خوش ۱

روش قد نازنینت خوب
شیوهٔ چشم ناتوانت خوش ۲

وصل آن رخ به جان همی طلبم
به رخم در نگر که جانت خوش! ۳

یارب، آن پرده کی براندازی؟
تا ببینیم جاودانت خوش ۴

به دهن میوهٔ بهشتی تو
میوه شیرین و استخوانت خوش ۵

چند گویی: زیان کنی از من؟
سود کی کردم؟ ای زیانت خوش ۶

کی ببینیم تنگ چون کمرت؟
دست خود کرده در میانت خوش ۷

باز ما را دلیست آشفته
با سر زلف دلستانت خوش ۸

اوحدی را شبی ببینی تو
مرده بر خاک آستانت خوش ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۴۹۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۴۳۹ - دو هفتهٔ دگر از بوی باد مشک فروش
گوهر بعدی:غزل ۴۴۱ - دشمن بی‌حاصلم را شرم باد از کار خویش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.