پادشاهی اردشیر نکوکار

چو بنشست بر گاه شاه اردشیر
بیاراست آن تخت شاپور پیر ۱

کمر بست و ایرانیان را بخواند
بر پایهٔ تخت زرین نشاند ۲

چنین گفت کز دور چرخ بلند
نخواهم که باشد کسی را گزند ۳

جهان گر شود رام با کام من
ببینند تیزی و آرام من ۴

ور ایدونک با ما نسازد جهان
بسازیم ما با جهان جهان ۵

برادر جهان ویژه ما را سپرد
ازیرا که فرزند او بود خرد ۶

فرستم روان ورا آفرین
که از بدسگالان بشست او زمین ۷

چو شاپور شاپور گردد بلند
شود نزد او گاه و تاج ارجمند ۸

سپارم بدو گاه و تاج و سپاه
که پیمان چنین کرد شاپور شاه ۹

من این تخت را پایکار وی‌ام
همان از پدر یادگار وی‌ام ۱۰

شما یکسره داد یاد آورید
بکوشید و آیین و داد آورید ۱۱

چنان دان که خوردیم و بر ما گذشت
چو مردی همه رنج ما باد گشت ۱۲

چو ده سال گیتی همی داشت راست
بخورد و ببخشید چیزی که خواست ۱۳

نجست از کسی باژ و ساو و خراج
همی رایگان داشت آن گاه و تاج ۱۴

مر او را نکوکار زان خواندند
که هرکس تن‌آسان ازو ماندند ۱۵

چو شاپور گشت از در تاج و گاه
مر او را سپرد آن خجسته کلاه ۱۶

نگشت آن دلاور ز پیمان خویش
به مردی نگه داشت سامان خویش ۱۷