غزل ۵۶۰ - آمده‌ام که صف این صفهٔ بار بشکنم

آمده‌ام که صف این صفهٔ بار بشکنم
صدرنشین صفه را رونق کار بشکنم ۱

روی به سنت آورم، میوهٔ جنت آورم
صورت حور بشکنم، سورهٔ نار بشکنم ۲

غول دلیل راه شد، دیو سر سپاه شد
دیو و طلسم هر دو را از بن و بار بشکنم ۳

شهر خطیب کشته منبر و خطبه نو کنم
دیر بلند گشته را برج و حصار بشکنم ۴

راهب دیر اگر مرا ره به کلیسا دهد
خنب و قدح تهی کنم، دیک و تغار بشکنم ۵

روز مصاف یک تنه، این همه قلب و میمنه
گاه پیاده رد کنم، گاه سوار بشکنم ۶

من ز کنار در کمین، تا چو مخالفی به کین
سر ز میان برآورد، من به کنار بشکنم ۷

با لب لعل یار خود، عیش کنم به غار خود
دشمن کور گشته را، بر در غار بشکنم ۸

گر به دیار خویشتن یار طلب کند مرا
رخت سفر برون برم، عهد دیار بشکنم ۹

آنکه غبار او منم، گرد بر آرد از تنم
از دل نازنین او گرنه غبار بشکنم ۱۰

گر چه فزودم آن پسر، اینهمه رنج و دردسر
از می وصلش این قدر، بس که خمار بشکنم ۱۱

سختی روز هجر را سهل کنم بر اوحدی
گر شب وصل بوسه‌ای از لب یار بشکنم ۱۲