غزل ۶۵۲ - منم آنکه گلشن عشق را چمنم، ببین

منم آنکه گلشن عشق را چمنم، ببین
گذری کن و گل و سوسن و سمنم ببین ۱

تو و او که باشد؟ ازین دویی چه کنی سخن؟
همه اوست این نه تویی، بدان، نه منم، ببین ۲

درو بام خلوت من پرست ز نقش او
به تو شرح واقعه بیش ازین چه کنم؟ ببین ۳

ز درش به روز من ار چه دور همی روم
شب تیره بر سر کوی او وطنم ببین ۴

به دیار ما چو به دوستی گذرت بود
سخنم مپرس ز دشمنان، سخنم ببین ۵

نخورم بر غم تو باده جز بعلانیه
تو به سر من چو نمی‌رسی، علنم ببین ۶

چو پس از منت هوس تفرج دل کند
بر خاک من رو و بازکن کفنم، ببین ۷

ز خدای و نفس خود، ار چنان که تو واقفی
نفس خدای ز جانب یمنم ببین ۸

مکن، اوحدی، طلبم، که غایبم از زمین
بهل این زمین و برون ازین زمنم ببین ۹