غزل ۶۸۲ - حسن مصرست و رخ چون قمرت میر درو

حسن مصرست و رخ چون قمرت میر درو
عشق زندان و حصارش که شدم پیر درو ۱

خم ابروت کمانیست، که دایم باشد
هم کمان مهره و هم ناوک و هم تیر درو ۲

حلقهٔ زلف تو دامیست گره گیر، که هست
حلق و پای دل من بسته به زنجیر درو ۳

جنتست آن رخ خوب و ز دهان و لب تو
می‌رود جوی شراب و عسل و شیر درو ۴

خود که جوید ز کمند سر زلف تو خلاص؟
که به اخلاص رود گردن نحجیر درو ۵

بسم این کار پریشان، که نمی‌بینم جز
جگر ریش و دل سوخته توفیر درو ۶

گر من از عشق تو آشفته شوم نیست عجب
کاوحدی شیفته شد با همه تدبیر درو ۷