قصیدهٔ شمارهٔ ۳ - وله فی‌الموعظه

گر آن جهان طلبی، کار این جهان دریاب
به هرزه می‌گذرد عمر، وارهان، دریاب ۱

تو غافلی و رفیقان به کار سازی راه
چه خفته‌ای؟ که برون رفت کاروان، دریاب ۲

هزار بار ترا بیش گفته‌ام هر روز
که : هین! شبی دوسه بیدار باش، هان! دریاب ۳

جوان چو پیر شود، کار کرده می‌باید
ز پیر کار نیاید، تو، ای جوان، دریاب ۴

زمانه می‌گذرد، چون زمین مباش، زمن
قبول کن، ز من ای خواجه، این زمان دریاب ۵

ترا شکار دلی، گر ز دست برخیزد
سوار شو، منشین، سعی کن، روان دریاب ۶

گرت به جان خطری میرسد تفاوت نیست
قبول خاطر صاحب دلان بجان دریاب ۷

ورت نگه کند از گوشه‌ای شکسته دلی
غلط مشو، که فتوحیست رایگان، دریاب ۸

به هیچ کار نیایی چو ناتوان گردی
کنون که کار به دستست، می‌توان، دریاب ۹

اقامت تو بدنیا ز بهر آخرتست
چو این گذشت به غفلت مکوش و آن دریاب ۱۰

شنیده‌ای که چها یافتند پیش از تو؟
تو نیز آدمیی، جهد کن، همان دریاب ۱۱

به پیشگاه بزرگان گرت رها نکنند
فقیر باش و زمین بوس و آستان دریاب ۱۲

ز عمر عاریتی، اوحدی، بمیر امروز
پس آنگهی برو و عمر جاودان دریاب ۱۳

مکن ز یاد فراموش روز دشواری
که با تو چند بگفتم که: ای فلان، دریاب ۱۴