قصیدهٔ شمارهٔ ۸ - وله روح‌الله روحه

بر آستان در او کسی که راهش هست
قبول و منزلت آفتاب و ماهش هست ۱

به راستی سر ازین دامگاه دامن‌گیر
کسی برد که ز توفیق او پناهش هست ۲

گرت ز گوشهٔ دل خواهش محبت اوست
یقین بدان که از آنگونه نیز خواهش هست ۳

چه باک از آن که پراکنده حالتیم و روان؟
اگر چنانکه به احوال ما نگاهش هست ۴

تو با خدای خود ار می‌کنی معاملتی
دلیر کن، که کریمست و دستگاهش هست ۵

گمان مرد ز گیتی اگر دوام و بقاست
یقین بدان تو که: اندیشهٔ پناهش هست ۶

به گاه عجز ضروریست عرض قصه، تو نیز
به عجز قصهٔ خود عرض کن، که گاهش هست ۷

اگرچه لذت شیرین دهد، به ملک مناز
که رخت خسروپرویز تاج و گاهش هست ۸

چو خواجه را اجل از ملک پنبه خواهد کرد
چه اعتبار به پشمی که در کلاهش هست؟ ۹

به نان و آب تفاخر مکن، که حیوان نیز
به هر طرف که نگه میکند گیاهش هست ۱۰

اگر ز تیغ تو نفسی سپر نیندازد
حذر کن از نفس او، که تیر آهش هست ۱۱

رونده، گو: قدم اینجا به احتیاط بنه
که زیر هر قدمی چندگونه چاهش هست ۱۲

اگر گناه کند نیک مرد خیراندیش
مترس، گو، زعقوبت، که عذرخواهش هست ۱۳

مقدسا و خدایا، به حق راهروی
که از هدایت خاص تو انتباهش هست ۱۴

که روز بازپسین در گذار و رحمت کن
بر آنکه جاه ندارد، برآنکه جاهش هست ۱۵

به بوی لطف تو می‌آید اوحدی برتو
اگرچه سخت مخوفست و پرگناهش هست ۱۶

گرش به تیر بدوزی ورش به تیغ‌زنی
ره گریز ندارد، که داغ شاهش هست ۱۷

ز کردهای خودش گرچه خوفهاست، ولی
امید رحمت و آمرزش الهش هست ۱۸

در آنزمان که تو بر نامهٔ سیه بخشی
برو ببخش، که بس نامهٔ سیاهش هست ۱۹

ز خرمن عمل نیکش ارچه نیست جوی
ز شرم بی‌عملی گونهٔ چو کاهش هست ۲۰

بر آتش دل وت گر گواه می‌خواهی
ز گرمی نفس خویشتن گواهش هست ۲۱