غزل

مشو عاشق، که جانت را بسوزد
غم عشق استخوانت را بسوزد ۱

تو آتش میزنی در خرمن خویش
ندانی این و آنت را بسوزد ۲

مخور خوبان آتش خوی را غم
که روزی خان ومانت را بسوزد ۳

ز دیده اشک خون چندین مباران
که ترسم دیدگانت را بسوزد ۴

چه سود آنگاه پنهان کردن عشق
که پیدا و نهانت را بسوزد؟ ۵

ز لعلم چاشنی جستی به بوسه
نترسیدی دهانت را بسوزد؟ ۶

مبر نام من، ار نه با رخ خویش
بگویم تا: زبانت را بسوزد ۷

اگر هجرم وجودت را بکاهد
وگر مهرم روانت را بسوزد ۸