غزل

چو با من رای پیوندی نداری
دلم سیر آمد از پیوند و یاری ۱

نه خوی آن که از من عذر خواهی
نه بوی آن که بر من رحمت آری ۲

سرم شد خیره، تا کی ناامیدی؟
دلم شد تیره، تا کی بردباری؟ ۳

رخت چندان جفا کردست بر من
که گر بعضی بگویم شرم داری ۴

گهی در پای عشقم می‌دوانی
گهی در دست هجرم می‌گذاری ۵

نخواهم داشت دست از دامن تو
اگر خود بر سرم شمشیر باری ۶

من از عشق تو با غمهای دلسوز
من از هجر تو در شبهای تاری ۷