هوش مصنوعی: این متن شعری است که با استفاده از تصاویر و استعاره‌های زیبا، توصیفی شاعرانه از زیبایی‌های طبیعت و عشق ارائه می‌دهد. در آن از عناصری مانند ماه، شب، زلف، شمع، لعل، و گوهر برای خلق تصاویر ذهنی استفاده شده است. همچنین، به مفاهیمی مانند عشق، زیبایی، و تسخیر قلب‌ها اشاره دارد.
رده سنی: 16+ این متن دارای مفاهیم عمیق و استعاره‌های پیچیده است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی نیاز دارد. همچنین، برخی از واژه‌ها و ترکیبات ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نامفهوم یا دشوار باشد.

غزل ۹۲۷ - گرد ماه از مشک چنبر کرده‌ئی

گرد ماه از مشک چنبر کرده‌ئی
ماه را از مشک زیور کرده‌ئی

شام شبگون قمر فرسای را
سایبان مهر انور کرده‌ئی

در شبستان عبیر افشان زلف
شمع کافوری ز رخ بر کرده‌ئی

از چه رو بستانسرای خلد را
منزل هندوی کافر کرده‌ئی

روز را در سایهٔ شب برده‌ئی
شام را پیرایهٔ خور کرده‌ئی

لعل در پاش زمرد پوش را
پرده‌دار عقد گوهر کرده‌ئی

تا به دست آورده‌ئی طغرای حسن
ملک خوبی را مسخر کرده‌ئی

ای مه آتش عذار آن آب خشک
کابگیر آتش تر کرده‌ئی

بر کفم نه گر چه خون جان ماست
آنکه در نصفی و ساغر کرده‌ئی

جان خواجو را ز جعد عنبرین
هر زمان طوقی معنبر کرده‌ئی
کانال گوهرین در ایتا
۴۶۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۹۲۶ - از مشک سوده دام بر آتش نهاده‌ئی
گوهر بعدی:غزل ۹۲۸ - از لب شیرین چون شکر نبات آورده‌ئی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.