غزل شمارهٔ ۱ - فی التوحید غزل شمارهٔ ۲ - فی نعمت الرسول صلی الله علیه و آله غزل ۳ - ای صبح صادقان رخ زیبای مصطفی غزل ۴ - طوبی لک ای پیک صبا خرم رسیدی مرحبا غزل ۵ - این چه خلدست که چندین همه حورست اینجا غزل ۶ - بگذر ای خواجه و بگذار مرا مست اینجا غزل ۷ - گر راه بود بر سر کوی تو صبا را غزل ۸ - چو در نظر نبود روی دوستان ما را غزل ۹ - وقت صبوح شد بیار آن خورمه نقاب ار غزل ۱۰ - همچو بالات بگویم سخنی راست ترا غزل ۱۱ - آن نقش بین که فتنه کند نقش‌بند را غزل ۱۲ - رام را گر برگ گل باشد نبیند ویس را غزل ۱۳ - ای ماه قیچاقی شبست از سر بنه بغطاق را غزل ۱۴ - مگذار مطرب را دمی کز چنگ بنهد چنگ را غزل ۱۵ - دست گیرید درین واقعه کافتاد مرا غزل ۱۶ - یاد باد آنکه به روی تو نظر بود مرا غزل ۱۷ - ساقیا وقت صبوح آمد بیار آن جام را غزل ۱۸ - ای ترک آتش رخ بیار آن آب آتش فام را غزل ۱۹ - مگذر ای یار و درین واقعه مگذار مرا غزل ۲۰ - می رود آب رخ از بادهٔ گلرنگ مرا غزل ۲۱ - کجا خبر بود از حال ما حبیبانرا غزل ۲۲ - بگوئید ای رفیقان ساربان را غزل ۲۳ - آخر ای یار فراموش مکن یارانرا غزل ۲۴ - ای به ناوک زده چشم تو یک اندازان را غزل ۲۵ - شبی که راه هم آه آتش افشان را غزل ۲۶ - اگر در جلوه میری سمند باد جولان را غزل ۲۷ - چو در گره فکنی آن کمند پر چین را غزل ۲۸ - آنکه بر هر طرفی منتظرانند او را غزل ۲۹ - رحم بر گدایان نیست ماه نیمروزی را غزل ۳۰ - بده آن راح روان پرور ریحانی را غزل ۳۱ - خرقه رهن خانهٔ خمار دارد پیر ما غزل ۳۲ - آب آتش می برد خورشید شب‌پوش شما غزل ۳۳ - آن تن ماست یا میان شما غزل ۳۴ - اگر سرم برود در سر وفای شما غزل ۳۵ - آن ماه مهر پیکر نامهربان ما غزل ۳۶ - مغنی وقت آن آمد که بنوازی رباب غزل ۳۷ - ای دل نگفتمت که ز زلفش عنان بتاب غزل ۳۸ - طلع الصبح من وراء حجاب غزل ۳۹ - دیشب خبرت هست که در مجلس اصحاب غزل ۴۰ - ای خط سبز تو همچون برگ نیلوفر در آب غزل ۴۱ - ساقی سیمبر بیار شراب غزل ۴۲ - ای جان من به یاد لبت تشنه بر شراب غزل ۴۳ - هر که در عهد ازل مست شد از جام شراب غزل ۴۴ - ای لب میگون تو هم شکر و هم شراب غزل ۴۵ - من مستم و دل خراب جان تشنه و ساغر آب غزل ۴۶ - دیشب درآمد آن بت مه روی شب نقاب غزل ۴۷ - ای کرده ماه را از تیره شب نقاب غزل ۴۸ - برقع از رخ برفکن ای لعبت مشکین نقاب غزل ۴۹ - رفت دوشم نفسی دیدهٔ گریان در خواب غزل ۵۰ - ای ز چشمت رفته خواب از چشم خواب غزل ۵۱ - ای چشم نیم‌خواب تو از من ربوده خواب غزل ۵۲ - ای لب لعلت ز آب زندگانی برده آب غزل ۵۳ - گوئیا عزم ندارد که شود روز امشب غزل ۵۴ - چند سوزیم من و شمع شبستان همه شب غزل ۵۵ - طمع مدار که دوری گزینم از رخ خوب غزل ۵۶ - طره مشکین نباشد بر رخ جانان غریب غزل ۵۷ - ای که از سرچشمهٔ نوشت برفت آب نبات غزل ۵۸ - ای که شهد شکربن تو برد آب نبات غزل ۵۹ - پیش اسبت رخ نهم ز آنرو که غم نبود زمات غزل ۶۰ - تا کی ندهی داد من ای داد ز دستت غزل ۶۱ - ای درد تو درمان دل و رنج تو راحت غزل ۶۲ - چو بر قمر ز شب عنبری نقاب انداخت غزل ۶۳ - بسکه مرغ سحری در غم گلزار بسوخت غزل ۶۴ - آه کز آهم مه و پروین بسوخت غزل ۶۵ - صبح کز چشم فلک اشک ثریا می‌ریخت غزل ۶۶ - یاد باد آن روز کز لب بوی جان می‌آمدت غزل ۶۷ - از سر جان درگذر گر وصل جانان بایدت غزل ۶۸ - ساقیا ساغر شراب کجاست غزل ۶۹ - ای باغبان بگو که ره بوستان کجاست غزل ۷۰ - منزل گه جانست که جانان من آنجاست غزل ۷۱ - این باد کدامست که از کوی شما خاست غزل ۷۲ - ای که از باغ رسالت چو تو شمشاد نخاست غزل ۷۳ - این بوی بهارست که از صحن چمن خاست غزل ۷۴ - گر نه مرغ چمن از هم نفس خویش جداست غزل ۷۵ - دلبرا سنبل هندوی تو در تاب چراست غزل ۷۶ - کار ما بی قد زیبات نمی آید راست غزل ۷۷ - با منت کینه و با جمله صفاست غزل ۷۸ - با تو نقشی که در تصور ماست غزل ۷۹ - طائر طوریم و خاک آستانت طور ماست غزل ۸۰ - کفر سر زلف تو ایمان ماست غزل ۸۱ - عقل مرغی ز آشیانهٔ ماست غزل ۸۲ - کاف و نون جزوی از اوراق کتب خانه ماست غزل ۸۳ - مائیم آن گدای که سلطان گدای ماست غزل ۸۴ - جمشید بنده در دولتسرای ماست غزل ۸۵ - رنج از کسی بریم که دردش دوای ماست غزل ۸۶ - منزل پیر مغان کوی خرابات فناست غزل ۸۷ - گر از جور جانان ننالی رواست غزل ۸۸ - شامش از صبح فروزنده درآویخته است غزل ۸۹ - شوریده‌ئیست زلف تو کز بند جسته است غزل ۹۰ - روی زمین و خون دلم نم گرفته است غزل ۹۱ - هیچ می‌دانی چرا اشکم ز چشم افتاده است غزل ۹۲ - گرت چو مورچه گرد شکر برآمده است غزل ۹۳ - چو سرچشمهٔ چشم من دیده است غزل ۹۴ - مسیح روح را مریم حجابست غزل ۹۵ - دلا جان در ره جانان حجابست غزل ۹۶ - رخش با آب و آتش در نقابست غزل ۹۷ - یاران همه مخمور و قدح پر می نابست غزل ۹۸ - هنوزت نرگس اندر عین خوابست غزل ۹۹ - آنزمان مهر تو می‌جست که پیمان می‌بست غزل ۱۰۰ - رخسار تو شمع کایناتست غزل ۱۰۱ - ما هم از شب سایبان برآفتاب انداختست غزل ۱۰۲ - ایکه لبت آب شکر ریختست غزل ۱۰۳ - کارم از دست دل فرو بستست غزل ۱۰۴ - خطی کز تیره شب برخور نوشتست غزل ۱۰۵ - جان ما بر آتش و گیسوی جانان تافتست غزل ۱۰۶ - ایکه زلف سیهت برگل روی آشفتست غزل ۱۰۷ - جانم از غم بلب رسیدهٔ تست غزل ۱۰۸ - گر حرص زیردست و طمع زیر پای تست غزل ۱۰۹ - مگذر ز ما که خاطر ما در قفای تست غزل ۱۱۰ - دلبرا خورشیدتابان ذره‌ئی از روی تست غزل ۱۱۱ - پیش صاحب‌نظران ملک سلیمان بادست غزل ۱۱۲ - جانم از بادهٔ لعل تو خراب افتادست غزل ۱۱۳ - بستهٔ بند تو از هر دو جهان آزادست غزل ۱۱۴ - رمضان آمد و شد کار صراحی از دست غزل ۱۱۵ - بشکست دل تنگ من خسته کزین دست غزل ۱۱۶ - زلال مشربم از لفظ آبدار خودست غزل ۱۱۷ - چو طلعت تو مرا منتهای مقصودست غزل ۱۱۸ - هر که او دیدهٔ مردم کش مستت دیدست غزل ۱۱۹ - وه که از دست سر زلف سیاهت چه کشیدست غزل ۱۲۰ - چو از برگ گلش سنبل دمیدست غزل ۱۲۱ - گرهٔ زلف بهم بر زده کاین مشک تتارست غزل ۱۲۲ - شعاع چشمهٔ مهر از فروغ رخسارست غزل ۱۲۳ - به بوستان جمالت بهار بسیارست غزل ۱۲۴ - نعلم نگر نهاده برآتش که عنبرست غزل ۱۲۵ - سحر بگوش صبوحی کشان باده‌پرست غزل ۱۲۶ - ای لبت باده‌فروش و دل من باده‌پرست غزل ۱۲۷ - ای لبت میگون و جانم می پرست غزل ۱۲۸ - گفتمش روی تو صد ره ز قمر خوبترست غزل ۱۲۹ - لب شیرین تو هر دم شکر انگیزترست غزل ۱۳۰ - بیمار چشم مست تو رنجور خوشترست غزل ۱۳۱ - در خنده آن عقیق شکرریز خوشترست غزل ۱۳۲ - زاهد مغرور اگر در کعبه باشد فاجرست غزل ۱۳۳ - فروغ عارض او یا سپیده سحرست غزل ۱۳۴ - این همه مستی ما مستی مستی دگرست غزل ۱۳۵ - جان هر زنده دلی زنده بجانی دگرست غزل ۱۳۶ - بوستان طلعتش را نوبهاری دیگرست غزل ۱۳۷ - آن نه رویست مگر فتنهٔ دور قمرست غزل ۱۳۸ - ز آتشکده و کعبه غرض سوز ونیازست غزل ۱۳۹ - از لعل آبدار تو نعلم برآتشست غزل ۱۴۰ - ترا که نرگس مخمور و زلف مهپوشست غزل ۱۴۱ - باغ و صحرا با سهی سروان نسرین برخوشست غزل ۱۴۲ - شکنج زلف سیاه تو بر سمن چو خوشست غزل ۱۴۳ - در شب زلف تو مهتابی خوشست غزل ۱۴۴ - رخ دل‌فروز تو ماهی خوشست غزل ۱۴۵ - بوقت صبح چو آن سرو سیمتن بنشست غزل ۱۴۶ - بیش ازین بی همدمی در خانه نتوانم نشست غزل ۱۴۷ - خطر بادیهٔ عشق تو بیش از پیشست غزل ۱۴۸ - بهار روی تو بازار مشتری بشکست غزل ۱۴۹ - ای بر عذار مهوشت آن زلف پرشکست غزل ۱۵۰ - ترا با ما اگر صلحست جنگست غزل ۱۵۱ - ابروی تو طاقست که پیوسته هلالست غزل ۱۵۲ - رخت خورشید را یات جمالست غزل ۱۵۳ - حسن تو نهایت جمالست غزل ۱۵۴ - خطت که کتابهٔ جمالست غزل ۱۵۵ - هرکه مجنون نیست از احوال لیلی غافلست غزل ۱۵۶ - این چنین صورت گر از آب و گلست غزل ۱۵۷ - ای من ز دو چشم نیم مستت مست غزل ۱۵۸ - ترا که موی میان هم وجود و هم عدمست غزل ۱۵۹ - دوش پیری ز خرابات برون آمد مست غزل ۱۶۰ - سحرگه ماه عقرب زلف من مست غزل ۱۶۱ - دیشب درآمد از درم آنماه چهره مست غزل ۱۶۲ - اگر چه بلبل طبعم هزار دستانست غزل ۱۶۳ - نظری کن اگرت خاطر درویشانست غزل ۱۶۴ - آن جوهر جانست که در گوهر کانست غزل ۱۶۵ - دلم با مردم چشمت چنانست غزل ۱۶۶ - مرا یاقوت او قوت روانست غزل ۱۶۷ - یاقوت روان بخش تو تا قوت روانست غزل ۱۶۸ - گفتم که چرا صورتت از دیده نهانست غزل ۱۶۹ - روز رخسار تو ماهی روشنست غزل ۱۷۰ - بوقت صبح می روشن آفتاب منست غزل ۱۷۱ - سحاب سیل فشان چشم رودبار منست غزل ۱۷۲ - گل بستان خرد لفظ دلارای منست غزل ۱۷۳ - زلف لیلی صفتت دام دل مجنونست غزل ۱۷۴ - آن ترک پریچهره مگر لعبت چینست غزل ۱۷۵ - آن حور ماه چهره که رضوان غلام اوست غزل ۱۷۶ - گر سردر آورد سرم آنجا که پای اوست غزل ۱۷۷ - من بقول دشمنان هرگز نگیرم ترک دوست غزل ۱۷۸ - عنبرست آن دام دل یا زلف عنبرسای دوست غزل ۱۷۹ - ای فدای قامتت هر سرو بستانی که هست غزل ۱۸۰ - ایکه از دفتر حسنت مه تابان بابیست غزل ۱۸۱ - از روضهٔ نعیم جمالش روایتیست غزل ۱۸۲ - ای پیک صبا حال پری چهرهٔ ما چیست غزل ۱۸۳ - ز زلفش نافهٔ تاتار تاریست غزل ۱۸۴ - برسر کوی عشق بازاریست غزل ۱۸۵ - ترا که طرهٔ مشکین و خط زنگاریست غزل ۱۸۶ - جان من جان مرا چون ضرر از بیماریست غزل ۱۸۷ - نفسی همدم ما باش که عالم نفسیست غزل ۱۸۸ - غرهٔ ما جز آن عارض شهرآرا نیست غزل ۱۸۹ - نشان بی نشانان بی نشانیست غزل ۱۹۰ - بتی که طره او مجمع پریشانیست غزل ۱۹۱ - زلف هندوی تو در تابست و ما را تاب نیست غزل ۱۹۲ - بدایت غم عشاق را نهایت نیست غزل ۱۹۳ - هیچ روئی نیست کز چرخ سیه رو زرد نیست غزل ۱۹۴ - کو دل که او بدام غمت پای بند نیست غزل ۱۹۵ - هیچکس نیست که منظور مرا ناظر نیست غزل ۱۹۶ - عشق سلطانیست کو را حاجت دستور نیست غزل ۱۹۷ - اینجا نماز زنده‌دلان جز نیاز نیست غزل ۱۹۸ - مرغ جانرا هر دو عالم آشیانی بیش نیست غزل ۱۹۹ - روضهٔ خلد برین بستانسرائی بیش نیست غزل ۲۰۰ - حذر کن ز یاری که یاریش نیست غزل ۲۰۱ - ورطهٔ پر خطر عشق ترا ساحل نیست غزل ۲۰۲ - آن نگینی که منش می‌طلبم با جم نیست غزل ۲۰۳ - اگر ترا غم امثال ما بود غم نیست غزل ۲۰۴ - اهل دل را از لب شیرین جانان چاره نیست غزل ۲۰۵ - کدام دل که گرفتار و پای بند تو نیست غزل ۲۰۶ - در سر زلف سیاه تو چه سوداست که نیست غزل ۲۰۷ - شمع ما مامول هر پروانه نیست غزل ۲۰۸ - شمع ما شمعیست کو منظور هر پروانه نیست غزل ۲۰۹ - گرچه کاری چو عشقبازی نیست غزل ۲۱۰ - مشنو که مرا با لب لعلت هوسی نیست غزل ۲۱۱ - هیچ دل نیست که میلش بدلارائی نیست غزل ۲۱۲ - بر سر کوی خرابات محبت کوئیست غزل ۲۱۳ - دیشب دلم ز ملک دو عالم خبر نداشت غزل ۲۱۴ - کاروان خیمه به صحرا زد و محمل بگذشت غزل ۲۱۵ - ای قمر تابی از بناگوشت غزل ۲۱۶ - لعل شیرین تو وصفش بر شکر باید نوشت غزل ۲۱۷ - منزل ار یار قرینست چه دوزخ چه بهشت غزل ۲۱۸ - ز کفر زلفت ایمان می‌توان یافت غزل ۲۱۹ - هیچ داری خبر ای یار که آن یار برفت غزل ۲۲۰ - ترک من ترک من بی سر و پا کرد و برفت غزل ۲۲۱ - ابر نیسان باغ را در لؤلؤی لالا گرفت غزل ۲۲۲ - سنبلش برگ ارغوان بگرفت غزل ۲۲۳ - بر مه از سنبل پر چین تو پر چین بگرفت غزل ۲۲۴ - چو آن فتنه از خواب سر بر گرفت غزل ۲۲۵ - سپیده دم که جهان بوی نوبهار گرفت غزل ۲۲۶ - دردا که یار در غم و دردم بماند و رفت غزل ۲۲۷ - نوبت زدند و مرغ سحر بانگ صبح گفت غزل ۲۲۸ - ای جان جهان جان وجهان برخی جانت غزل ۲۲۹ - بحز از کمر ندیدم سر موئی از میانت غزل ۲۳۰ - ز عشق غمزه و ابروی آن صنم پیوست غزل ۲۳۱ - خنک آن باد که باشد گذرش بر کویت غزل ۲۳۲ - برون ز جام دمادم مجوی این دم هیچ غزل ۲۳۳ - میانش موئی و شیرین دهان هیچ غزل ۲۳۴ - بنوش لعل مذاب از زمردین اقداح غزل ۲۳۵ - حیات بخش بود باده خاصه وقت صبوح غزل ۲۳۶ - ببوی زلف تو دادم دل شکسته بباد غزل ۲۳۷ - یاد باد آنکو مرا هرگز نگوید یاد باد غزل ۲۳۸ - پیه سوز چشم من سرشمع ایوان تو باد غزل ۲۳۹ - نسیم باد صبا جان من فدای تو باد غزل ۲۴۰ - تا دلم در خم آن زلف سمن‌سا افتاد غزل ۲۴۱ - چوعکس روی تو در ساغر شراب افتاد غزل ۲۴۲ - دلبرم را پر طوطی بر شکر خواهد فتاد غزل ۲۴۳ - گهی که شرح فراقت کنم بدیده سواد غزل ۲۴۴ - چون سنبل تو سلسله بر ارغوان نهاد غزل ۲۴۵ - بدان ورق که صبا در کف شکوفه نهاد غزل ۲۴۶ - یاد باد آنکه نیاورد ز من روزی یاد غزل ۲۴۷ - دل من زحمت جان برنتابد غزل ۲۴۸ - هندوئی را باغبان سوی گلستان می‌فرستد غزل ۲۴۹ - چون مرا دیده بر آن آتش رخسار افتد غزل ۲۵۰ - از باد صبا در سر زلفش چو خم افتد غزل ۲۵۱ - چون طره عنبر شکنش در شکن افتد غزل ۲۵۲ - هر کرا یار یار می‌افتد غزل ۲۵۳ - مه چنین دلستان نمی‌افتد غزل ۲۵۴ - لطافت دهنش در بیان نمی‌گنجد غزل ۲۵۵ - اگر آن ماه مهربان گردد غزل ۲۵۶ - ز جام عشق تو عقلم خراب می‌گردد غزل ۲۵۷ - چه بادست اینکه می‌آید که بوی یار ما دارد غزل ۲۵۸ - در راه قربت ما ره‌بان چه کار دارد غزل ۲۵۹ - با درد دردنوشان درمان چه کار دارد غزل ۲۶۰ - درد محبت درمان ندارد غزل ۲۶۱ - کسی کو دل بر جانان ندارد غزل ۲۶۲ - آن پریچهره که جور و ستم آئین دارد غزل ۲۶۳ - هر کو بصری دارد با او نظری دارد غزل ۲۶۴ - دل من باز هوای سر کوئی دارد غزل ۲۶۵ - کدام یار که ما را پیام یار آرد غزل ۲۶۶ - چون صبا نکهت آن زلف پریشان آرد غزل ۲۶۷ - خدنگ غمزهٔ جادو چو در کمان آرد غزل ۲۶۸ - نقاش که او صورت ارژنگ نگارد غزل ۲۶۹ - کاروان ختنی مشک ختا می‌آرد غزل ۲۷۰ - دل من جان ز غم عشق تو آسان نبرد غزل ۲۷۱ - قصه غصه فرهاد بشیرین که برد غزل ۲۷۲ - پیغام بلبلان بگلستان که می‌برد غزل ۲۷۳ - توئی که لعل تو دست از عقیق کانی برد غزل ۲۷۴ - سپیده‌دم که صبا دامن سمن بدرد غزل ۲۷۵ - تاجداری کند آنکس که ز سردر گذرد غزل ۲۷۶ - خنک آن باد که برخاک خراسان گذرد غزل ۲۷۷ - ترک من ترک من گرفت و خطا کرد غزل ۲۷۸ - چو شام شد بشبستان باید کرد غزل ۲۷۹ - به دشمنان گله از دوستان نشاید کرد غزل ۲۸۰ - ماه من دوش سر از جیب ملاحت برکرد غزل ۲۸۱ - جان توجه بروی مهوش کرد غزل ۲۸۲ - باز عزم شراب خواهم کرد غزل ۲۸۳ - مه را اگر از مشک ز ره پوش توان کرد غزل ۲۸۴ - بی لاله رخان روی بصحرا نتوان کرد غزل ۲۸۵ - پشت بر یار گمان ابرو ما نتوان کرد غزل ۲۸۶ - بر سر کوی تو اندیشهٔ جان نتوان کرد غزل ۲۸۷ - هر کو چو شمع ز آتش دل تاج سر نکرد غزل ۲۸۸ - سپیده‌دم که صبا بر چمن گذر می‌کرد غزل ۲۸۹ - طوطی از پستهٔ تنگ تو شکر گرد آورد غزل ۲۹۰ - سوز غم تو آتشم از جان بر آورد غزل ۲۹۱ - من خاک آن بادم که او بوی دلارام آورد غزل ۲۹۲ - گل نهالی به بوستان آورد غزل ۲۹۳ - کس نیست که دست من غمخوار بگیرد غزل ۲۹۴ - چون خط تو گرد رخ گلرنگ بگیرد غزل ۲۹۵ - دلم دیده از دوستان برنگیرد غزل ۲۹۶ - دلم که حلقهٔ گیسوی یار می‌گیرد غزل ۲۹۷ - طوطی چو سخن گوئی پیش شکرت میرد غزل ۲۹۸ - مرغ در راه او پر اندازد غزل ۲۹۹ - چون طوطی خط تو پر بر شکر اندازد غزل ۳۰۰ - تا برآید نفس از عشق دمی باید زد غزل ۳۰۱ - وصل آن ترک ختا ملکت خاقان ارزد غزل ۳۰۲ - صحبت جان جهان جان و جهان می‌ارزد غزل ۳۰۳ - حدیث آرزومندی جوابی هم نمی‌ارزد غزل ۳۰۴ - بهار دهر بباد خزان نمی‌ارزد غزل ۳۰۵ - همه گنج جهان ماری نیرزد غزل ۳۰۶ - دلا سود عالم زیانی نیرزد غزل ۳۰۷ - چو ترک مهوشم از خواب مست برخیزد غزل ۳۰۸ - آن فتنه چو برخیزد صد فتنه برانگیزد غزل ۳۰۹ - آنکو به شکر ریزی شور از شکر انگیزد غزل ۳۱۰ - کسی کزان سر زلف دو تا نمی‌ترسد غزل ۳۱۱ - دلم از دست بشد تا بسر او چه رسد غزل ۳۱۲ - این ترک زنگاری کمان از خیل خاقان می‌رسد غزل ۳۱۳ - خطی که بر سمن آن گلعذار بنویسد غزل ۳۱۴ - گر سر صحبت این بی سر و پایت باشد غزل ۳۱۵ - درد غم عشق را طبیب نباشد غزل ۳۱۶ - شام شکستگان را هرگز سحر نباشد غزل ۳۱۷ - روی نکو بی وجود ناز نباشد غزل ۳۱۸ - مردان این قدم را باید که سر نباشد غزل ۳۱۹ - کی طرف گلستان چو سر کوی تو باشد غزل ۳۲۰ - ز حال بی‌خبرانت خبر نمی‌باشد غزل ۳۲۱ - تا چین آن دو زلف سمن‌سا پدید شد غزل ۳۲۲ - مرا ای بخت یاری کن چو یار از دست بیرون شد غزل ۳۲۳ - دامن گل نبرد هر که ز خار اندیشد غزل ۳۲۴ - هر که او را قدمی هست ز سر نندیشد غزل ۳۲۵ - اسیر قید محبت ز جان نیندیشد غزل ۳۲۶ - گر دلم روز وداع از پی محمل می‌شد غزل ۳۲۷ - ایکه از شرمت خوی از رخسارهٔ خور می‌چکد غزل ۳۲۸ - یارش نتوان گفت که از یار بنالد غزل ۳۲۹ - نی ز دود دل پرآتش ما می‌نالد غزل ۳۳۰ - لب چو بگشود ز تنگ شکرم یاد آمد غزل ۳۳۱ - ماه فرو رفت و آفتاب برآمد غزل ۳۳۲ - خسرو انجم بگه بام برآمد غزل ۳۳۳ - وقت صبوح آن زمان که ماه برآمد غزل ۳۳۴ - از صومعه پیری بخرابات درآمد غزل ۳۳۵ - شکر تنگ تو تنگ شکر آمد غزل ۳۳۶ - مراد بین که به پیش مرید باز آمد غزل ۳۳۷ - یار ثابت قدم اینک ز سفر باز آمد غزل ۳۳۸ - بنگر ای شمع که پروانه دگر باز آمد غزل ۳۳۹ - عید آمد و آنماه دلافروز نیامد غزل ۳۴۰ - سریست مرا با تو که اغیار نداند غزل ۳۴۱ - کس حال من سوخته جز شمع نداند غزل ۳۴۲ - عجب دارم گر او حالم نداند غزل ۳۴۳ - حدیث جان به جز جانان نداند غزل ۳۴۴ - که می‌رود که پیامم به شهریار رساند غزل ۳۴۵ - درد من دلخسته بدرمان که رساند غزل ۳۴۶ - گویند که صبرآتش عشقت بنشاند غزل ۳۴۷ - ماجرائی که دل سوخته می‌پوشاند غزل ۳۴۸ - دل بدست یار و غم در دل بماند غزل ۳۴۹ - ما برکنار و با تو کمر در میان بماند غزل ۳۵۰ - حدیث عشق ز ما یادگار خواهد ماند غزل ۳۵۱ - هر که را سکه درستست بزر باز نماند غزل ۳۵۲ - گل اندامی که گلگون می‌دواند غزل ۳۵۳ - اگر ز پیش برانی مرا که برخواند غزل ۳۵۴ - آن خط شب مثال که بر خور نوشته‌اند غزل ۳۵۵ - رنج ما بردیم و گنج ارباب دولت برده‌اند غزل ۳۵۶ - خورشید را ز مشک زره پوش کرده‌اند غزل ۳۵۷ - شام خون آشام گیسو را اگر چین کرده‌اند غزل ۳۵۸ - زنده‌اند آنها که پیش چشم خوبان مرده‌اند غزل ۳۵۹ - خورشید را به سایهٔ شب در نشانده‌اند غزل ۳۶۰ - این دلبران که پرده برخ در کشیده‌اند غزل ۳۶۱ - زهی زلفت گرهگیری پر از بند غزل ۳۶۲ - ای ساربان به قتل ضعیفان کمر مبند غزل ۳۶۳ - عاقل ندهد عاشق دلسوخته را پند غزل ۳۶۴ - همرهان رفتند و ما را در سفر بگذاشتند غزل ۳۶۵ - دل مجروح مرا آگهی از جان دادند غزل ۳۶۶ - دوش چون در شکن طرهٔ شب چین دادند غزل ۳۶۷ - این چه نامه‌ست که از کشور یار آوردند غزل ۳۶۸ - خیمهٔ نوروز بر صحرا زدند غزل ۳۶۹ - ز چشم مست تو آنها که آگهی دارند غزل ۳۷۰ - ساقیان آبم بجام لعل شکر خا برند غزل ۳۷۱ - مرغان این چمن همه بی بال و بی پرند غزل ۳۷۲ - چون ترک من سپاه حبش برختن زند غزل ۳۷۳ - هم عفی الله نی که ما را مرحبائی می‌زند غزل ۳۷۴ - تا درد نیابند دوا را نشناسند غزل ۳۷۵ - ساقیا می زین فزون‌تر کن که میخواران بسند غزل ۳۷۶ - چو خط سبز تو بر آفتاب بنویسند غزل ۳۷۷ - هر نسخه که در وصف خط یار نویسند غزل ۳۷۸ - می‌کشندم بخرابات و در آن می‌کوشند غزل ۳۷۹ - در آن مجلس که جام عشق نوشند غزل ۳۸۰ - کسی که پشت بر آن روی چون نگار کند غزل ۳۸۱ - نور رویت تاب در شمع شبستان افکند غزل ۳۸۲ - ترکم از غمزه چو ناوک بکمان در فکند غزل ۳۸۳ - آنکه هرگز نظری با من شیدا نکند غزل ۳۸۴ - هیچکس نیست که وصل تو تمنا نکند غزل ۳۸۵ - جان وطن بر در جانان چه کند گر نکند غزل ۳۸۶ - گمان مبر که دلم میل دوستان نکند غزل ۳۸۷ - سنبلش غارت ایمان نکند چون نکند غزل ۳۸۸ - چنانکه صید دل آن چشم آهوانه کند غزل ۳۸۹ - چون سایبان آفتاب از مشک تاتاری کند غزل ۳۹۰ - ماه من مشک سیه در دامن گل می‌کند غزل ۳۹۱ - گمان مبر که در آفاق اهل حسن کمند غزل ۳۹۲ - سوی دیرم نگذارند که غیرم دانند غزل ۳۹۳ - طره‌های تو کمند افکن طرارانند غزل ۳۹۴ - مستم آنجا مبر ای یار که سرمستانند غزل ۳۹۵ - چه کسانند که در قصد دل ریش کسانند غزل ۳۹۶ - صوفی اگرش بادهٔ صافی نچشانند غزل ۳۹۷ - چو مطربان سحر چنگ در رباب زنند غزل ۳۹۸ - ساقیان چون دم از شراب زنند غزل ۳۹۹ - چو مطربان سحر آهنگ زیر و بام کنند غزل ۴۰۰ - پای کوبان در سراندازی چو سربازی کنند غزل ۴۰۱ - پری رخان که برخ رشک لعبت چینند غزل ۴۰۲ - اهل دل پیش تو مردن ز خدا می‌خواهند غزل ۴۰۳ - عاقلان کی دل بدست زلف دلداران دهند غزل ۴۰۴ - اهل تحقیق چو در کوی خرابات آیند غزل ۴۰۵ - بنشین تا نفسی آتش ما بنشیند غزل ۴۰۶ - تنم تنها نمی‌خواهد که در کاشانه بنشیند غزل ۴۰۷ - به آب گل رخ آن گلعذار می‌شویند غزل ۴۰۸ - دیگرانرا عیش و شادی گر چه در صحرا بود غزل ۴۰۹ - آن رفت که میل دل من سوی شما بود غزل ۴۱۰ - گردون کنایتی ز سر بام ما بود غزل ۴۱۱ - یاد باد آن شب که دلبر مست و دل در دست بود غزل ۴۱۲ - مرا ز مهر رخت کی ملال خواهد بود غزل ۴۱۳ - اگر دو چشم تو مست مدام خواهد بود غزل ۴۱۴ - تا ترا برگ ما نخواهد بود غزل ۴۱۵ - ترک من گوئی که بازش خاطر نخجیر بود غزل ۴۱۶ - دوشم بشمع روی چو ماهت نیاز بود غزل ۴۱۷ - یاد باد آن شب که در مجلس خروش چنگ بود غزل ۴۱۸ - دوشم وطن به جز در دیر مغان نبود غزل ۴۱۹ - بی گلبن وصلت بگلستان نتوان بود غزل ۴۲۰ - دیشب همه منزل من کوی مغان بود غزل ۴۲۱ - بی رخ حور بجنت نفسی نتوان بود غزل ۴۲۲ - آن زمان کز من دلسوخته آثار نبود غزل ۴۲۳ - آندم که نه شمع و نه لگن بود غزل ۴۲۴ - وفات به بود آنرا که در وفای تو نبود غزل ۴۲۵ - مشنو که چراغ دل من روی تو نبود غزل ۴۲۶ - دوش کز طوفان اشکم آب دریا رفته بود غزل ۴۲۷ - شبی با یار در خلوت مرا عیشی نهانی بود غزل ۴۲۸ - مرا وقتی نگاری خرگهی بود غزل ۴۲۹ - راستی را در سپاهان خوش بود آواز رود غزل ۴۳۰ - نقش رویت بچه رو از دل پر خون برود غزل ۴۳۱ - ترک تیرانداز من کز پیش لشکر می‌رود غزل ۴۳۲ - تشنهٔ غنچه سیراب ترا آب چه سود غزل ۴۳۳ - باش تا روی تو خورشید جهانتاب شود غزل ۴۳۴ - ایکه هر دم عنبرت بر نسترن چنبر شود غزل ۴۳۵ - هر کو نظر کند به تو صاحب‌نظر شود غزل ۴۳۶ - بیا که بی سر زلفت مرا بسر نشود غزل ۴۳۷ - گر مرا بخت درین واقعه یاور نشود غزل ۴۳۸ - گرمی خسرو و شیرین بشکر کم نشود غزل ۴۳۹ - عجب از قافله دارم که بدر می‌نشود غزل ۴۴۰ - زهی لعل تو در درج منضود غزل ۴۴۱ - مهرهٔ مهر چو از حقه مینا بنمود غزل ۴۴۲ - چشمت دل پر ز تاب خواهد غزل ۴۴۳ - دلم بی وصل جانان جان نخواهد غزل ۴۴۴ - جان بر افشان اگرت صحبت جانان باید غزل ۴۴۵ - هرکه با نرگس سرمست تو در کار آید غزل ۴۴۶ - سحر چو بوی گل از طرف مرغزار برآید غزل ۴۴۷ - پیداست که از دود دم ما چه برآید غزل ۴۴۸ - بسالی کی چنان ماهی برآید غزل ۴۴۹ - گوئی بت من چون ز شبستان بدر آید غزل ۴۵۰ - به خشم رفتهٔ ما گر به صلح باز آید غزل ۴۵۱ - بلبل دلشده از گل به چه رو باز آید غزل ۴۵۲ - عشقست که چون پرده ز رخ باز گشاید غزل ۴۵۳ - چون برقع شبرنگ ز عارض بگشاید غزل ۴۵۴ - نسیم باد صبا چون ز بوستان آید غزل ۴۵۵ - یا رب این هدهد میمون ز کجا می‌آید غزل ۴۵۶ - گلی به رنگ تو از غنچه بر نمی‌آید غزل ۴۵۷ - این چه بادست که از سوی چمن می‌آید غزل ۴۵۸ - کدام دل که ز دوری به جان نمی‌آید غزل ۴۵۹ - مرا دلیست که تا جان برون نمی‌آید غزل ۴۶۰ - ناله‌ئی کان ز دل چنگ برون می‌آید غزل ۴۶۱ - کسی را از تو کامی برنیاید غزل ۴۶۲ - مهی چون او به ماهی برنیاید غزل ۴۶۳ - در پای تو هرکس که سر انداز نیاید غزل ۴۶۴ - جز ناله کسی مونس و دمساز نیاید غزل ۴۶۵ - به مهر روی تو در آفتاب نتوان دید غزل ۴۶۶ - وهم بسی رفت و مکانش ندید غزل ۴۶۷ - صبح چون گلشن جمال تو دید غزل ۴۶۸ - جادوئی چون نرگس مستت به بیماری که دید غزل ۴۶۹ - مستم ز در خانهٔ خمار برآرید غزل ۴۷۰ - سبزه پیرامن سرچشمهٔ نوشش نگرید غزل ۴۷۱ - آخر از سوز دل شبهای من یاد آورید غزل ۴۷۲ - دوش چون موکب سلطان خیالش برسید غزل ۴۷۳ - حدیث شمع از پروانه پرسید غزل ۴۷۴ - سخن یار ز اغیار بباید پوشید غزل ۴۷۵ - همچو شمعم بشبستان حرم یاد کنید غزل ۴۷۶ - آن شکر لب که نباتش ز شکر می‌روید غزل ۴۷۷ - کیست که با من حدیث یار بگوید غزل ۴۷۸ - ز شهریار که آید که حال یار بگوید غزل ۴۷۹ - مرغ جم باز حدیثی ز سبا می‌گوید غزل ۴۸۰ - دست گیرید و بدستم می گلفام دهید غزل ۴۸۱ - ای پرده سرایان که درین پرده سرائید غزل ۴۸۲ - خدا را از سر زاری بگوئید غزل ۴۸۳ - ای پیر مغان شربتم از درد مغان آر غزل ۴۸۴ - زهی تاری ز زلفت مشگ تاتار غزل ۴۸۵ - مسیح وقتی ازین خسته دم دریغ مدار غزل ۴۸۶ - ایا صبا گرت افتد بکوی دوست گذار غزل ۴۸۷ - برو ای خواجه و شه را بگدا باز گذار غزل ۴۸۸ - طره بفشان و مرا بیش پریشان مگذار غزل ۴۸۹ - بجز نسیم که یابد نصیبی از گلزار غزل ۴۹۰ - چو هست قرب حقیقی چه غم ز بعد مزار غزل ۴۹۱ - ماه یا جنتست یا رخسار غزل ۴۹۲ - ای نغمهٔ خوشت دم داود را شعار غزل ۴۹۳ - سبحان من یسبحه الرمل فی القفار غزل ۴۹۴ - قلم گرفتم و می‌خواستم که بر طومار غزل ۴۹۵ - منم ز مهر رخت روی کرده در دیوار غزل ۴۹۶ - ای خوشا وصل یار و فصل بهار غزل ۴۹۷ - حبذا پای گل و صبحدم و فصل بهار غزل ۴۹۸ - مائیم و عشق و کنج خرابات و روی یار غزل ۴۹۹ - آشنای تو ز بیگانه و خویشش چه خبر غزل ۵۰۰ - ما را ز پردهٔ تو دل از پرده شد بدر غزل ۵۰۱ - ای دل ار سودای جانان داری از جان درگذر غزل ۵۰۲ - شمسهٔ چین را طلوع ازطرف بغتاقش نگر غزل ۵۰۳ - ای تتق بسته از تیره شب برقمر غزل ۵۰۴ - بوستان جنتست و سروم حور غزل ۵۰۵ - زهی طناب سراپردهٔ تو گیسوی حور غزل ۵۰۶ - گر یار یار باشدت ای یار غم مخور غزل ۵۰۷ - دوری از ما مکن ای چشم بد از روی تو دور غزل ۵۰۸ - برافکن سایبان ظلمت از نور غزل ۵۰۹ - بیار باده که شب ظلمتست و شاهد نور غزل ۵۱۰ - پندم به چه عقل می‌دهد پیر غزل ۵۱۱ - معلوم نگردد سخن عشق بتقریر غزل ۵۱۲ - فتاده‌ام من دیوانه در غم تو اسیر غزل ۵۱۳ - برگیر دل ز ملک جهان و جهان بگیر غزل ۵۱۴ - با عقیق لب او لعل بدخشان کم گیر غزل ۵۱۵ - بیدلی گردل ز دلبر برنگیرد گومگیر غزل ۵۱۶ - ترک عالم گیر و عالم را مسخر کرده گیر غزل ۵۱۷ - دامن خرگه برافکن ای بت کشمیر غزل ۵۱۸ - کار من شکسته بسامان رسید باز غزل ۵۱۹ - ای دل ار صحبت جانان طلبی جان درباز غزل ۵۲۰ - بستیم دل در آن سر زلف دراز باز غزل ۵۲۱ - چون کوتهست دستم از آن گیسوی دراز غزل ۵۲۲ - خادمهٔ عود سوز مطربهٔ عود ساز غزل ۵۲۳ - ای شده بر مه ز شبه مهره ساز غزل ۵۲۴ - پیش عاقل نیاز چیست نماز غزل ۵۲۵ - کجا بود من مدهوش را حضور نماز غزل ۵۲۶ - بنده محمودست و سلطان در ره معنی ایاز غزل ۵۲۷ - روز عیش و طرب و عید صیامست امروز غزل ۵۲۸ - این غزل یک دو نوبت از سرسوز غزل ۵۲۹ - در جهان قصه حسن تو نشد فاش هنوز غزل ۵۳۰ - برگ نسرین ترا بی خار می‌یابم هنوز غزل ۵۳۱ - نشست شمع سحر ای چراغ مجلسیان خیز غزل ۵۳۲ - بگشا بشکر خنده لب لعل شکرریز غزل ۵۳۳ - ای دلم را شکر جان‌پرورت چون جان عزیز غزل ۵۳۴ - ز لعل عیسویان قصهٔ مسیحا پرس غزل ۵۳۵ - معنی این صورت از صورتگران چین بپرس غزل ۵۳۶ - ای مرغ خوش‌نوا چه فرو بسته‌ئی نفس غزل ۵۳۷ - نه مرا بر سر کوی تو به جز سایه جلیس غزل ۵۳۸ - به فلک می‌رسد خروش خروس غزل ۵۳۹ - الوداع ای دلبر نامهربان بدرود باش غزل ۵۴۰ - کارم از بی سیمی ار چون زر نباشد گومباش غزل ۵۴۱ - یار ما را گر غمی از یار نبود گو مباش غزل ۵۴۲ - زهی مستی من ز بادام مستش غزل ۵۴۳ - مستم ز دو چشم نیمه مستش غزل ۵۴۴ - مبرید نام عنبر بر زلف چون کمندش غزل ۵۴۵ - رخت شمع شبستان می‌نهندش غزل ۵۴۶ - سرو را پای به گل می‌رود از رفتارش غزل ۵۴۷ - رقیب اگر بجفا باز داردم ز درش غزل ۵۴۸ - گلزار جنتست رخ حور پیکرش غزل ۵۴۹ - آن ماه بین که فتنه شود مهر انورش غزل ۵۵۰ - هر دل غمزده کان غمزه بود غمازش غزل ۵۵۱ - رقم ز غالیه بر طرف لاله زار مکش غزل ۵۵۲ - گر چه تنگست دلم چون دهن خندانش غزل ۵۵۳ - آه از آن یار که نبود خبر از یارانش غزل ۵۵۴ - اگر او سخن نگوید سخنست در دهانش غزل ۵۵۵ - دگر وجود ندارد لطیفه‌ئی ز دهانش غزل ۵۵۶ - بیرون ز کمر هیچ ندیدم ز میانش غزل ۵۵۷ - آنکه جز نام نیابند نشان از دهنش غزل ۵۵۸ - حسد از هیچ ندارم مگر از پیرهنش غزل ۵۵۹ - ترک خنجرکش لشکرشکن ترلک پوش غزل ۵۶۰ - ای شب زلفت غالیه سا وی مه رویت غالیه پوش غزل ۵۶۱ - ای شبت غالیه آسا و مهت غالیه پوش غزل ۵۶۲ - ای دو چشم خوش پر خواب تو درخوابی خوش غزل ۵۶۳ - ای حلقه زده افعی مشکین تو بر دوش غزل ۵۶۴ - سخنی گفتم و صد قول خطا کردم گوش غزل ۵۶۵ - چو جام لعل تو نوشم کجا بماند هوش غزل ۵۶۶ - ای دل مکن انکار و از این کار میندیش غزل ۵۶۷ - پرده از رخ بفکن ای خود پردهٔ رخسار خویش غزل ۵۶۸ - آورده ایم روی بسوی دیار خویش غزل ۵۶۹ - به شهریار بگوئید حال این درویش غزل ۵۷۰ - به بزمگاه صبوحی کنون بمجلس خاص غزل ۵۷۱ - بده آن راح روان بخش که در مجلس خاص غزل ۵۷۲ - بسوز سینه رسند اهل دل بذوق سماع غزل ۵۷۳ - بیار باده که وقت گلست و موسم باغ غزل ۵۷۴ - چون آتش خور شعله زد از شیشه شفاف غزل ۵۷۵ - شمیم باغ بهشتست با نسیم عراق غزل ۵۷۶ - ای برده عارضت به لطافت ز مه سبق غزل ۵۷۷ - چو حرفی بخوانی ز طومار عشق غزل ۵۷۸ - طفل بود در نظر پیر عشق غزل ۵۷۹ - باز برافراختیم رایت سلطان عشق غزل ۵۸۰ - سری بالعیس اصحابی ولی فی العیس معشوق غزل ۵۸۱ - ای سرو خرامندهٔ بستان حقایق غزل ۵۸۲ - نکهت روضهٔ خلدست که می‌بیزد مشک غزل ۵۸۳ - وه چه شیرینست لعلش اندرو پنهان نمک غزل ۵۸۴ - دیدم از دور بتی کاکلکش مشکینک غزل ۵۸۵ - ای روان از شکر تنگ تو شکر تنگ تنگ غزل ۵۸۶ - نیستی آنکه زنی شیشهٔ هستی برسنگ غزل ۵۸۷ - چو هیچگونه ندارم بحضرت تو مجال غزل ۵۸۸ - یکدم ز قال بگذر اگر واقفی ز حال غزل ۵۸۹ - گشت معلوم کنون قیمت ایام وصال غزل ۵۹۰ - سبحان من تقدس بالعز و الجلال غزل ۵۹۱ - زهی ز بادهٔ لعلت در آتش آب زلال غزل ۵۹۲ - ای سواد خط توشرح مصابیح جمال غزل ۵۹۳ - زهی گرفته خور از طلعت تو فال جمال غزل ۵۹۴ - زهی زلفت شکسته نرخ سنبل غزل ۵۹۵ - شب رحیل ز افغان خستگان مراحل غزل ۵۹۶ - ای دل من بسته در آن زنجیر سمن‌سا دل غزل ۵۹۷ - دلم مرید مرادست و دیده رهبر دل غزل ۵۹۸ - ای ماه تو مهر انور دل غزل ۵۹۹ - دلم ربودی و رفتی ولی نمی‌روی از دل غزل ۶۰۰ - ای غم عشق تو آتش زده در خرمن دل غزل ۶۰۱ - رحمتی گر نکند بر دلم آن سنگین دل غزل ۶۰۲ - مرا که راه نماید کنون به خانهٔ دل غزل ۶۰۳ - گر گنج طلب داری از مار مترس ای دل غزل ۶۰۴ - مقاربت نشود مرتفع ببعد منازل غزل ۶۰۵ - ای کرده تیره شب را بر آفتاب منزل غزل ۶۰۶ - هرگه که ز خرگه بچمن بار دهد گل غزل ۶۰۷ - باغبان گو برو باد مپیما کز گل غزل ۶۰۸ - خوشا با دوستان در بوستان گل غزل ۶۰۹ - مرا که نیست بخاک درت امید وصول غزل ۶۱۰ - یا مسرع الشمال اذا تحصل الوصول غزل ۶۱۱ - سپیده دم که برآمد خروش بانگ رحیل غزل ۶۱۲ - نوبتی صبح برآمد ببام غزل ۶۱۳ - برآمد بانگ مرغ و نوبت بام غزل ۶۱۴ - آفتابست یا ستارهٔ بام غزل ۶۱۵ - تبت یا ذا الجلال و الا کرام غزل ۶۱۶ - خوشا به مجلس شوریدگان درد آشام غزل ۶۱۷ - مگر که صبح من امشب اسیر گشت بشام غزل ۶۱۸ - عارض ترکان نگر در چین جعد مشک فام غزل ۶۱۹ - حن فی روض الهوی قلبی کماناح الحمام غزل ۶۲۰ - گر چه من آب رخ از خاک درت یافته‌ام غزل ۶۲۱ - من ز دست دیده و دل در بلا افتاده‌ام غزل ۶۲۲ - سلامی به جانان فرستاده‌ام غزل ۶۲۳ - گر نگویم دوستی از دوستانت بوده‌ام غزل ۶۲۴ - هیچ می‌دانی که دیشب در غمش چون بوده‌ام غزل ۶۲۵ - چو نام تو در نامه‌ئی دیده‌ام غزل ۶۲۶ - هردم آرد باد صبح از روضهٔ رضوان پیام غزل ۶۲۷ - چشم پرخواب گشودی و ببستی خوابم غزل ۶۲۸ - دل گل زنده گردد از دم خم غزل ۶۲۹ - ای تنم کرده ز غم موئی و در مو زده خم غزل ۶۳۰ - چو چشم مست تو می پرستم غزل ۶۳۱ - ز لعلم ساغری در ده که چون چشم تو سرمستم غزل ۶۳۲ - من از آن لحظه که در چشم تو دیدم مستم غزل ۶۳۳ - امروز که من عاشق و دیوانه و مستم غزل ۶۳۴ - تخفیف کن از دور من این باده که مستم غزل ۶۳۵ - رند و دردی کش و مستم چه توان کرد چو هستم غزل ۶۳۶ - روزگاری روی در روی نگاری داشتم غزل ۶۳۷ - صبحدم دل را مقیم خلوت جان یافتم غزل ۶۳۸ - بدانکه بوی تو آورد صبحدم بادم غزل ۶۳۹ - در چمن دوش ببوی تو گذر می‌کردم غزل ۶۴۰ - می‌گذشتی و من از دور نظر می‌کردم غزل ۶۴۱ - عشق آن بت ساکن میخانه می‌گرداندم غزل ۶۴۲ - گر می‌کشندم ور می‌کشندم غزل ۶۴۳ - وقتست کز ورای سراپردهٔ عدم غزل ۶۴۴ - با روی چون گلنارش از برگ سمن باز آمدم غزل ۶۴۵ - رخشنده‌تر از مهر رخش ماه ندیدم غزل ۶۴۶ - نکنم حدیث شکر چو لبت گزیدم غزل ۶۴۷ - روزی به سر کوی خرابات رسیدم غزل ۶۴۸ - نشان روی تو جستم به هر کجا که رسیدم غزل ۶۴۹ - بلبلان که رساند نسیم باغ ارم غزل ۶۵۰ - ایدل ار خواهی به دولتخانهٔ جانت برم غزل ۶۵۱ - دوش می‌آید نگار بربرم غزل ۶۵۲ - چو برکشی علم قربت از حریم حرم غزل ۶۵۳ - بزن بنوک خدنگم که پیش دست تو میرم غزل ۶۵۴ - اشکست که می‌گردد در کوی تو همرازم غزل ۶۵۵ - بیا که هندوی گیسوی دلستان تو باشم غزل ۶۵۶ - ای روی تو چشمهٔ خور چشم غزل ۶۵۷ - ای لاله برگ خویش نظرت گلستان چشم غزل ۶۵۸ - تا چند به شادی می غمهای تو نوشم غزل ۶۵۹ - می‌درم جامه و از مدعیان می‌پوشم غزل ۶۶۰ - ترا که گنج گشودی ز زخم مار چه غم غزل ۶۶۱ - من بار هجر می‌کشم و ناقه محملم غزل ۶۶۲ - آید ز نی حدیثی هر دم بگوش جانم غزل ۶۶۳ - من آن مرغ همایونم که باز چتر سلطانم غزل ۶۶۴ - من همان به که بسوزم ز غم و دم نزنم غزل ۶۶۵ - گر من خمار خود ز لب یار بشکنم غزل ۶۶۶ - ز روی خوب تو گفتم که پرده برفکنم غزل ۶۶۷ - نیست بی روی تو میل گل و برگ سمنم غزل ۶۶۸ - مدام آن نرگس سرمست را در خواب می‌بینم غزل ۶۶۹ - گلی به رنگ تو در بوستان نمی‌بینم غزل ۶۷۰ - آن ماه پری رخ را در خانه نمی‌بینم غزل ۶۷۱ - خرم آنروز که از خطهٔ کرمان بروم غزل ۶۷۲ - من بیدل نگر از صحبت جانان محروم غزل ۶۷۳ - این چه بادست کزو بوی شما می‌شنوم غزل ۶۷۴ - این چه بویست که از باد صبا می‌شنوم غزل ۶۷۵ - حکایت رخت از آفتاب می‌شنوم غزل ۶۷۶ - نسیم زلف تو از نوبهار می‌شنوم غزل ۶۷۷ - مدتی شد که درین شهر گرفتار توایم غزل ۶۷۸ - با لعل او ز جوهر جان در گذشته‌ایم غزل ۶۷۹ - ما حاصل از جهان غم دلبر گرفته‌ایم غزل ۶۸۰ - ما قدح کشتی و دل را همچو دریا کرده‌ایم غزل ۶۸۱ - چون ما بکفر زلف تو اقرار کرده‌ایم غزل ۶۸۲ - به گدائی به سر کوی شما آمده‌ایم غزل ۶۸۳ - باز هشیار برون رفته و مست آمده‌ایم غزل ۶۸۴ - ما بدرگاه تو از کوی نیاز آمده‌ایم غزل ۶۸۵ - ما به نظارهٔ رویت بجهان آمده‌ایم غزل ۶۸۶ - کشتی ما کو که ما زورق درآب افکنده‌ایم غزل ۶۸۷ - اشارت کرده بودی تا بیایم غزل ۶۸۸ - ما ز رخ کار خویش پرده بر انداختیم غزل ۶۸۹ - ما دلی ایثار او کردیم و جانی یافتیم غزل ۶۹۰ - مردیم در خمار و شرابی نیافتیم غزل ۶۹۱ - آنکه لعلش عین آب زندگانی یافتیم غزل ۶۹۲ - ما نوای خویش را در بینوائی یافتیم غزل ۶۹۳ - دو جان وقف حریم حرم او کردیم غزل ۶۹۴ - اهل دل را خبر از عالم جان آوردیم غزل ۶۹۵ - دل به دست غم سودای تو دادیم و شدیم غزل ۶۹۶ - گر شدیم از کویت ای ترک ختا باز آمدیم غزل ۶۹۷ - باز چون بلبل بصد دستان ببستان آمدیم غزل ۶۹۸ - شمع بنشست ز باد سحری خیز ندیم غزل ۶۹۹ - نسیم باد بهاری وزید خیز ندیم غزل ۷۰۰ - ما سر بنهادیم و به سامان نرسیدیم غزل ۷۰۱ - از عمر چو این یک دو نفس بیش نداریم غزل ۷۰۲ - داریم دلی پر غم و غمخوار نداریم غزل ۷۰۳ - ما مست می لعل روان پرور یاریم غزل ۷۰۴ - اکنون که از بهشت نشان می‌دهد نسیم غزل ۷۰۵ - کی آمدی ز تتار ای صبای مشک نسیم غزل ۷۰۶ - ما جرعه چشانیم ولی خضر وشانیم غزل ۷۰۷ - خیزید ای میخوارگان تا خیمه بر گردون زنیم غزل ۷۰۸ - خیز تا برگ صبوحی بچمن ساز کنیم غزل ۷۰۹ - خیز تا باده در پیاله کنیم غزل ۷۱۰ - نشان دل بی نشان از که جویم غزل ۷۱۱ - دلداده‌ایم وز پی دلدار می‌رویم غزل ۷۱۲ - درد دل خویش با که گویم غزل ۷۱۳ - ز باد نکهت دو تات می‌جوئیم غزل ۷۱۴ - ای بت یاقوت لب وی مه نامهربان غزل ۷۱۵ - ای رخت شمع بت پرستان شمع بیرون بر از شبستان غزل ۷۱۶ - ای رخ تو قبلهٔ خورشید پرستان غزل ۷۱۷ - چه خوشست باده خوردن به صبوح در گلستان غزل ۷۱۸ - ای چشم تو چشم‌بند مستان غزل ۷۱۹ - ببوستان می گل بوی لاله گون مستان غزل ۷۲۰ - نرگس مستت فتنهٔ مستان غزل ۷۲۱ - ای بوستان عارض تو گلستان جان غزل ۷۲۲ - ای لب و گفتار تو کام دل و قوت جان غزل ۷۲۳ - ای چشم می پرستت آشوب چشم بندان غزل ۷۲۴ - ای می لعل تو کام رندان غزل ۷۲۵ - به من رسید نوید وصال دلداران غزل ۷۲۶ - چو چشم خفته بگشودی ببستی خواب بیداران غزل ۷۲۷ - ای غمزهٔ جادویت افسونگر بیماران غزل ۷۲۸ - تا چند دم از گل زنی ای باد بهاران غزل ۷۲۹ - چه خوش باشد میان لاله زاران غزل ۷۳۰ - ای نسیم سحری بوی بهارم برسان غزل ۷۳۱ - ای صبا غلغل بلبل بگلستان برسان غزل ۷۳۲ - یا رب ز باغ وصل نسیمی بمن رسان غزل ۷۳۳ - در تابم از دو هندوی آتش پرستشان غزل ۷۳۴ - خوشا چشمی که بیند روی ترکان غزل ۷۳۵ - خوشا صبح و صبوحی با همالان غزل ۷۳۶ - ای کفر سر زلف تو غارتگر ایمان غزل ۷۳۷ - دلا از جان زبان درکش که جانان غزل ۷۳۸ - زهی روی تو صبح شب نشینان غزل ۷۳۹ - ای زلف تو زنجیر دل حلقه ربایان غزل ۷۴۰ - سخن عشق نشاید بر هر کس گفتن غزل ۷۴۱ - نه درد عشق می‌یارم نهفتن غزل ۷۴۲ - نی نگر با اهل دل هر دم بمعنی در سخن غزل ۷۴۳ - دوش چون از لعل میگون تو می‌گفتم سخن غزل ۷۴۴ - هندوی آن کاکل ترکانه می‌باید شدن غزل ۷۴۵ - بسی خون جگر دارد سر زلف تو در گردن غزل ۷۴۶ - بر اشکم کهربا آبیست روشن غزل ۷۴۷ - ترا که گفت که قصد دل شکستهٔ ما کن غزل ۷۴۸ - ای خواجه مرا با می و میخانه رها کن غزل ۷۴۹ - وقت صبوح شد بشبستان شتاب کن غزل ۷۵۰ - ای صبا احوال دل با آن صنم تقریر کن غزل ۷۵۱ - خویش را در کوی بیخویشی فکن غزل ۷۵۲ - امشب ای یار قصد خواب مکن غزل ۷۵۳ - جان بده یا دگر اندیشهٔ جانانه مکن غزل ۷۵۴ - ای باد سحرگاهی زینجا گذری کن غزل ۷۵۵ - بلبل خوش سرای شد مطرب مجلس چمن غزل ۷۵۶ - بوقت صبح ندانم چه شد که مرغ چمن غزل ۷۵۷ - هر کس که برگرفت دل از جان چنانکه من غزل ۷۵۸ - گهیکه جان رود از چشم ناتوان بیرون غزل ۷۵۹ - ای سر زلف تو لیلی و جهانی مجنون غزل ۷۶۰ - به عقل کی متصور شود فنون جنون غزل ۷۶۱ - زبان خامه نتواند حدیث دل بیان کردن غزل ۷۶۲ - سنبل سیه بر سمن مزن غزل ۷۶۳ - خط زنگاری نگر از سبزه بر گرد سمن غزل ۷۶۴ - ای ز سنبل بسته شادروان مشکین بر سمن غزل ۷۶۵ - خیز و در بحر عدم غوطه خور و ما را بین غزل ۷۶۶ - هر زمان آهنگ بیزاریش بین غزل ۷۶۷ - زهی خطی به خطا برده سوی خطهٔ چین غزل ۷۶۸ - ای شام زلفت بتخانهٔ چین غزل ۷۶۹ - تحیتی چو هوای ریاض خلد برین غزل ۷۷۰ - آن لب شیرین همچون جان شیرین غزل ۷۷۱ - کیست که گوید ببارگاه سلاطین غزل ۷۷۲ - هرکه شد با ساکنان عالم علوی قرین غزل ۷۷۳ - نسیم صبح کز بویش مشام جان شود مشکین غزل ۷۷۴ - سرو را گل یار نبود گر بود نبود چنین غزل ۷۷۵ - صید شیران می‌کند آهوی روبه باز او غزل ۷۷۶ - ترک من خاقان نگر در حلقه عشاق او غزل ۷۷۷ - آب آتش می‌رود زان لعل آتش فام او غزل ۷۷۸ - خوشا کشته برطرف میدان او غزل ۷۷۹ - به آفتاب جهانتاب سایه پرور تو غزل ۷۸۰ - ایکه چو موی شد تنم در هوس میان تو غزل ۷۸۱ - ای هیچ در میان نه ز موی میان تو غزل ۷۸۲ - برو ای باد بدانسوی که من دانم و تو غزل ۷۸۳ - ای شب قدر بیدلان طرهٔ دلربای تو غزل ۷۸۴ - ای چراغ دیدهٔ جان روی تو غزل ۷۸۵ - ای طبیب دل ریش از سر بیمار مرو غزل ۷۸۶ - صبحست ساقیا می چون آفتاب کو غزل ۷۸۷ - دوش می‌کردم سوال از جان که آن جانانه کو غزل ۷۸۸ - مرا ز هجر تو امید زندگانی کو غزل ۷۸۹ - که بر ز سرو روان تو خورد راست بگو غزل ۷۹۰ - ای صبا حال جگر گوشهٔ ما چیست بگو غزل ۷۹۱ - نفحهٔ گلشن عشق از نفس ما بشنو غزل ۷۹۲ - آن عید نیکوان بدر آمد بعیدگاه غزل ۷۹۳ - ای سنبلهٔ زلف تو خرمن زده بر ماه غزل ۷۹۴ - ای روانم بلب لعل تو آورده پناه غزل ۷۹۵ - مه بی مهر من ز شعر سیاه غزل ۷۹۶ - روی این چرخ سیه روی ستمکاره سیاه غزل ۷۹۷ - ای دلم جان و جهان در راه جانان باخته غزل ۷۹۸ - ای حبش بر چین و چین در زنگبار انداخته غزل ۷۹۹ - قدحی ده ای برآتش تتقی ز آب بسته غزل ۸۰۰ - ای از شب قمرسا بر مه نقاب بسته غزل ۸۰۱ - ای چیده سنبل تر در باغ دسته بسته غزل ۸۰۲ - ای سنبل تازه دسته بسته غزل ۸۰۳ - خسرو گل بین دگر ملک سکندر یافته غزل ۸۰۴ - ای سر زلف تو درحلقه و تاب افتاده غزل ۸۰۵ - ای ملک دلم خراب کرده غزل ۸۰۶ - تخت خیری بین دگر بر تختهٔ خارا زده غزل ۸۰۷ - ای لبت خنده بر شراب زده غزل ۸۰۸ - ای خوشا مست و خراب اندر خرابات آمده غزل ۸۰۹ - آن ترک بلغاری نگر با چشم خونخوار آمده غزل ۸۱۰ - چون سنبلت که دید سیاهی سر آمده غزل ۸۱۱ - ای پسر دامن اهل قدم از دست مده غزل ۸۱۲ - ای بی تو مرا پر آب دیده غزل ۸۱۳ - زهی روی دل افروزت چراغ و چشم هر دیده غزل ۸۱۴ - زهی ربوده خیال تو خوابم از دیده غزل ۸۱۵ - زهی جمال تو خورشید مشرق دیده غزل ۸۱۶ - بساز چارهٔ این دردمند بیچاره غزل ۸۱۷ - برآمد ماهم از میدان سواره غزل ۸۱۸ - ترک من هر لحظه گیرد با من از سر خرخشه غزل ۸۱۹ - پری رخا منه از دست یکزمان شیشه غزل ۸۲۰ - ای از گل رخسار تو خون در دل لاله غزل ۸۲۱ - ای خوشه چین سنبل پرچینت سنبله غزل ۸۲۲ - دی آن بت کافر بچه با چنگ و چغانه غزل ۸۲۳ - پرواز کن ای مرغ و بگلزار فرود آی غزل ۸۲۴ - باز هر چند که در دست شهان دارد جای غزل ۸۲۵ - از برای دلم ای مطربهٔ پرده‌سرای غزل ۸۲۶ - مهست یا رخ آن آفتاب مهر افزای غزل ۸۲۷ - پرده ابر سیاه از مه تابان بگشای غزل ۸۲۸ - ای روضهٔ رضوان ز سر کوی تو بابی غزل ۸۲۹ - ز زلف و روی تو خواهم شبی و مهتابی غزل ۸۳۰ - بیار ای لعبت ساقی شرابی غزل ۸۳۱ - زهی اشکم ز شوق لعل میگون تو عنابی غزل ۸۳۲ - دلا تا طلعت سلمی نیابی غزل ۸۳۳ - خود پرستی مکن ار زانکه خدا می‌طلبی غزل ۸۳۴ - ترک صورت کن اگر عالم معنی طلبی غزل ۸۳۵ - در باغ چون بالای تو سروی ندیدم راستی غزل ۸۳۶ - یا من قریرة مقلتی لقیاک غایة منیتی غزل ۸۳۷ - چو دستان برکشد مرغ صراحی غزل ۸۳۸ - ز رارض دار سعدی یا بارق الغوادی غزل ۸۳۹ - چه جرم رفت که رفتی و ترک ما کردی غزل ۸۴۰ - گفتمش از چه دلم بردی و خونم خوردی غزل ۸۴۱ - چه کرده‌ام که به یک بارم از نظر بفکندی غزل ۸۴۲ - کجا باز آید آن مرغی که با من همقفس بودی غزل ۸۴۳ - یاد باد آنکه دلم را مدد جان بودی غزل ۸۴۴ - گر آن مه در نظر بودی چه بودی غزل ۸۴۵ - ای شمع چگل دوش در ایوان که بودی غزل ۸۴۶ - هیچ شکر چو آن دهان دیدی غزل ۸۴۷ - چه خوش باشد دمی با دوستداری غزل ۸۴۸ - تو آن ماه زهره جبینی و آن سرو لاله عذاری غزل ۸۴۹ - یا باری البرایا یا زاری الذراری غزل ۸۵۰ - آب رخ ما بری و باد شماری غزل ۸۵۱ - ای دلم بسته ز زلف سیهت زناری غزل ۸۵۲ - ای نفس مشک بیز باد بهاری غزل ۸۵۳ - بخوبی چو یار من نباشد یاری غزل ۸۵۴ - ای مهر ماه روی ترا زهره مشتری غزل ۸۵۵ - ای که بر دیدهٔ صاحب‌نظران می‌گذری غزل ۸۵۶ - گل سوری دگر بجلوه گری غزل ۸۵۷ - چو چشم مست تو با خواب می‌کند بازی غزل ۸۵۸ - میا در قلب عشق ایدل که بازی نیست جانبازی غزل ۸۵۹ - گرفتمت که بگیرم عنان مرکب تازی غزل ۸۶۰ - سحر چون باد عیسی دم کند با روح دمسازی غزل ۸۶۱ - اگر تو عشق نبازی به عمر خویش چه نازی؟ غزل ۸۶۲ - صبح وصل از افق مهر بر آید روزی غزل ۸۶۳ - ای آفتاب رویت در اوج دلفروزی غزل ۸۶۴ - در دلم بود کزین پس ندهم دل بکسی غزل ۸۶۵ - تو چون قربان نمی‌گردی کجا همکیش ما باشی غزل ۸۶۶ - گر بفریب می‌کشی ور بعتاب می‌کشی غزل ۸۶۷ - یا حادی‌النیاق قد ذبت فی‌الفراق غزل ۸۶۸ - شبست و خلوت و مهتاب و ساغر ای بت ساقی غزل ۸۶۹ - تشنه‌ام تا بکی آخر بده آبی ساقی غزل ۸۷۰ - تبسمت الزهر والمزن باک غزل ۸۷۱ - دلکم برد بغارت ز برم دلبرکی غزل ۸۷۲ - چون نیست ما را با او وصالی غزل ۸۷۳ - دوش بر طرف چمن گلبانگ می‌زد بلبلی غزل ۸۷۴ - خوشا شراب محبت ز ساغر ازلی غزل ۸۷۵ - راه بی پایان عشقت را نیابم منزلی غزل ۸۷۶ - یا من الیک میلی قف ساعة قبیلی غزل ۸۷۷ - یا ملولا عن سلامی انت فی‌الدنیا مرامی غزل ۸۷۸ - گر آفتاب نباشد تو ماه چهره تمامی غزل ۸۷۹ - کس به نیکی نبرد نام من از بدنامی غزل ۸۸۰ - ای رفته پیش چشمهٔ نوش تو آب می غزل ۸۸۱ - ای مقیمان درت را عالمی در هر دمی غزل ۸۸۲ - روی تو گر بدیدمی جان بتو بر فشاندمی غزل ۸۸۳ - حریفان مست و مدهوشند و شادروان خراب از می غزل ۸۸۴ - بادهٔ گلگون مرا و طلعت سلمی غزل ۸۸۵ - ای از حیای لعل لبت آب گشته می غزل ۸۸۶ - ز تو با تو راز گویم به زبان بی‌زبانی غزل ۸۸۷ - خرامنده سروی به رخ گلستانی غزل ۸۸۸ - چون نداری جان معنی معنی جانرا چه دانی غزل ۸۸۹ - ایا صبا خبری کن مرا از آن که تو دانی غزل ۸۹۰ - برو ای باد بهاری بدیاری که تو دانی غزل ۸۹۱ - کامت اینست که هر لحظه ز پیشم رانی غزل ۸۹۲ - به سر ماه فکنده طیلسانی غزل ۸۹۳ - دلا بر عالم جان زن علم زین دیر جسمانی غزل ۸۹۴ - دی سیر برآمد دلم از روز جوانی غزل ۸۹۵ - گهم رانی و گه دشنام خوانی غزل ۸۹۶ - چگونه سرو روان گویمت که عین روانی غزل ۸۹۷ - سقی الله ایام وصل الغوانی غزل ۸۹۸ - اروض الخلدام مغنی الغوانی غزل ۸۹۹ - بدینسان که از ما جهانی جهانی غزل ۹۰۰ - نه آخر تو آنی که ما را زیانی غزل ۹۰۱ - مگر بدیده مجنون نظر کنی ورنی غزل ۹۰۲ - در باز جان گر آرزوی جان طلب کنی غزل ۹۰۳ - ای دل اگر دیو نئی ملک سلیمان چکنی غزل ۹۰۴ - شاید آنزلف شکن بر شکن ار می‌شکنی غزل ۹۰۵ - نه عهد کرده‌ئی آخر که قصد ما نکنی غزل ۹۰۶ - مهر سلمی ورزی و دعوی سلمانی کنی غزل ۹۰۷ - ای لاله زار آتش روی تو آب روی غزل ۹۰۸ - مستی ز چشم دلکش میگون یار جوی غزل ۹۰۹ - ای صبا با بلبل خوشگوی گوی غزل ۹۱۰ - جان پرورم گهی که تو جانان من شوی غزل ۹۱۱ - ایکه گوئی کز چه رو سر گشته می‌کردی چو گوی غزل ۹۱۲ - چون نی سر گشتهٔ چوگان چو گوی غزل ۹۱۳ - ای سبزه دمانیده بگرد قمر از موی غزل ۹۱۴ - ای میان تو چو یک موی و دهان یکسر موی غزل ۹۱۵ - ای پیک عاشقان اگر از حالم آگهی غزل ۹۱۶ - ای آینه قدرت بیچون الهی غزل ۹۱۷ - گر تو شیرین شکر لب بشکر خنده در آئی غزل ۹۱۸ - چون پیکر مطبوعت در معنی زیبائی غزل ۹۱۹ - خوشا وقتی که از بستانسرائی غزل ۹۲۰ - ای سر زلف ترا پیشه سمن فرسائی غزل ۹۲۱ - گفتا تو از کجائی کاشفته می‌نمائی غزل ۹۲۲ - ایکه عنبر ز سر زلف تو دارد بوئی غزل ۹۲۳ - برخیز که بنشیند فریاد ز هر سوئی غزل ۹۲۴ - ای ترک پریچهره بدین سلسله موئی غزل ۹۲۵ - من کیم زاری نزار افتاده‌ئی غزل ۹۲۶ - از مشک سوده دام بر آتش نهاده‌ئی غزل ۹۲۷ - گرد ماه از مشک چنبر کرده‌ئی غزل ۹۲۸ - از لب شیرین چون شکر نبات آورده‌ئی غزل ۹۲۹ - این چه بویست ای صبا از مرغزار آورده‌ئی غزل ۹۳۰ - دیشب ای باد صبا گوئی که جائی بوده‌ئی غزل ۹۳۱ - آتش اندر آب هرگز دیده‌ئی غزل ۹۳۲ - دوش پیری یافتم در گوشهٔ میخانه‌ئی