غزل ۱۹ - ز خواب، نرگس مست تو سر گران برخاست

ز خواب، نرگس مست تو سر گران برخاست
خروش و ولوله از جان عاشقان برخاست ۱

چه سحر کرد ندانم دو چشم جادوی تو؟
که از نظارگیان ناله و فغان برخاست ۲

به تیر غمزه، ازین بیش، خون خلق مریز
که رستخیز به یکباره از جهان برخاست ۳

بدین صفت که تو آغاز کرده‌ای خونریز
چه سیل خواهد ازین تیره خاکدان برخاست! ۴

بیا و آب رخ از تشنگان دریغ مدار
طریق مردمی آخر نه از جهان برخاست؟ ۵

چنین که من ز فراق تو بر سر آمده‌ام
گرم تو دست نگیری کجا توان برخاست؟ ۶

تو در کنار من آ، تا من از میان بروم
که هر کجا که برآید یقین گمان برخاست ۷

به بوی آنکه به دامان تو درآویزد
دل من از سر جان آستین‌فشان برخاست ۸

عراقی از دل و جان آن زمان امید پرید
که چشم مست تو از خواب سرگران برخاست ۹