غزل ۵۰ - هر شب دل پر خونم بر خاک درت افتد

هر شب دل پر خونم بر خاک درت افتد
باشد که چو روز آید بر وی گذرت افتد ۱

زیبد که ز درگاهت نومید نگردد باز
آن کس که به امیدی بر خاک درت افتد ۲

آیم به درت افتم، تا جور کنی کمتر
از بخت بدم گویی خود بیشترت افتد ۳

من خاک شوم، جانا، در رهگذرت افتم
آخر به غلط روزی بر من گذرت افتد ۴

گفتم که بده دادم، بیداد فزون کردی
بد رفت، ندانستم، گفتم: مگرت افتد ۵

در عمر اگر یک دم خواهی که دهی دادم
ناگاه چو وابینی رایی دگرت افتد ۶

کم نال، عراقی، زانک این قصهٔ درد تو
گر شرح دهی عمری، هم مختصرت افتد ۷