غزل ۸۶ - من مست می عشقم هشیار نخواهم شد

من مست می عشقم هشیار نخواهم شد
وز خواب خوش مستی بیدار نخواهم شد ۱

امروز چنان مستم از بادهٔ دوشینه
تا روز قیامت هم هشیار نخواهم شد ۲

تا هست ز نیک و بد در کیسهٔ من نقدی
در کوی جوانمردان عیار نخواهم شد ۳

آن رفت که می‌رفتم در صومعه هر باری
جز بر در میخانه این بار نخواهم شد ۴

از توبه و قرایی بیزار شدم، لیکن
از رندی و قلاشی بیزار نخواهم شد ۵

از دوست به هر خشمی آزرده نخواهم گشت
وز یار به هر زخمی افگار نخواهم شد ۶

چون یار من او باشد، بی‌یار نخواهم ماند
چون غم خورم او باشد غم‌خوار نخواهم شد ۷

تا دلبرم او باشد دل بر دگری ننهم
تا غم خورم او باشد غمخوار نخواهم شد ۸

چون ساختهٔ دردم در حلقه نیارامم
چون سوختهٔ عشقم در نار نخواهم شد ۹

تا هست عراقی را در درگه او باری
بر درگه این و آن بسیار نخواهم شد ۱۰