غزل ۹۴ - آن را که غمت ز در براند

آن را که غمت ز در براند
بختش همه دربدر دواند ۱

وآن را که عنایت تو ره داد
جز بر در تو رهی نداند ۲

وآن را که قبول عشقت افتاد
جان را بدهد، غمت ستاند ۳

عاشق که گذر کند به کویت
جان پیش سگ درت فشاند ۴

با وصل بگو که: عاشقان را
از دست فراق وارهاند ۵

بیچاره دلم که کشتهٔ توست
دور از رخ تو نمی‌تواند ۶

بویی به نسیم کوی خود ده
تا صبحدمی به دل رساند ۷

کین مرده به بوت زنده گردد
وز عشق رخت کفن دراند ۸

مگذار که خسته دل عراقی
بی‌عشق تو عمر بگذراند ۹