غزل ۱۰۱ - چو چشم مست تو آغاز کبر و ناز کند

چو چشم مست تو آغاز کبر و ناز کند
بسا که بر دلم از غمزه ترکتاز کند ۱

مرا مکش، که نیاز منت بکار آید
چو من نمانم حسن تو با که ناز کند؟ ۲

مرا به دست سر زلف خویش باز مده
اگر چه همچو خودم زود سرفراز کند ۳

منم چو مردم چشمت، به من نگاهی کن
که اهل دیده به مردم نگاه باز کند ۴

چگونه دوست ندارد ایاز را محمود؟
که او نگاه به چشم خوش ایاز کند ۵

ز جور تو بگریزم، برم به عشق پناه
که از غم تو مرا عشق بی‌نیاز کند ۶

نیاز و ناز من و تو فرود برد به دمی
نهنگ عشق حقیقت دهن چو باز کند ۷

ازین حدیث، اگرچه ز پرده بیرون است
زمانه پردهٔ عشاق بس که ساز کند ۸

به آب دیده عراقی وضو همی سازد
چو قامت تو بدید آنگهی نماز کند ۹