غزل ۱۰۲ - باز دلم عیش و طرب می‌کند

باز دلم عیش و طرب می‌کند
هیچ ندانم چه سبب می‌کند؟ ۱

از می عشق تو مگر مست شد
کین همه شادی و طرب می‌کند؟ ۲

تا سر زلف تو پریشان بدید
شیفته شد ، شور و شغب می کند ۳

تا دل من در سر زلف تو شد
عیش همه در دل شب می‌کند ۴

برد به بازی دل جمله جهان
زلف تو بازی چه عجب می‌کند؟ ۵

طرهٔ طرار تو کرد آن چه کرد
فتنه نگر باز که لب می‌کند ۶

می‌برد از من دل و گوید به طنز:
باز فلانی چه طلب می‌کند؟ ۷

از لب لعلش چه عجب گر مرا
آرزوی قند و طرب می‌کند ۸

گر طلبد بوسه، عراقی مرنج،
گرچه همه ترک ادب می‌کند ۹