غزل ۱۲۰ - دل در گره زلف تو بستیم دگربار

دل در گره زلف تو بستیم دگربار
در دام سر زلف تو شستیم دگربار ۱

از نرگس مخمور تو مخمور بماندیم
وز جام می لعل تو مستیم دگربار ۲

از بادهٔ عشق تو یکی جرعه چشیدیم
صد توبه به یک جرعه شکستیم دگربار ۳

ما قبلهٔ خود روی چو خورشید تو کردیم
هیهات! که خورشید پرستیم دگربار ۴

دل در گره زلف تو بستیم و برآنیم
جویای سر زلف چو شستیم دگربار ۵

کان جان که نسیم سر زلف تو به ما داد
هم با سر زلف تو فرستیم دگربار ۶

از پیشگه وصل چو برخاست عراقی
با تو دمکی خوش بنشستیم دگربار ۷