غزل ۱۱۹ - دل در گره زلف تو بستیم دگر بار

دل در گره زلف تو بستیم دگر بار
وز هر دو جهان مهر گسستیم دگربار ۱

جام دو جهان پر ز می عشق تو دیدیم
خوردیم می و جام شکستیم دگربار ۲

شاید که دگر نعرهٔ مستانه برآریم
کز جام می عشق تو مستیم دگربار ۳

المنة لله که پس از محنت بسیار
با تو نفسی خوش بنشستیم دگربار ۴

چون طرهٔ تو شیفتهٔ روی تو گشتیم
هیهات! که خورشید پرستیم دگربار ۵

ما ترک مراد دل خودکام گرفتیم
تا هرچه کند دوست خوشستیم دگربار ۶

با عشق تو ما راه خرابات گرفتیم
از صومعه و زهد برستیم دگربار ۷

در بندگی زلف چلیپات بماندیم
زنار هم از زلف تو بستیم دگربار ۸

تا راز دل ما نکند فاش عراقی
اینک دهن از گفت ببستیم دگربار ۹