غزل ۱۳۴ - از غم عشقت جگر خون است باز

از غم عشقت جگر خون است باز
خود بپرس از دل که او چون است باز؟ ۱

هر زمان از غمزهٔ خونریز تو
بر دل من صد شبیخون است باز ۲

تا سر زلف تو را دل جای کرد
از سرای عقل بیرون است باز ۳

حال دل بودی پریشان پیش ازین
نی چنین درهم که اکنون است باز ۴

از فراق تو برای درد دل
صد بلا و غصه معجون است باز ۵

تا جگر خون کردی، ای جان، ز انتظار
روزی دل، بی‌جگر خون است باز ۶

از برای دل ببار، ای دیده خون
زان که حال او دگرگون است باز ۷

گر چه می‌کاهد غم تو جان و دل
لیک مهرت هر دم افزون است باز ۸

من چو شادم از غم و تیمار تو
پس عراقی از چه محزون است باز؟ ۹