غزل ۱۴۶ - بیا، که خانهٔ دل پاک کردم از خاشاک

بیا، که خانهٔ دل پاک کردم از خاشاک
درین خرابه تو خود کی قدم نهی؟ حاشاک ۱

به لطف صید کنی صدهزار دل هر دم
ولی نگاه نداری تو خود دل غمناک ۲

کدام دل که به خون در نمی‌کشد دامن؟
کدام جان که نکرد از غمت گریبان چاک؟ ۳

دل مرا، که به هر حال صید لاغر توست
چو می کشیش، میفگن، ببند بر فتراک ۴

کنون اگر نرسی، کی رسی به فریادم؟
مرا که جان به لب آمد کجا برم تریاک؟ ۵

دلم که آینه‌ای شد، چرا نمی‌تابد
درو رخ تو؟ همانا که نیست آینه پاک ۶

چو آفتاب بهر ذره می‌نماید رخ
ولیک چشم عراقی نمی‌کند ادراک ۷