غزل ۱۵۳ - مبند، ای دل، به جز در یار خود دل

مبند، ای دل، به جز در یار خود دل
امید از هر که داری جمله بگسل ۱

ز منزلگاه دونان رخت بربند
ورای هر دو عالم جوی منزل ۲

برون کن از درون سودای گیتی
ازین سودا به جز سودا چه حاصل؟ ۳

منه دل بر چنین محنت سرایی
که هرگز زو نیابی راحت دل ۴

دل از جان و جهان بردار کلی
نخست آنگه قدم زن در مراحل ۵

که راهی بس خطرناک است و تاریک
که کاری سخت دشوار است و مشکل ۶

نمی‌بینی چو روی دوست، باری
حجابی پیش روی خود فروهل ۷

ز شوق او تپان می‌باش پیوست
میان خاک و خون، چون مرغ بسمل ۸

چو روی حق نبینی دیده بر دوز
نباید دید، باری، روی باطل ۹

تو هم بربند بار خود از آنجا
که همراهانت بربستند محمل ۱۰

قدم بر فرق عالم نه، عراقی،
نمانی تا درینجا پای در گل ۱۱