غزل ۱۵۲ - ای دیده، بدار ماتم دل

ای دیده، بدار ماتم دل
کو در خطری فتاد مشکل ۱

خون شد ز فراق یار و از یار
جز خون جگر دگر چه حاصل؟ ۲

عمری بتپید بر در یار
آن خسته جگر، چو مرغ بسمل ۳

چون دید به عاقبت که دلدار
در خانهٔ او نکرد منزل ۴

دل در پی وصل یار جان داد
و آن یار نشد، دریغ، حاصل ۵

بر خاک درش فتاد و جان داد
آن قطرهٔ خون، که خوانیش دل ۶

چون یاور نیست بخت با ما
از بهر چه می‌سرشتمان گل؟ ۷

ای کاش که بود ما نبودی!
کز بودن ماست کار باطل ۸

ای یار، مبر ز من به یک بار
پیوسته ازین شکسته مگسل ۹

در بحر فراق تو فتادم
دریاب، مگر فتم به ساحل ۱۰

مگذار که هم چنین بماند
بیچاره عراقی از تو غافل ۱۱