غزل ۱۷۵ - نگارا، بی‌تو برگ جان ندارم

نگارا، بی‌تو برگ جان ندارم
سر کفر و غم ایمان ندارم ۱

به امید خیالت می‌دهم جان
وگرنه طاقت هجران ندارم ۲

مرا گفتی که: فردا روز وصل است
امید زیستن چندان ندارم ۳

دلم دربند زلف توست، ورنه
سر سودای بی‌پایان ندارم ۴

نیاید جز خیالت در دل من
بخر یوسف، سر زندان ندارم ۵

غمت هر لحظه جان می‌خواهد از من
چه انصاف است؟ چندین جان ندارم ۶

خیالت با دل من دوش می‌گفت
که: این درد تو را درمان ندارم ۷

لب شیرین تو گفتا: ز من پرس
که من با تو بگویم کان ندارم ۸

وگر لطف خیال تو باشد
عراقی را چنین حیران ندارم ۹