غزل ۲۱۹ - بی‌رخت جانا، دلم غمگین مکن

بی‌رخت جانا، دلم غمگین مکن
رخ مگردان از من مسکین، مکن ۱

خود ز عشقت سینه‌ام خون کرده‌ای
از فراقت دیده‌ام خونین مکن ۲

بر من مسکین ستم تا کی کنی؟
خستگی و عجز من می‌بین، مکن ۳

چند نالم از جفا و جور تو؟
بس کن و بر من جفا چندین مکن ۴

هر چه می‌خواهی بکن، بر من رواست
بی نصیبم زان لب شیرین مکن ۵

بر من خسته، که رنجور توام
گر نمی‌گویی دعا، نفرین مکن ۶

در همه عالم مرا دین و دلی است
دل فدای توست، قصد دین مکن ۷

خواه با من لطف کن، خواهی جفا
من نیارم گفت: کان کن، این مکن ۸

با عراقی گر عتابی می‌کنی
از طریق مهر کن، وز کین مکن ۹