غزل ۲۴۳ - ای یار، مکن، بر من بی‌یار ببخشای

ای یار، مکن، بر من بی‌یار ببخشای
جانم به لب آمد ز تو، زنهار ببخشای ۱

در کار من غمزده ای دوست نظر کن
بر جان من دلشده ای یار، ببخشای ۲

زان پیش که از حسرت روی تو بمیرم
بس دور بماندم ز تو بیمار، ببخشای ۳

اینک به امیدی به درت آمده‌ام باز
این بار مکن همچو دگربار، ببخشای ۴

مرغ دل من بی‌پر و بی‌بال بمانده است
در دام فراق تو نگونسار، ببخشای ۵

آن رفت که آمد ز من دلشده کاری
اکنون که فرو مانده‌ام از کار، ببخشای ۶

از کرد عراقی خجل و خوار بماندم
مگذار چنینم خجل و خوار، ببخشای ۷