غزل ۲۶۵ - خوشا دردی!که درمانش تو باشی

خوشا دردی!که درمانش تو باشی
خوشا راهی! که پایانش تو باشی ۱

خوشا چشمی!که رخسار تو بیند
خوشا ملکی! که سلطانش تو باشی ۲

خوشا آن دل! که دلدارش تو گردی
خوشا جانی! که جانانش تو باشی ۳

خوشی و خرمی و کامرانی
کسی دارد که خواهانش تو باشی ۴

چه خوش باشد دل امیدواری
که امید دل و جانش تو باشی! ۵

همه شادی و عشرت باشد، ای دوست
در آن خانه که مهمانش تو باشی ۶

گل و گلزار خوش آید کسی را
که گلزار و گلستانش تو باشی ۷

چه باک آید ز کس؟ آن را که او را
نگهدار و نگهبانش تو باشی ۸

مپرس از کفر و ایمان بی‌دلی را
که هم کفر و هم ایمانش تو باشی ۹

مشو پنهان از آن عاشق که پیوست
همه پیدا و پنهانش تو باشی ۱۰

برای آن به ترک جان بگوید
دل بیچاره، تا جانش تو باشی ۱۱

عراقی طالب درد است دایم
به بوی آنکه درمانش تو باشی ۱۲