غزل ۲۶۶ - چه خوش باشد! که دلدارم تو باشی

چه خوش باشد! که دلدارم تو باشی
ندیم و مونس و یارم تو باشی ۱

دل پر درد را درمان تو سازی
شفای جان بیمارم تو باشی ۲

ز شادی در همه عالم نگنجم
اگر یک لحظه غم خوارم تو باشی ۳

ندارم مونسی در غار گیتی
بیا، تا مونس غارم تو باشی ۴

اگر چه سخت دشوار است کارم
شود آسان، چو در کارم تو باشی ۵

اگر جمله جهانم خصم گردند
نترسم، چون نگهدارم تو باشی ۶

همی نالم چو بلبل در سحرگاه
به بوی آنکه گلزارم تو باشی ۷

چو گویم وصف حسن ماهرویی
غرض زان زلف و رخسارم تو باشی ۸

اگر نام تو گویم ور نگویم
مراد جمله گفتارم تو باشی ۹

از آن دل در تو بندم، چون عراقی
که می‌خواهم که دلدارم تو باشی ۱۰