غزل ۲۸۲ - سر عشقت کس تواند گفت؟ نی

سر عشقت کس تواند گفت؟ نی
در وصفت کس تواند سفت؟ نی ۱

دیدهٔ هر کس به جاروب مژه
خاک درگاهت تواند رفت؟ نی ۲

از گلستان جمال دلگشات
هیچ بی‌دل را گلی بشکفت؟ نی ۳

آفتابا، در هوایت ذره‌ام
آفتاب از ذره رخ بنهفت؟ نی ۴

حلقه بر در می‌زدم، گفتی: درآی
اندر آن بودم که غیرت گفت: نی ۵

آخر این بخت مرا بیداریی
هیچ کس را بخت چندین خفت؟ نی ۶

از برای تو عراقی طاق شد
از همه خوبان و با تو جفت نی ۷