غزل ۲۹۶ - زهی! جمال تو رشک بتان یغمایی

زهی! جمال تو رشک بتان یغمایی
وصال تو هوس عاشقان شیدایی ۱

عروس حسن تو را هیچ در نمی‌یابد
به گاه جلوه‌گری دیدهٔ تماشایی ۲

بدین صفت که تویی بر جمال خود عاشق
به غیر خود، نه همانا، که روی بنمایی ۳

حجاب روی تو هم روی توست در همه حال
نهانی از همه عالم، ز بسکه پیدایی ۴

بهر چه می‌نگرم صورت تو می‌بینم
ازین میان همه در چشم من تو می‌آیی ۵

همه جهان به تو می‌بینم و عجب نبود
ازان سبب که تویی در دو دیده بینایی ۶

ز رشک تا نشناسد تو را کسی، هر دم
جمال خود به لباس دگر بیارایی ۷

تو را چگونه توان یافت؟ در تو خود که رسد؟
که هر نفس به دگر منزل و دگر جایی ۸

عراقی از پی تو دربه در همی گردد
تو خود مقیم میان دلش هویدایی ۹