هوش مصنوعی:
شاعر از رنج هجران و عشوههای معشوق شکایت میکند و از او میخواهد که رخسارهاش را نشان دهد تا بتواند جان خود را فدای او کند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسن قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به فداکاری و مرگ در راه عشق ممکن است برای گروههای سنی پایین نامناسب باشد.
رباعی ۱۲۰ - تا چند مرا به دست هجران دادن؟
تا چند مرا به دست هجران دادن؟
آخر همه عمر عشوه نتوان دادن ۱
رخ باز نمای، تا روان جان بدهم
در پیش رخ تو میتوان جان دادن ۲
آخر همه عمر عشوه نتوان دادن ۱
رخ باز نمای، تا روان جان بدهم
در پیش رخ تو میتوان جان دادن ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۴۵۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۱۹ - هر شب به سر کوی تو آیم به فغان
گوهر بعدی:رباعی ۱۲۱ - هان! راز دل خستهٔ ما فاش مکن
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
