خلاصه و ردهبندی سنی
16+
شاعر از رنج هجران و عشوههای معشوق شکایت میکند و از او میخواهد که رخسارهاش را نشان دهد تا بتواند جان خود را فدای او کند.
متن دارای مفاهیم عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسن قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به فداکاری و مرگ در راه عشق ممکن است برای گروههای سنی پایین نامناسب باشد.
رباعی ۱۲۰ - تا چند مرا به دست هجران دادن؟
تا چند مرا به دست هجران دادن؟
آخر همه عمر عشوه نتوان دادن ۱
رخ باز نمای، تا روان جان بدهم
در پیش رخ تو میتوان جان دادن ۲
آخر همه عمر عشوه نتوان دادن ۱
رخ باز نمای، تا روان جان بدهم
در پیش رخ تو میتوان جان دادن ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۱۹ - هر شب به سر کوی تو آیم به فغان
گوهر بعدی:رباعی ۱۲۱ - هان! راز دل خستهٔ ما فاش مکن
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
