مثنوی

آن پری، بعد از آنکه تیر انداخت
گلخنی زخم خورده را بشناخت ۱

اندر آمد ز اسب پیشش شد
مرهم اندورن ریشش شد ۲

نفسی راه لطف پیش گرفت
سر او برکنار خویش گرفت ۳

عاشقان را به لطف بنوازند
دلبران، بعد از آنکه اندازند ۴

تا خدنگی ندوختش بر جان
نگرفتش به ناز بر سر ران ۵

تاب وصلش نداشت آن پر درد
جان بداد و وداع جانان کرد ۶

گر تو از عاشقان قلاشی
کم از آن گلخنی چرا باشی؟ ۷

عاشقی با بلاکشی باشد
کار مجنون مشوشی باشد ۸

چون که توی تو شد بدل به صفا
خواه تیر جفا و خواه وفا ۹

هدفی را که بیم سر نبود
خوردن تیر را خطر نبود ۱۰

تیر معشوق را هدف شایی
از دل و جان اگر برون آیی ۱۱

همگی روی تا نیارد دوست
به تو تیری نمی‌زند بر پوست ۱۲