مثنوی

هر که را نیست عیش خوش بی‌دوست
این مناجات می‌کند: کاری دوست ۱

جان ما گوهری است بیش بها
کالبدهای ما چو مزبل‌ها ۲

اندرین مزبله چه می‌پاییم؟
روی بنمای، تا برون آییم ۳

گرچه از تو به بوی خرسندیم
هم به دیدارت آرزومندیم ۴

عاشقا، راز عاشقان بشنو
هم ز بی‌دل حدیث جان بشنو ۵

گوش کن سر این فسانه ز من
گلخنی جان توست و گلخن تن ۶

گرچه در جان توست کان علوم
در تنت هست گلخنی ز ظلوم ۷

آنکه در جان تو را اصول نهاد
لقب جسم تو جهول نهاد ۸

تا تو از خویشتن برون نایی
دیدهٔ دل به دوست نگشایی ۹

چون برون آمدی، فدا کن جان
تا ببینی مگر رخ جانان ۱۰