مثنوی

تا غمت با من آشنایی کرد
دلم از جان خود جدایی کرد ۱

تا غم تو قبول کرد مرا
هستی خود ملول کرد مرا ۲

در سماع توام، چو حال گرفت
از وجود خودم ملال گرفت ۳

آیت عشق تو چو بر خواندم
مایهٔ جان و دل برافشاندم ۴

هر کجا آفتاب حسن تو تافت
عاشقان را بجست و نیک بیافت ۵

اگر، ای آفتاب جان‌افروز
شب ما از رخ تو گردد روز ۶

اندر آن بس بود ز روی تو تاب
گو: دگر آفتاب و ماه متاب ۷

ای ز عشاق گرم بازارت
به ز من عالمی خریدارت ۸

من کیم، تا زنم ز عشق تو لاف؟
نیست دعوای این سخن ز گزاف ۹