هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه و عرفانی، بیانگر اشتیاق شاعر به معشوق و عشق الهی است. شاعر از سوزش درونی، فداکاری و یادگیری عشق سخن میگوید و با استفاده از استعارههایی مانند شمع، آفتاب و مکتب، عمق احساسات خود را نشان میدهد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، برخی استعارهها نیاز به درک ادبی بالاتری دارند.
غزل
گر ز شمعت چراغی افروزیم
خرمن خویش را بدان سوزیم ۱
در غمت دود از آن به عرش رسد
آتشی کز درون برافروزیم ۲
آفتاب جمال بر ما تاب
زانکه ما بیرخت سیه روزیم ۳
تا ببینیم روی خوبت را
از دو عالم دو دیده بردوزیم ۴
مایهٔ جان و دل براندازیم
به ز عشقت چه مایه اندوزیم؟ ۵
همچون طفلان به مکتب عشقت
ابجد عشق را بیاموزیم ۶
در غم عشق اگر رود سر ما
ای عراقی، بیا، که فیروزیم ۷
خرمن خویش را بدان سوزیم ۱
در غمت دود از آن به عرش رسد
آتشی کز درون برافروزیم ۲
آفتاب جمال بر ما تاب
زانکه ما بیرخت سیه روزیم ۳
تا ببینیم روی خوبت را
از دو عالم دو دیده بردوزیم ۴
مایهٔ جان و دل براندازیم
به ز عشقت چه مایه اندوزیم؟ ۵
همچون طفلان به مکتب عشقت
ابجد عشق را بیاموزیم ۶
در غم عشق اگر رود سر ما
ای عراقی، بیا، که فیروزیم ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۴۰۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:سر آغاز - ما مقیم آستان توایم
گوهر بعدی:مثنوی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
