مثنوی

ای خوش و فارغ، از غم ما پرس
عاشقان ضعیف را واپرس ۱

عجز من بین، دعای من بپذیر
می‌توانی، به لطف دستم گیر ۲

داری از عاشقان خویش ملال
خون ایشان چراست بر تو حلال؟ ۳

به کسی التفات کن نفسی
که ندارد به جز تو هیچ کسی ۴

فارغی از درون صاحب درد
مکن، ای دوست، هرچه بتوان کرد ۵

گر تو خوبی و ما ضعیف و فقیر
تابت، ای خور، ز ذره باز مگیر ۶

رخ به ما می‌نما و جان می‌بخش
بر دل ریش عاشقان می‌بخش ۷