غزل

ای ربوده دلم به رعنایی
این چه لطف است و این چه زیبایی؟ ۱

بیم آن است کز غم عشقت
سر برآرد دلم به شیدایی ۲

از جمالت خجل شود خورشید
گر تو برقع ز روی بگشایی ۳

زیر برقع، چو آفتاب منیر
اندر ابر لطیف پیدایی ۴

در جمالت لطافتی است، که آن
در نیابد کمال بینایی ۵

آن ملاحت، که حسن روی تو راست
کس نبیند، مگر تو بنمایی ۶

منقطع می‌شود زبان مرا
پیش وصف رخ تو، گویایی ۷

روز و شب جان به عاشقان دادن
از برای تو و تو خود رایی ۸

نیست بی‌روی تو عراقی را
بیش ازین طاقت شکیبایی ۹