غزل

دل چو در دام عشق منظور است
دیده را جرم نیست، معذور است ۱

ناظرم بر رخت به دیدهٔ جان
گرچه از چشم ظاهرم دور است ۲

از شراب الست روز وصال
جان مستم هنوز مخمور است ۳

دست از عاشقی نمی‌دارد
دایم از یار اگرچه مهجور است ۴

جان آشفته بر رخت فاش است
شعلهٔ نار پرتو نور است ۵

چشم مستت بلای عشاق است
خاک پای تو تاج فغفور است ۶

حکم داری به هرچه فرمایی
که عراقی مطیع و مامور است ۷