غزل ۲۸ - از زمین اوج گرفته است غباری که مراست

از زمین اوج گرفته است غباری که مراست
ایمن از سیلی موج است کناری که مراست ۱

چشم پوشیده‌ام از هر چه درین عالم هست
چه کند سیل حوادث به حصاری که مراست؟ ۲

کار زنگار کند با دل چون آینه‌ام
گر چه هست از دگران، نقش و نگاری که مراست ۳

جان غربت زده را زود به پابوس وطن
می‌رساند نفس برق سواری که مراست ۴

نیست از خاک گرانسنگ به دل قارون را
بر دل از رهگذر جسم غباری که مراست ۵

می‌کنم خوش دل خود را به تمنای وصال
سایهٔ مرغ هوایی است شکاری که مراست ۶

نیست در عالم ایجاد، فضایی صائب
که نفس راست کند مشت غباری که مراست ۷