غزل ۱ - یا رب از دل مشرق نور هدایت کن مرا غزل ۲ - آن چنان کز رفتن گل خار می‌ماند به جا غزل ۳ - بی قدر ساخت خود را، نخوت فزود ما را غزل ۴ - نداد عشق گریبان به دست کس ما را غزل ۵ - اگر به بندگی ارشاد می‌کنیم تو را غزل ۶ - یک بار بی خبر به شبستان من درآ غزل ۷ - دانسته‌ام غرور خریدار خویش را غزل ۸ - نیستم بلبل که بر گلشن نظر باشد مرا غزل ۹ - سودا به کوه و دشت صلا می‌دهد مرا غزل ۱۰ - گر قابل ملال نیم، شاد کن مرا غزل ۱۱ - ساقی از رطل گران سنگی سبک دل کن مرا غزل ۱۲ - دل ز هر نقش گشته ساده مرا غزل ۱۳ - نه دل ز عالم پر وحشت آرمیده مرا غزل ۱۴ - طاقت کجاست روی عرق ناک دیده را؟ غزل ۱۵ - چو دیگران نه به ظاهر بود عبادت ما غزل ۱۶ - هر که دولت یافت، شست از لوح خاطر نام ما غزل ۱۷ - عمری است حلقهٔ در میخانه‌ایم ما غزل ۱۸ - یاد رخسار ترا در دل نهان داریم ما غزل ۱۹ - خجلت ز عشق پاک گهر می‌بریم ما غزل ۲۰ - خار در پیراهن فرزانه می‌ریزیم ما غزل ۲۱ - چشم مست یار شد مخمور و مدهوشیم ما غزل ۲۲ - دایم ز خود سفر چو شرر می‌کنیم ما غزل ۲۳ - ای دفتر حسن ترا، فهرست خط و خالها غزل ۲۴ - هوا چکیدهٔ نورست در شب مهتاب غزل ۲۵ - عرق‌فشانی آن گلعذار را دریاب غزل ۲۶ - درون گنبد گردون فتنه بار مخسب غزل ۲۷ - حضور دل نبود با عبادتی که مراست غزل ۲۸ - از زمین اوج گرفته است غباری که مراست غزل ۲۹ - دیوانهٔ خموش به عاقل برابرست غزل ۳۰ - با کمال احتیاج، از خلق استغنا خوش است غزل ۳۱ - به غم نشاط من خاکسار نزدیک است غزل ۳۲ - دیدن روی تو ظلم است و ندیدن مشکل است غزل ۳۳ - مرگ سبکروان طلب، آرمیدن است غزل ۳۴ - باد بهار مرهم دلهای خسته است غزل ۳۵ - از جوانی داغها بر سینهٔ ما مانده است غزل ۳۶ - مهربانی از میان خلق دامن چیده است غزل ۳۷ - زان خرمن گل حاصل ما دامن چیده‌ست غزل ۳۸ - موج شراب و موجهٔ آب بقا یکی است غزل ۳۹ - روی کار دیگران و پشت کار من یکی است غزل ۴۰ - آب خضر و می شبانه یکی است غزل ۴۱ - مدتی شد کز حدیث اهل دل گوشم تهی است غزل ۴۲ - چون سرو به غیر از کف افسوس، برم نیست غزل ۴۳ - مبند دل به حیاتی که جاودانی نیست غزل ۴۴ - بار غم از دلم می گلرنگ برنداشت غزل ۴۵ - کنون که از کمر کوه، موج لاله گذشت غزل ۴۶ - از سر خردهٔ جان سخت دلیرانه گذشت غزل ۴۷ - تابه فکر خود فتادم، روزگار از دست رفت غزل ۴۸ - دنبال دل کمند نگاه کسی مباد غزل ۴۹ - هر ذره ازو در سر، سودای دگر دارد غزل ۵۰ - خوش آن که از دو جهان گوشهٔ غمی دارد غزل ۵۱ - آزادهٔ ما برگ سفر هیچ ندارد غزل ۵۲ - جویای تو با کعبهٔ گل کار ندارد غزل ۵۳ - از فسون عالم اسباب خوابم می‌برد غزل ۵۴ - مکتوب من به خدمت جانان که می‌برد؟ غزل ۵۵ - تا به کی درخواب سنگین روزگارم بگذرد غزل ۵۶ - چارهٔ دل عقل پر تدبیر نتوانست کرد غزل ۵۷ - دل را به زلف پرچین، تسخیر می‌توان کرد غزل ۵۸ - نه پشت پای بر اندیشه می‌توانم زد غزل ۵۹ - جذبهٔ شوق اگر از جانب کنعان نرسد غزل ۶۰ - گردنکشی به سرو سرافراز می‌رسد غزل ۶۱ - هر ساغری به آن لب خندان نمی‌رسد غزل ۶۲ - شوق می از بهار گل‌اندام تازه شد غزل ۶۳ - زان سفله حذر کن که توانگر شده باشد غزل ۶۴ - به زیر چرخ دل شادمان نمی‌باشد غزل ۶۵ - از جلوهٔ تو برگ ز پیوند بگسلد غزل ۶۶ - آبها آیینهٔ سرو خرامان تواند غزل ۶۷ - نه آسمان سبوکش میخانهٔ تواند غزل ۶۸ - دل را کجا به زلف رسا می‌توان رساند؟ غزل ۶۹ - هر که در زنجیر آن مشکین سلاسل ماند، ماند غزل ۷۰ - طی شد زمان پیری و دل داغدار ماند غزل ۷۱ - نه گل، نه لاله درین خارزار می‌ماند غزل ۷۲ - فلک به آبلهٔ خار دیده می‌ماند غزل ۷۳ - سبکروان به زمینی که پا گذاشته‌اند غزل ۷۴ - این غافلان که جود فراموش کرده‌اند غزل ۷۵ - دل را نگاه گرم تو دیوانه می‌کند غزل ۷۶ - دیدهٔ ما سیر چشمان، شان دنیا بشکند غزل ۷۷ - از پختگی است گر نشد آواز ما بلند غزل ۷۸ - کو جنون تا خاک بازیگاه طفلانم کنند؟ غزل ۷۹ - نیستم غمگین که خالی چون کدویم می‌کنند غزل ۸۰ - هر چه دیدیم درین باغ، ندیدن به بود غزل ۸۱ - می‌کند یادش دل بیتاب و از خود می‌رود غزل ۸۲ - دل از مشاهدهٔ لاله‌زار نگشاید غزل ۸۳ - پیرانه‌سر همای سعادت به من رسید غزل ۸۴ - خواری از اغیار بهر یار می‌باید کشید غزل ۸۵ - چون صراحی رخت در میخانه می‌باید کشید غزل ۸۶ - من نمی‌آیم به هوش از پند، بیهوشم گذار غزل ۸۷ - سینه‌ای چاک نکردیم درین فصل بهار غزل ۸۸ - شرح دشت دلگشای عشق را از ما مپرس غزل ۸۹ - صد گل به باد رفت و گلابی ندید کس غزل ۹۰ - ز خارزار تعلق کشیده دامان باش غزل ۹۱ - پیش از خزان به خاک فشاندم بهار خویش غزل ۹۲ - از هر صدا نبازم، چون کوهٔ لنگر خویش غزل ۹۳ - سیراب در محیط شدم ز آبروی خویش غزل ۹۴ - در کشاکش از زبان آتشین بودم چو شمع غزل ۹۵ - تا چند گرد کعبه بگردم به بوی دل؟ غزل ۹۶ - رفتی و در رکاب تو رفت آبروی گل غزل ۹۷ - روزگاری شد ز چشم اعتبار افتاده‌ام غزل ۹۸ - در نمود نقشها بی‌اختیار افتاده‌ام غزل ۹۹ - از جنون این عالم بیگانه را گم کرده‌ام غزل ۱۰۰ - ماه مصرم، در حجاب چاه کنعان مانده‌ام غزل ۱۰۱ - شهری عشقم، چو مجنون در بیابان نیستم غزل ۱۰۲ - از سر کوی تو گر عزم سفر می‌داشتم غزل ۱۰۳ - نه آن جنسم که در قحط خریدار از بها افتم غزل ۱۰۴ - ترک سر کردم، ز جیب آسمان سر بر زدم غزل ۱۰۵ - دست در دامن رنگین بهاری نزدم غزل ۱۰۶ - مکش ز حسرت تیغ خودم که تاب ندارم غزل ۱۰۷ - نه چون بید از تهیدستی درین گلزار می‌لرزم غزل ۱۰۸ - ز خال عنبرین افزون ز زلف یار میترسم غزل ۱۰۹ - از روی نرم، سرزنش خار می‌کشم غزل ۱۱۰ - با تجرد چون مسیح آزار سوزن می‌کشم غزل ۱۱۱ - به دامن می‌دود اشکم، گریبان می‌درد هوشم غزل ۱۱۲ - دو عالم شد ز یاد آن سمن سیما فراموشم غزل ۱۱۳ - بیخود ز نوای دل دیوانهٔ خویشم غزل ۱۱۴ - سیه مست جنونم، وادی و منزل نمی‌دانم غزل ۱۱۵ - به تنگ همچو شرر از بقای خویشتنم غزل ۱۱۶ - می‌کنم دل خرج، تا سیمین بری پیدا کنم غزل ۱۱۷ - چه بود هستی فانی که نثار تو کنم؟ غزل ۱۱۸ - دلم ز پاس نفس تار می‌شود، چه کنم غزل ۱۱۹ - ما از امیدها همه یکجا گذشته‌ایم غزل ۱۲۰ - ما هوش خود با بادهٔ گلرنگ داده‌ایم غزل ۱۲۱ - ما نقش دلپذیر ورق‌های ساده‌ایم غزل ۱۲۲ - ما درین وحشت سرا آتش عنان افتاده‌ایم غزل ۱۲۳ - ما نقل باده را ز لب جام کرده‌ایم غزل ۱۲۴ - ما گل به دست خود ز نهالی نچیده‌ایم غزل ۱۲۵ - ما رخت خود به گوشهٔ عزلت کشیده‌ایم غزل ۱۲۶ - ما گر چه در بلندی فطرت یگانه‌ایم غزل ۱۲۷ - ازباد دستی خود، ما میکشان خرابیم غزل ۱۲۸ - ما ز غفلت رهزنان را کاروان پنداشتیم غزل ۱۲۹ - ما اختیار خویش به صهبا گذاشتیم غزل ۱۳۰ - ما خنده را به مردم بی‌غم گذاشتیم غزل ۱۳۱ - از یار ز ناسازی اغیار گذشتیم غزل ۱۳۲ - خاکی به لب گور فشاندیم و گذشتیم غزل ۱۳۳ - ما دستخوش سبحه و زنار نگشتیم غزل ۱۳۴ - جز غبار از سفر خاک چه حاصل کردیم؟ غزل ۱۳۵ - صبح در خواب عدم بود که بیدار شدیم غزل ۱۳۶ - گر چه از وعدهٔ احسان فلک پیر شدیم غزل ۱۳۷ - ما تازه روی چون صدف از دانهٔ خودیم غزل ۱۳۸ - ما در شکست گوهر یکدانهٔ خودیم غزل ۱۳۹ - چندان که چو خورشید به آفاق دویدیم غزل ۱۴۰ - چشم امید به مژگان‌تر خود داریم غزل ۱۴۱ - ما گرانی از دل صحرای امکان می‌بریم غزل ۱۴۲ - ما درد را به ذوق می ناب می‌کشیم غزل ۱۴۳ - ما چو صبح از راست گفتاری علم در عالمیم غزل ۱۴۴ - گردباد دامن صحرای بی‌سامانیم غزل ۱۴۵ - اشک است، درین مزرعه، تخمی که فشانیم غزل ۱۴۶ - بده می که بر قلب گردون زنیم! غزل ۱۴۷ - ما کنج دل به روضهٔ رضوان نمی‌دهیم غزل ۱۴۸ - تا از خودی خود نبریدند عزیزان غزل ۱۴۹ - موج دریا را نباشد اختیار خویشتن غزل ۱۵۰ - توبه از می به چه تدبیر توانم کردن؟ غزل ۱۵۱ - بوی گل و نسیم صبا می‌توان شدن غزل ۱۵۲ - مکن منع تماشایی ز دیدن غزل ۱۵۳ - خدایا قطره‌ام را شورش دریا کرامت کن غزل ۱۵۴ - ساقی دمید صبح، علاج خمار کن غزل ۱۵۵ - یا حلقهٔ ارادت ساغر به گوش کن غزل ۱۵۶ - ای دل از پست و بلند روزگار اندیشه کن غزل ۱۵۷ - ز بی‌عشقی بهار زندگی دامن کشید از من غزل ۱۵۸ - عاشق سلسلهٔ زلف گرهگیرم من غزل ۱۵۹ - زمین به لرزه درآید ز دل تپیدن من غزل ۱۶۰ - عقل سالم ز می ناب نیاید بیرون غزل ۱۶۱ - ز گل فزود مرا خارخار خندهٔ تو غزل ۱۶۲ - زبان چو پسته شود سبز در دهن بی‌تو غزل ۱۶۳ - عقده‌ای نگشود آزادی ز کارم همچو سرو غزل ۱۶۴ - به ساغر نقل کرد از خم، شراب آهسته آهسته غزل ۱۶۵ - یارب از عرفان مرا پیمانه‌ای سرشار ده غزل ۱۶۶ - صبح شد برخیز مطرب گوشمال ساز ده غزل ۱۶۷ - یارب آشفتگی زلف به دستارش ده غزل ۱۶۸ - بهار گشت، ز خود عارفانه بیرون آی غزل ۱۶۹ - در کدامین چمن ای سرو به بار آمده‌ای؟ غزل ۱۷۰ - دلربایانه دگر بر سر ناز آمده‌ای غزل ۱۷۱ - ای جهانی محو رویت، محو سیمای که‌ای؟ غزل ۱۷۲ - ای شمع طور از آتش حسنت زبانه‌ای غزل ۱۷۳ - گر درد طلب رهبر این قافله بودی غزل ۱۷۴ - یک روز گل از یاسمن صبح نچیدی غزل ۱۷۵ - سوختی در عرق شرم و حیا ای ساقی غزل ۱۷۶ - حجاب جسم را از پیش جان بردار ای ساقی غزل ۱۷۷ - به شکر این که داری دست بر میخانه ای ساقی غزل ۱۷۸ - چشم خونبارست ابر نوبهار زندگی غزل ۱۷۹ - زهی رویت بهار زندگانی غزل ۱۸۰ - دایم ستیزه با دل افگار می‌کنی