هوش مصنوعی:
این شعر از صائب تبریزی به مفاهیمی مانند ناتوانی انسان در برابر قدرت الهی، گذرایی زندگی دنیوی، و وابستگی انسان به لطف و ارادهٔ خداوند میپردازد. شاعر با تصاویری مانند آسمان، میخانه، خاک، و خورشید، نشان میدهد که انسان در برابر عظمت هستی ناچیز است و تنها با توکل به خدا میتواند به آرامش برسد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان ادبی فاخر نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات فارسی دارد.
غزل ۶۷ - نه آسمان سبوکش میخانهٔ تواند
نه آسمان سبوکش میخانهٔ تواند
در حلقهٔ تصرف پیمانهٔ تواند
چندان که چشم کار کند در سواد خاک
مردم خراب نرگس مستانهٔ تواند
گردنکشان شیشه و افتادگان جام
در زیر دست ساقی میخانهٔ تواند
آن خسروان که روز بزرگی کنند خرج
چون شب شود، گدای در خانهٔ تواند
ما خود چه ذرهایم، که خورشید طلعتان
با روی آتشین همه پروانهٔ تواند
صائب بگو، که پرده شناسان روزگار
از دل تمام گوش به افسانهٔ تواند
در حلقهٔ تصرف پیمانهٔ تواند
چندان که چشم کار کند در سواد خاک
مردم خراب نرگس مستانهٔ تواند
گردنکشان شیشه و افتادگان جام
در زیر دست ساقی میخانهٔ تواند
آن خسروان که روز بزرگی کنند خرج
چون شب شود، گدای در خانهٔ تواند
ما خود چه ذرهایم، که خورشید طلعتان
با روی آتشین همه پروانهٔ تواند
صائب بگو، که پرده شناسان روزگار
از دل تمام گوش به افسانهٔ تواند
۵۱۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۶۶ - آبها آیینهٔ سرو خرامان تواند
گوهر بعدی:غزل ۶۸ - دل را کجا به زلف رسا میتوان رساند؟
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
