غزل ۱۶ - چون شیشهٔ دل نه از ستم آسمان پر است

چون شیشهٔ دل نه از ستم آسمان پر است
مینای ما تهی است دل ما از آن پر است ۱

ای عندلیب باغ محبت گل وفا
کم جو ز گلبنی که بر آن آشیان پر است ۲

خالی است گر خم فلک از بادهٔ نشاط
غم نیست چون ز می خم پیر مغان پر است ۳

سرو تو را به تربیت من چه احتیاج
نخل رطب فشان تو را باغبان پر است ۴

جانی نماند لیک اگر جان طلب کنی
بهر تن ضعیف من این نیم جان پر است ۵

هاتف به من ز جور رقیب و جفای یار
کم کن سخن که گوشم ازین داستان پر است ۶