غزل ۲۱ - لبم خموش ز آواز مدعا طلبی است

لبم خموش ز آواز مدعا طلبی است
که مدعا طلبیدن ز یار بی‌ادبی است ۱

حکیم جام جم و آب خضر چون گوید
مراد جام زجاجی و بادهٔ عنبی است ۲

نرنجم ار سخن تلخ گویدم که ز پی
شکرفشان لبش از خنده‌های زیر لبی است ۳

شب از جفای تو می‌نالم و چو می‌نگرم
همان دعای تو با ناله‌های نیمه شبی است ۴

به یک کرشمهٔ چشم فسونگر تو شود
یکی هلاک یکی زنده این چه بوالعجبی است ۵

برد دل از همه کس نظم او که هاتف را
ملاحت عجمی و فصاحت عربی است ۶