شماره ۲ - از محمدعلی آن گلبن بی‌خار افسوس

از محمدعلی آن گلبن بی‌خار افسوس
که ز دنیا به جوانی به سوی عقبی شد ۱

رفت ناگاه ازین گلشن و ناچید گلی
از جفای فلکش خار اجل برپا شد ۲

شد جوان زین چمن و پیر و جوان را ز غمش
خون دل دم بدم از دیدهٔ خون پالا شد ۳

چرخ دوری زد و شد اختری از خاک بلند
ناگه از دور دگر باز سوی غبرا شد ۴

موجی این بحر زد و گوهری آمد بیرون
ناگه از موج دگر باز سوی دریا شد ۵

روحش آن سدره نشین طایر در تن محبوس
پرفشان زین قفس تنگ سوی طوبی شد ۶

چون ازین غمکده آهنگ جنان کرد ز شوق
مرغ روحش سوی آن روضهٔ روح‌افزا شد ۷

خامه بر لوح مزارش پی تاریخ نوشت
که محمدعلی افسوس که از دنیا شد ۸