درباره هاتف اصفهانی

سید احمد حسینی متخلص به هاتف از شعرای نامی ایران در عهد افشاریه و زندیه است.
اصل خاندان او از اهل اردوباد آذربایجان بوده که در زمان پادشاهان صفوی از آن دیار به اصفهان هجرت کرده و در این شهر متوطن گردیده‌اند. تولد هاتف در نیمهٔ اول قرن دوازدهم اتفاق افتاده و در زادگاهش اصفهان به تحصیل ریاضی و حکمت و طب پرداخته و گویا در این فنون از محضر میرزا محمد نصیر اصفهانی استفاده کرد و در شعر نیز مشتاق را راهنما و استاد خود اختیار نموده‌است.
هاتف شاعری را از جوانی آغاز کرد و در طول زندگی آرام خود از مدح شاهان و روی آوردن به دربار سلاطین خودداری کرد و بیشتر به مطالعه و حکمت و عرفان مشغول بود. وی در سال ۱۱۹۸ درگذشت.
هاتف اصفهانی شاعری توانا و مسلط به زبان و ادب فارسی بود. وی از سبک شعرای متقدم ایران به ویژه حافظ و سعدی پیروی می‌کرد و طبع خود را در سرایش تمامی قالبهای شعری اعم از غزل، قصیده و رباعی، ترجیع‌بند و قطعه آزمود. شهرت عمده هاتف به سبب شاهکار بزرگ ادبی او (ترجیع‌بند عرفانی) است که در آن هم از حیث حسن ترکیب الفاظ و هم از حیث توصیف معانی داد سخن داده‌است. وی مرثیه‌های زیبایی نیز با استفاده از ماده تاریخ (حروف ابجد) در مرگ بزرگان و دوستان خود سرود که این اشعار از ارزش بالایی برخوردارند.
مهم‌ترین اثر باقی‌مانده از هاتف اصفهانی دیوان اشعار او و چند صد بیت شعر به‌زبان عربی است.

در ویکی پدیا بیشتر بخوانید

آثار ویدئویی و صوتی مرتبط با این منبع
شماره ۱ - در زمان خدیو دارا شان شماره ۲ - از محمدعلی آن گلبن بی‌خار افسوس شماره ۳ - گرامی‌ترین یاری از دوستان شماره ۴ - خان والا گهر محمدخان شماره ۵ - خان ذیجاه فلک مرتبه عبدالرزاق شماره ۶ - آه که از جور چرخ، وز ستم روزگار شماره ۷ - دریغ از حاجی ابراهیم آن دانای روشندل شماره ۸ - شکرلله که جهان را ز قدوم شماره ۹ - خان احمد دون کز ستم و ظلم پیاپی شماره ۱۰ - سپهر مجد و خورشید سماحت اختر عزت شماره ۱۱ - حیف از حاجی محمد صادق روش ضمیر شماره ۱۲ - صدهزار افسوس کز جور سپهر واژگون شماره ۱۳ - بلبل گویای این باغ آذر از دور سپهر شماره ۱۴ - در عهد خان دوران فرمانروای گیتی شماره ۱۵ - فخر زمان میرزا صادق نیکو سرشت شماره ۱۶ - چون ز بیداد چرخ بدرنسا شماره ۱۷ - حیف از هدیه آن گل رعنا شماره ۱۸ - دریغ و درد که دور سپهر فاطمه را شماره ۱۹ - به تایید دارای گردون سپهر شماره ۲۰ - هزار افسوس کز بیداد گردون شماره ۲۱ - چون آقا صادق آن فروزان اختر شماره ۲۲ - چو عبدالباقی آن خان فلک قدر شماره ۲۳ - فخر سادات رفیع الدرجات شماره ۲۴ - صد هزار افسوس کز بی‌مهری گردون نهاد شماره ۲۵ - حیف ز حاجی نبی گوهر بحر وجود شماره ۲۶ - خسرو کشور سخن مشتاق شماره ۲۷ - شمع بزم اهل دل آقا علی‌اکبر که بود شماره ۲۸ - آه که از جور فلک شد به باد شماره ۲۹ - دریغ و درد کز بیداد گردون شماره ۳۰ - به حکم بندهٔ خلاق آن رزاق بی‌منت شماره ۳۱ - چو حوری جهان آن پسندیده زن شماره ۳۲ - خان احمدبیک چون به جنت شماره ۳۳ - چون خان جهان پناه از دور زمان شماره ۳۴ - سپهر فضل و هنر آفتاب عز و شرف شماره ۳۵ - صدهزار افسوس از فخر زمان زینت که بود شماره ۳۶ - ساکن کنعان مهجوری خلیل شماره ۳۷ - هزار افسوس کز بزم جهان ناگاه بیرون شد شماره ۳۸ - خان جم کوکبه عبدالرزاق شماره ۳۹ - حیف از فاطمه آن نخل جوان شماره ۴۰ - گوهر این نه صدف آقا عزیز شماره ۴۱ - میرزا صادق که پیش قامتش شماره ۴۲ - حیف و صد حیف کز نهیب اجل شماره ۴۳ - دریغا که شد در نقاب تراب شماره ۴۴ - هزار حیف که از گلشن جهان آخر شماره ۴۵ - محیط مروت که جوید نقاب