هوش مصنوعی:
این شعر بیانگر عشق و دلدادگی عمیق شاعر به معشوق است. شاعر میگوید حتی اگر جانش را از دست بدهد، آرزوی معشوق از دلش نمیرود و هر کس از کوی معشوق میرود، دلش را آنجا باقی میگذارد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عاشقانه و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، درک کامل زیباییهای ادبی این شعر نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۱۷۰ - آنی که ز جانم آرزوی تو نرفت
آنی که ز جانم آرزوی تو نرفت
از دل هوس روی نکوی تو نرفت ۱
از کوی تو هر که رفت دل را بگذاشت
کس با دل خویشتن ز کوی تو نرفت ۲
از دل هوس روی نکوی تو نرفت ۱
از کوی تو هر که رفت دل را بگذاشت
کس با دل خویشتن ز کوی تو نرفت ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۵۲۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۶۹ - دل عادت و خوی جنگجوی تو گرفت
گوهر بعدی:رباعی ۱۷۱ - یار آمد و گفت خسته میدار دلت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
