هوش مصنوعی:
شاعر در ابتدا از عشق و نالههای خود سخن میگوید و اشاره میکند که همسایهاش از نالههای او ناراحت نشده است. سپس بیان میکند که با افزایش درد، نالههایش کمتر شده و این را به آتشی تشبیه میکند که وقتی شعلهور میشود، دود آن کم میشود.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و فلسفی است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار بوده و مناسب مخاطبان با درک ادبی بالاتر است.
رباعی ۲۶۸ - اول که مرا عشق نگارم بربود
اول که مرا عشق نگارم بربود
همسایهٔ من ز نالهٔ من نغنود ۱
واکنون کم شد ناله چو دردم بفزود
آتش چو همه گرفت کم گردد دود ۲
همسایهٔ من ز نالهٔ من نغنود ۱
واکنون کم شد ناله چو دردم بفزود
آتش چو همه گرفت کم گردد دود ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۵۳۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۲۶۷ - اول رخ خود به ما نبایست نمود
گوهر بعدی:رباعی ۲۶۹ - رفتم به کلیسیای ترسا و یهود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
